بررسی بازی Ms. Splosion Man - با خانم انفجار آشنا شوید

دنیای دیوانه دیوانه دیوانه دیوانه

1

آگر به هر دلیلی نتوانستید بازی ‘Splosion Man را در زمان خود تجربه کنید (در سال ۲۰۰۹ کمتر کسی با بازی‌های آرکید ایکس باکس ۳۶۰ سر و کار داشت) باید خدمتتان عرض شود که تجربه یک دنیای دیوانه و پر از انفجار را از دست دادید. سازندگان بازی دو سال پس از عرضه نسخه اول، عنوان Ms. Splosion Man را عرضه کردند که باید اعتراف کرد مانند شخصیت اصلی بازی‌شان در زمان خود ترکاندند.

Ms. Splosion Man

  • امتیاز ویجیاتو85
  • امتیاز کاربران
    1 10/10
  • امتیاز متاکریتیک80

استودیو Twisted Pixel Games جنونی را در بازی گنجانده بود که شاید به عقل هرکسی می‌رسید ولی پیاده‌سازی و اجرای آن دل شیر می‌خواست و کاری بس شجاعانه بود. شما در هر دو بازی در قالب کاراکتری ساخته شده توسط یک سری دانشمند دیوانه فرو می‌روید که هیچ کاری به جز خرابکاری و انفجار بلد نیست و یک موجود به معنای تمام دیوانه است. مهجور بودن این دو عنوان در سال‌های اخیر و ندیده شدن درست و حسابی آن باعث شده که بازی Ms. Splosion Man چندی پیش بار دیگر عرضه شود و این بار مهمان کنسول نینتندو سوییچ باشد.

جدا از اینکه فقدان نسخه اول بازی به شدت حس می‌شود، باید گفت که بازی فعلی هم به اندازه کافی طعم جنون و دیوانگی را به گیمر القا می‌کند. بازی Ms. Splosion Man درست پس از پایان نسخه قبلی آغاز می‌شود، جایی که دانشمندان روانی در حال برگزاری جشن برای نابودی «مرد منفجری» (قهرمان اول بازی) هستند که ناخودآگاه دست به خلق «خانم آقای منفجری» می‌زنند! این خانم چه‌کار می‌کند؟ هیچ! فقط همان خرابکاری‌ها و دیوانه‌بازی‌ها ضربدر ده!

تمامی لذت بازی Ms. Splosion Man در گیم‌پلی سریع، دیوانه‌وار و هیجان انگیز آن خلاصه می‌شود و بس. گیم‌پلی بازی جا برای نفس کشیدن گیمر نمی‌گذارد و به طور قطع اگر یک ثانیه از روند مرحله غافل شوید، با صحنه مرگ در بازی مواجه خواهید شد. مراحل بازی کوتاه هستند و حوصله سر بر نیستند و در طراحی آنها نهایت کوشش و خلاقیت به کار رفته، پس بهتر است شش‌ دانگ حواستان را به آنها دهید تا بتوانید یکی پس از دیگری مراحل را طی کنید.

خانم آقای انفجاری به هیچ‌وجه قصد ایستادن و نشستن ندارد. او سرتق‌ترین موجودی است که در کل تاریخ بازی‌های ویدئویی دیدید به طوری که راه رفتن عادی‌اش هم مسخره‌بازی و طعنه‌آمیز است، یک بار ادای رقاص‌های باله را در می‌آورد و یک بار ادای دخترهای لوس دبیرستانی. او با هیچ‌کس شوخی ندارد و همه‌چیز را می‌ترکاند چرا که قابلیت خودانفجاری دارد.

خود انفجاری یعنی چه؟ کاراکتر اصلی بازی می‌تواند تا سه بار خودش را منفجر کند و به اینور و آنور پرتاب نماید. شما با استفاده از این قابلیت شگفت انگیز و البته آیتم‌هایی که می‌تواند این انفجارها را دهشتناک‌تر و وسیع‌تر کند، موانع سد راهتان را رد می‌کنید. تقریبا دشمنی در بازی وجود ندارد و به جز چن Boss Fight نه‌چندان سخت، باقی مراحل شامل سکوبازی می‌شود.

هر مرحله تقریبا از چندین لوکیشن مختلف تشکیل شده که پرسه زدن در آنها و در نهایت راه حل رد کردن از آنها، احتمالا مرگ چندباره‌ای را برای کاراکتر بازی به همراه داشته باشد. خیلی از مواقع باید آزمون و خطا کنید و در بسیاری از موارد نیز باید دقت میلی‌ثانیه‌ای را به کار ببرید تا در جای درست یک حرکتی بزنید! آیتم‌های مختلفی در مراحل بازی به شما داده می‌شوند و درست زمانی که استفاده از یک آیتم به مرحله بیش از حد می‌رسد و شما را دل‌زده می‌کند، بازی ورق دیگری رو کرده و تازگی جدیدی را خلق می‌کند. این موضوع در طراحی مراحل اما زیاد رعایت نشده و چشمان گیمر برای دیدن یک سری لوکیشن جدید له‌له می‌زند.

جدا از آیتم‌هایی که در طول مراحل بازی ظاهر می‌شوند، بازی کاراکترهایی را نیز وارد میدان می‌کند که می‌توان با استفاده از آنها گیم‌پلی را پیش برد. مثلا زنی روباتی که می‌توان در هیبت آن فرو رفت و یا پیرمردی روی صندلی الکترونیکی که برای پرتاب شدن به سمت هدف به کار می‌آید! این موجودات نگون‌بخت به همراه دیگر موارد مراحل بازی نشان میدهند که تقریبا هرچیزی در محیط بازی وجود دارد برای پیشروی شما ساخته شده و قابل ترکاندن است!

مدت زمان بازی

داستان اصلی: ۸.۵ ساعت
داستان و ماموریت فرعی: ۸.۵ ساعت
صد در صد کردن بازی: ۳۰ ساعت

کمدی و بامزه بودن از سر و کول تک تک عناصر بازی می‌ریزد. شرط می‌بندم کسی در دنیا نباشد که بعد از تجربه یکی دو ساعت از بازی، لااقل یک بار نخندیده باشد. دانشمندان دیوانه‌‌ای که مثلا دشمنان شما هستند (و مثل خیار هم از پا در می‌آیند) اکت‌های بسیار بامزه‌ای در برابر حضور شما دارند. از آنسو شوخی‌های محیطی و دیالوگ‌های معدود ولی بامزه‌ای که در طول بازی شنیده می‌شود، در کنار رنگ‌بندی متنوع و ریتم تند بازی باعث شده که با یک عنوان سراسر شاد و سرخوش روبرو باشیم که حال هر گیمری را خوب می‌کند. بازی Ms. Splosion Man دقیقا می‌تواند حکم یک آرام‌بخش چالش‌برانگیز برای هر کسی که آن را تجربه می‌کند باشد.

گرافیک بازی بعد از گذشت بیش از ۷ سال، همچنان تازگی خود را حفظ کرده و برای سبک خودش کافی به نظر می‌رسد، یادتان هم نرود که در همان اول صحبت تاکید کردم بازی Ms. Splosion Man یک اثر گیم‌پلی محور است و بس. انفجارها و افکت‌های انفجاری بازی به همراه موسیقی و صداگذاری قوی همراه هستند که همگی در خدمت گیم‌پلی و حفظ ریتم تند آن هستند. این هماهنگی بین تک تک جزییات بازی برای آنکه آدرنالین گیمر را تا سقف نگه‌دارد، ستودنی است و تیم سازنده بازی به خوبی از پس این ماموریت برآمده است.

خلاصه بگم که...

بازی Ms. Splosion Man گوهر کوچولوی نابی است که بعد از سالها عرضه و دیده نشدن بار دیگر عرض اندام می‌کند. بعید است نتوانید با جنون شخصیت اصلی و انفجارهای پی در پی او حال نکنید و از طراحی شگفت‌انگیز و حساب شده مراحل لذت نبرید. همه چیز در بازی در خدمت این است که شما بیشتر و بیشتر غرق مراحل شوید و این مهم، با مهارت تام از سوی سازندگان بازی محقق شده است.

می‎خرمش

دو عنوان سری Splosion Man در زمانی عرضه شدند که احتمالا لااقل در ایران خودمان کمتر دیده شدند. این بازی‌ها تاکنون چندان در دسترس نبودند ولی با این وجود باید تاکید کنم که اگر هم بر فرض توانسته‌اید این عناوین را در ایکس باکس ۳۶۰ یا گوشی‌های مجهز به سیستم عامل iOS در سال‌های دور تجربه کنید، تجربه دوباره آن در کنسول نیمه دستی نینتندو سوییچ یک تجربه ناب و شگفت انگیز دیگری است! بازی Ms. Splosion Man اگر با عنوان برادربزرگتر خود در قالب یک باندل عرضه می‌شد، ارزشی دو چندان داشت اما همین حالا هم به عنوان یک اثر به شدت هیجانی و دیوانه‌وار، برای هر گیمری (چه گیمرهای عام و چه حرفه‌ای) خواهد بود.

نمی‎خرمش

اگر با بازی‌های سکوبازی و هیجانی حال نمی‌کنید و دوست ندارید عنوانی را تجربه کنید که مثلا قصد دارید برای ۵ دقیقه سراغش بروید اما یکهو می‌بینید که دو ساعت است معطل آن شدید، Ms. Splosion Man برای شما ساخته نشده است.
  • امتیاز ویجیاتو85
  • امتیاز کاربران
    1 10/10
  • امتیاز متاکریتیک80

1
نظر تو چیه ؟

avatar
1000
  مشترک شدن  
جدید ترین قدیمی ترین بیشترین امتیاز
اطلاع رسانی کن
ورود
بارگذاری...
ثبت نام
بارگذاری...