حقایق جالب درباره کنسول Wii U نینتدو
کنسولی شکستخورده یا جلوتر از زمان خودش؟
منتخب سردبیر
فروش سینماها در بهمنماه کاهش چشمگیری داشته است
نوشته شده توسط تیم ویجیاتو | ۲۵ بهمن ۱۴۰۴
نینتدو چند دهه است که یکی از مهمترین نامهای صنعت بازیهای ویدیویی به حساب میآید. شرکتی که با عرضه کنسولهای خاطرهانگیزی مثل Nintendo 64 ،Game Boy ،GameCube و البته Wii، نقش بزرگی در شکل دادن به فرهنگ گیمینگ داشته است. در میان تمام این محصولات، Wii U یکی از خاصترین و البته بحث برانگیزترین کنسولهای تاریخ نینتدو محسوب میشود؛ کنسولی که با وجود ایدههای خلاقانه و نوآورانه، نتوانست از نظر فروش به موفقیت بزرگی دست پیدا کند.
در این مقاله از ویجیاتو قصد داریم به سراغ حقایق جالب، ویژگیها و نکات کمتر گفته شده درباره کنسول Wii U برویم؛ کنسولی که شاید در زمان خودش آنطور که باید دیده نشد، اما بدون شک تاثیر مهمی روی آینده نینتدو گذاشت.
18 فکت دربارهی کنسول Wii U نینتدو
کنسول Wii U در سال ۲۰۱۲ به عنوان کنسول خانگی نسل هشتم نینتدو معرفی و عرضه شد. این کنسول از نظر فلسفه طراحی، ادامه دهنده مسیر خلاقانهی Wii بود؛ اما با تمرکز جدیتر روی اجرای بازیها در کیفیت HD و تجربهای متفاوتتر از بازی کردن. Wii U در واقع اولین کنسول خانگی نینتدو بود که تلاش میکرد فاصله خود را با استانداردهای فنی روز دنیا کمتر کند و در کنار نوآوری، کیفیت تصویری بهتری هم ارائه دهد.
یکی از نکات مهم درباره Wii U این است که این دستگاه برخلاف ظاهر سادهاش، در زمان عرضه یک مفهوم جدید را به دنیای کنسولهای خانگی معرفی کرد: تجربه بازی با دو صفحه نمایش. نینتدو برای اولین بار در تاریخ کنسولهای خانگی خود، یک کنترلر دارای صفحه نمایش لمسی را داخل جعبه قرار داد؛ ایدهای که بعدها میتوان آن را یکی از ریشههای اصلی شکلگیری Nintendo Switch دانست.
Miiverse؛ شبکه اجتماعی اختصاصی برای گیمرها
یکی از ویژگیهای متفاوت Wii U، پشتیبانی از سرویس اجتماعی Miiverse بود. Miiverse به گیمرها اجازه میداد در محیطی شبیه به یک شبکه اجتماعی، درباره بازیها صحبت کنند، تصاویر و پیامهای خود را منتشر کنند و حتی با دیگر کاربران تعامل مستقیم داشته باشند. این سیستم به شکلی طراحی شده بود که گیمرها بتوانند در همان فضای کنسول، بدون نیاز به موبایل یا کامپیوتر، با جامعه کاربران ارتباط برقرار کنند.
Miiverse یکی از جاهطلبانهترین ایدههای نینتدو در آن زمان بود؛ چیزی شبیه به ترکیب شبکه اجتماعی و کامیونیتی بازیها. هرچند این سرویس در نهایت خاموش شد، اما در زمان خودش یکی از جذابترین بخشهای Wii U به شمار میرفت.
برگ برنده Wii U برای طرفداران Wii
نینتدو همیشه توجه ویژهای به طرفداران نسلهای قبلی داشته و Wii U هم از این قاعده مستثنی نیست. این کنسول از قابلیت Backward Compatibility پشتیبانی میکرد و کاربران میتوانستند بسیاری از بازیهای Wii را روی Wii U اجرا کنند. همچنین امکان استفاده از کنترلرها و تجهیزات Wii مثل Wii Remote و Nunchuk هم وجود داشت. این ویژگی باعث شد Wii U برای بسیاری از خانوادهها و کاربران قدیمی Wii، انتخابی منطقیتر و کمریسکتر باشد؛ زیرا کتابخانه بازیهای آنها همچنان قابل استفاده باقی میماند.
مشخصات سختافزاری Wii U؛ تلاش نینتدو برای ورود به دنیای HD
از نظر سختافزاری، Wii U در زمان عرضه یک قدم رو به جلو برای نینتدو محسوب میشد. این کنسول به پردازندهای چند هستهای مبتنی بر معماری IBM مجهز بود و بخش گرافیکی آن توسط یک چیپ Radeon سفارشی از AMD تامین میشد. این ترکیب امکان اجرای بازیها با رزولوشن 1080p روی تلویزیون را فراهم میکرد؛ موضوعی که برای اولین بار در تاریخ کنسولهای خانگی نینتدو اتفاق میافتاد.
همچنین Wii U از ۲ گیگابایت رم بهره میبرد و در دو مدل با حافظه داخلی ۸ گیگابایت و ۳۲ گیگابایت عرضه شد. البته این فضای ذخیرهسازی چندان بزرگ نبود و بسیاری از کاربران مجبور میشدند از هارد اکسترنال USB یا کارتهای SD برای افزایش فضای ذخیرهسازی استفاده کنند. از دیگر ویژگیهای سختافزاری این کنسول میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- پورتهای USB برای اتصال حافظههای جانبی
- اتصال Wi-Fi داخلی
- پشتیبانی از دیسکهای اختصاصی Wii U
- پشتیبانی از دیسکهای Wii
Wii U GamePad؛ مهمترین نوآوری کنسول
بدون شک، مهمترین ویژگی Wii U کنترلر همراه آن یعنی Wii U GamePad است. گیمپد یک صفحه نمایش لمسی ۶.۲ اینچی داشت که میتوانست همزمان با تصویر بازی روی تلویزیون، اطلاعات متفاوتی را روی صفحه خود نمایش دهد. این طراحی باعث شد سازندگان بتوانند تجربههای تازهای خلق کنند؛ برای مثال:
- نمایش نقشه بازی روی گیمپد
- مدیریت Inventory یا آیتمها از طریق صفحه لمسی
- اجرای برخی بخشهای بازی بدون نیاز به تلویزیون
- تعامل بیشتر با محیط بازی (مانند لمس کردن یا طراحی کردن)
گیمپد همچنین از امکانات متنوعی بهره میبرد، از جمله:
- دو آنالوگ استیک
- سنسورهای حرکتی
- دوربین
- میکروفون
- اسپیکر داخلی
- پشتیبانی از NFC (مناسب برای Amiibo)
این کنترلر از بسیاری جهات جلوتر از زمان خودش بود و میتوان گفت یکی از خاصترین کنترلرهای تاریخ صنعت بازی محسوب میشود.
ویژگیهای Wii U نینتدو
حال که با معرفی کلی کنسول آشنا شدیم، وقت آن است که به سراغ ویژگیهای کلیدی Wii U برویم؛ ویژگیهایی که این دستگاه را از سایر کنسولهای نسل هشتم متمایز میکردند. اول از همه باید به مهمترین ویژگی Wii U اشاره کنیم: GamePad.
این کنترلر نه تنها نقش دسته بازی را ایفا میکرد، بلکه یک نمایشگر دوم هم در اختیار شما قرار میداد. همین ویژگی باعث شد تجربه کاربری Wii U کاملا متفاوت باشد. بسیاری از بازیها به گونهای طراحی شده بودند که کاربر برای انجام برخی فعالیتها مثل انتخاب سلاح، مدیریت نقشه یا حل معماها از صفحه گیمپد استفاده کند.
البته این سیستم در ابتدا ممکن بود کمی گیجک ننده باشد؛ زیرا بازیکن باید همزمان بین تلویزیون و صفحه کنترلر جابهجا میشد. اما در بازیهایی که درست طراحی شده بودند، این ایده به یکی از جذابترین ویژگیهای نسل خودش تبدیل میشد.
قابلیت مستقل بودن گیمپد؛ تجربهای شبیه کنسولهای دستی
یکی از جذابترین قابلیتهای Wii U، امکان بازی کردن بدون تلویزیون بود؛ قابلیتی که بعدها به شکل کاملتر در Nintendo Switch تکامل پیدا کرد. در Wii U اگرچه کنسول اصلی باید روشن میماند، اما کاربر میتوانست بازی را مستقیما روی صفحه گیمپد ادامه دهد. این ویژگی برای زمانی که تلویزیون در اختیار شخص دیگری بود یا کاربر میخواست در اتاق دیگری بازی کند، بسیار کاربردی محسوب میشد.
نکته مهم اینجاست که محدوده عملکرد گیمپد نسبتا مناسب بود و برخی کاربران گزارش داده بودند که حتی در فاصلهای حدود ۷ تا ۸ متر هم میتوانند بدون افت شدید کیفیت از آن استفاده کنند. با این حال باید گفت گیمپد یک دستگاه مستقل واقعی مثل تبلت نبود و بدون کنسول کارایی چندانی نداشت، اما همین مفهوم اولیه، یک قدم بزرگ در مسیر آینده کنسولهای هیبریدی محسوب میشد.
کنترل تلویزیون با گیمپد؛ یک ریموت همهکاره
جالب است بدانید گیمپد Wii U فقط برای بازی طراحی نشده بود، بلکه میتوانست نقش یک کنترل چندمنظوره را هم ایفا کند. کاربران میتوانستند از طریق تنظیمات، گیمپد را به عنوان یک ریموت کنترل تلویزیون استفاده کنند. این کنترلر قابلیت کنترل برخی دستگاههای دیگر را هم داشت؛ از جمله:
- تلویزیون
- سیستمهای صوتی
- برخی تجهیزات سرگرمی خانگی
به همین دلیل Wii U برای بسیاری از خانوادهها، چیزی فراتر از یک کنسول بازی بود و میتوانست به نوعی مرکز سرگرمی خانه تبدیل شود.
بازیهای Wii U؛ ترکیب نوستالژی و تجربه مدرن
یکی از نکات جالب Wii U این است که با وجود فروش پایین، کتابخانه بازیهای آن شامل برخی از بهترین عناوین تاریخ نینتدو میشود. بازیهایی مثل:
- Super Mario 3D World
- Mario Kart 8
- The Legend of Zelda: Breath of the Wild (نسخه Wii U)
- Splatoon
- Bayonetta 2
- Super Smash Bros. for Wii U
همچنین سرویس Virtual Console باعث شد کاربران بتوانند بازیهای کلاسیک نینتندو را هم تجربه کنند. این ویژگی برای طرفداران قدیمی Mario، Donkey Kong و دیگر فرنچایزهای نوستالژیک، یک امتیاز بزرگ بود. در کنار عناوین انحصاری، Wii U میزبان برخی بازیهای Third-Party هم بود؛ مثل سری LEGO، Batman: Arkham Origins و چند عنوان دیگر. هرچند پشتیبانی شرکتهای بزرگ بازیسازی از این کنسول به مرور کاهش پیدا کرد، اما در سالهای ابتدایی، Wii U همچنان انتخاب بدی برای گیمرها نبود.
امکانات اضافه و قابلیتهای چندرسانهای
Wii U علاوه بر بازی کردن، امکانات سرگرمی و رسانهای متنوعی ارائه میداد. این کنسول از مرور اینترنت پشتیبانی میکرد و کاربران میتوانستند از سرویسهایی مثل Netflix و Hulu استفاده کنند. در نتیجه Wii U میتوانست نقش یک دستگاه چندرسانهای را هم بازی کند؛ چیزی شبیه به یک Smart Device خانگی. کاربران میتوانستند وبگردی کنند، محتوای آنلاین تماشا کنند و حتی برخی شبکههای اجتماعی را از طریق اپلیکیشنها مدیریت کنند.
اپلیکیشنها و سرگرمیهای بیشتر در Wii U
اگر فکر میکنید Wii U فقط یک کنسول بازی بود، سخت در اشتباهید. نینتدو تلاش کرده بود فروشگاه دیجیتال این دستگاه را به فضایی برای اپلیکیشنهای متنوع تبدیل کند. اگرچه این فروشگاه هرگز در حد Google Play یا App Store گسترده نشد، اما برای یک کنسول خانگی، مجموعه قابل قبولی ارائه میداد. برخی از اپلیکیشنها و سرویسهای محبوب Wii U عبارت بودند از:
- Sketchpad
- Animal Crossing Plaza
- Hulu
- Amazon Instant Prime
- Crunchyroll
- YouTube
- Netflix
این اپلیکیشنها باعث میشدند Wii U برای بسیاری از کاربران، فراتر از یک دستگاه مخصوص بازی باشد و بتواند نقش یک پلتفرم سرگرمی کامل را در خانه ایفا کند.
نبود Skype و جایگزین نینتدو؛ تماس تصویری به سبک Wii U
اگر سری به فروشگاه اپلیکیشنهای Wii U بزنید، احتمالا خیلی زود متوجه یک غیبت عجیب میشوید: Skype روی این کنسول وجود ندارد. این موضوع از آن جهت قابل توجه است که Skype در سالهای اوج خود، یکی از محبوبترین ابزارهای تماس تصویری و صوتی در دنیا بود و بسیاری از کاربران از آن برای ارتباط با دوستان و خانواده در شهرها و حتی کشورهای دیگر استفاده میکردند.
نبود Skype زمانی عجیبتر میشود که متوجه میشویم Wii U GamePad به یک دوربین نسبتا باکیفیت مجهز شده و عملا تمام زیرساخت لازم برای یک تماس تصویری خوب را دارد. صفحه نمایش لمسی گیمپد هم وضوح قابل قبولی ارائه میدهد و برای نمایش تصویر مخاطب، مناسب است. در واقع همه چیز آماده بود تا Wii U تبدیل به یک ابزار کامل برای تماس تصویری شود.
اما نینتدو به جای همکاری مستقیم با Skype، تصمیم گرفت مسیر اختصاصی خودش را برود و راهکار متفاوتی ارائه کند. نینتدو برای این کنسول اپلیکیشنی با نام Nintendo Video Chat یا قابلیتهای تماس تصویری مبتنی بر سرویسهای خود طراحی کرد که به کاربران اجازه میداد تماسهای تصویری برقرار کنند.
نکته جالب اینجاست که Wii U علاوه بر دوربین گیمپد، یک دوربین دیگر هم روی بدنه خود کنسول داشت که امکان برقراری تماس تصویری را راحتتر میکرد و باعث میشد دستگاه به یک گزینه جذاب برای گفتوگوی تصویری تبدیل شود. از طرف دیگر، یکی از جذابترین ویژگیهای این تماس تصویری در Wii U این بود که کاربر میتوانست انتخاب کند تماس را:
- روی صفحه گیمپد اجرا کند
- یا تصویر را روی تلویزیون نمایش دهد
این قابلیت باعث میشد تجربه تماس تصویری، حالت خانوادگیتری پیدا کند؛ یعنی چند نفر بتوانند روی مبل بنشینند و همزمان با فرد مقابل صحبت کنند. اما نکتهای که تماس تصویری Wii U را واقعا خاص میکرد، قابلیتهای بامزه و خلاقانهای بود که در دل آن قرار داشت.
تماس تصویری همراه با نقاشی و بازیهای کوچک
گیمپد به لطف صفحه لمسی خود، فقط یک ابزار برای دیدن تصویر طرف مقابل نبود. در حین تماس، کاربر میتوانست روی صفحه طراحی کند، یادداشت بنویسد و حتی بازیهای سادهای مثل:
- Hangman
- Tic-Tac-Toe (دوز)
- یا انواع سرگرمیهای کوچک دو نفره
را انجام دهد. همین ویژگی باعث میشد تماس تصویری از حالت خشک و رسمی خارج شود و شکل سرگرمکنندهتری پیدا کند. در واقع Wii U حتی در تماس تصویری هم تلاش میکرد روحیه «گیمینگ» و «سرگرمی» را حفظ کند؛ چیزی که کمتر در محصولات رقیب دیده میشد. شاید این قابلیتها در نگاه اول ساده به نظر برسند، اما همین جزئیات کوچک باعث میشد Wii U در میان کنسولهای نسل خودش، حس و حال متفاوتی داشته باشد.
حافظه داخلی محدود؛ یکی از بزرگترین ایرادهای Wii U
یکی از مشکلات جدی Wii U که از همان ابتدا مورد انتقاد کاربران قرار گرفت، حافظه داخلی محدود آن بود. این کنسول تنها در دو مدل با حافظه فلش داخلی ۸ گیگابایت و ۳۲ گیگابایت عرضه شد؛ فضایی که حتی در زمان خودش هم چندان کافی نبود.
این محدودیت زمانی بیشتر به چشم میآمد که بازیها، مخصوصا عناوین دیجیتالی و دانلودی، حجم بالایی داشتند. به همین دلیل اگر کاربر فقط به حافظه داخلی کنسول متکی میماند، خیلی زود با پیام کمبود فضا مواجه میشد و مجبور بود بازیها را پاک کند یا مدام مدیریت حافظه انجام دهد.
این موضوع عجیبتر بود چون نینتدو در نسل قبلی هم با انتقادهای مشابهی روبهرو شده بود، اما در Wii U باز هم حافظه داخلی را در سطحی پایین نگه داشت. در واقع به جای اینکه یک فضای ذخیرهسازی مناسب داخل کنسول قرار دهد، بخش بزرگی از مسئولیت را به کاربران واگذار کرد. البته نینتدو برای جبران این ضعف، گزینههایی برای گسترش حافظه ارائه داد.
پشتیبانی از USB و SD؛ راهحل نینتدو برای مشکل فضای ذخیرهسازی
Wii U به چهار پورت USB 2.0 و همچنین یک درگاه SD Card مجهز شده بود. همین موضوع باعث میشد کاربران بتوانند با اتصال یک هارد اکسترنال یا فلش مموری، فضای ذخیرهسازی کنسول را به شکل قابل توجهی افزایش دهند.
به این ترتیب، اگرچه حافظه داخلی کنسول محدود بود، اما کاربران میتوانستند با هزینهای نسبتا کم، چند صد گیگابایت یا حتی چند ترابایت فضای ذخیرهسازی در اختیار داشته باشند. این ویژگی مخصوصا برای کسانی که علاقه زیادی به خرید دیجیتالی بازیها داشتند، اهمیت زیادی پیدا میکرد.
با این حال، برخی کاربران معتقد بودند این راهکار بیشتر شبیه یک «راه فرار» است تا یک طراحی درست؛ زیرا داشتن هارد اکسترنال در کنار کنسول، هم از نظر زیبایی و هم از نظر راحتی استفاده، تجربه کاربری را کمی پیچیدهتر میکرد.
فرصتهایی برای هک و تغییر سیستم
وجود پورتهای متعدد USB و همچنین درگاه SD، تنها برای افزایش فضای ذخیرهسازی کاربرد نداشت. این درگاهها به مرور باعث شدند Wii U به یکی از جذابترین کنسولها برای کاربران فنی و علاقهمندان به دنیای هک و مادینگ تبدیل شود.
برای بسیاری از افراد، مخصوصا کسانی که از کمبود برخی قابلیتها یا محدودیتهای نرمافزاری Wii U ناراضی بودند، این کنسول بستری مناسب برای جیلبریک و دستکاری سیستمعامل به شمار میرفت. هک کردن Wii U میتوانست امکانات متنوعی را فراهم کند؛ از جمله:
- نصب بازیها و نرمافزارهای غیررسمی
- اجرای شبیهسازها (Emulator)
- اضافه کردن قابلیتهای چندرسانهای بیشتر
- پخش فرمتهای متنوع ویدیو و موسیقی
- دسترسی گستردهتر به فایلها و تنظیمات سیستمی
در واقع Wii U برای کسانی که دنبال تجربهای فراتر از حالت استاندارد کنسول بودند، پتانسیل بسیار زیادی داشت و میتوانست به یک سیستم سرگرمی تقریبا نامحدود تبدیل شود. البته واضح است که این بخش بیشتر مربوط به کاربران حرفهای بود و نینتدو هیچگاه چنین استفادهای را به صورت رسمی تایید نمیکرد.
گزینههای مختلف کنترلر؛ تنوع بالا اما گاهی گیج کننده
یکی از نکات جالب Wii U این است که از نظر کنترلرها و ابزارهای کنترل، نسبت به بسیاری از کنسولهای دیگر تنوع بیشتری داشت. کاربران فقط محدود به Wii U GamePad نبودند و میتوانستند از گزینههای مختلفی استفاده کنند؛ از جمله:
- Wii U GamePad
- Wii U Pro Controller
- Wii Remote (ریموت Wii)
- Nunchuk
- Classic Controller
این تنوع در ظاهر یک مزیت بزرگ محسوب میشد، اما در عمل گاهی کاربران را سردرگم میکرد. برخی بازیها تنها با کنترلرهای خاصی اجرا میشدند و اگر کاربر تجهیزات مورد نیاز را نداشت، مجبور بود هزینه اضافی پرداخت کند.
برای مثال ممکن بود کاربر GamePad داشته باشد، اما برای تجربه یک بازی خاص مجبور شود Wii Remote و Nunchuk تهیه کند که در زمان خودش گاهی ۴۰ دلار یا حتی بیشتر قیمت داشت. به همین دلیل، برخی کاربران معتقد بودند Wii U در زمینه کنترلرها بیش از حد پراکنده عمل کرده و همین موضوع باعث پیچیدهتر شدن تجربه کاربری شده است.
کمبود آمیبوها در بازار؛ اشتباهی که بارها تکرار شد
آمیبوها (Amiibo) برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ همزمان با بازی Super Smash Bros. روی Wii U معرفی شدند. Amiiboها در واقع فیگورها و مجسمههای کوچک از شخصیتهای محبوب نینتدو بودند که از طریق NFC به کنسول متصل میشدند و محتوای اضافه یا قابلیتهای ویژهای را در بازیها فعال میکردند. ایده Amiibo دقیقا همان چیزی بود که از نینتدو انتظار میرفت: ترکیبی از خلاقیت، نوستالژی و تجربه تعاملی. اما مشکل بزرگ اینجا بود که آمیبوها از همان روزهای ابتدایی عرضه، به شدت کمیاب شدند.
تقاضا برای خرید Amiiboها بسیار بالا بود و بسیاری از طرفداران میخواستند مجموعه کامل شخصیتها را جمعآوری کنند. اما نینتدو نتوانست عرضه را با تقاضا هماهنگ کند و در نتیجه، Amiiboها خیلی زود تبدیل به کالایی کمیاب شدند که گاهی با قیمتهای عجیب در بازار آزاد به فروش میرسیدند. این کمبود به حدی جدی شد که تا مدتها ادامه پیدا کرد و در نهایت نینتدو در سال ۲۰۲۰ طی یک بیانیه رسمی اعلام کرد که برای افزایش تولید و بهبود عرضه آمیبوها برنامهریزی کرده است.
جالب اینجاست که این اتفاق اولین بار نبود. نینتدو پیش از آن هم در عرضه برخی محصولات محبوب خود مثل نسخههای کلاسیک NES Classic Edition و SNES Classic Edition با مشکل مشابهی روبهرو شده بود؛ مشکلی که باعث نارضایتی گسترده طرفداران شد و به بازار سیاه فروشندگان دامن زد.
نینتندو تنها یک عدد Wii U در سال ۲۰۲۳ در آمریکا فروخت!
یکی از عجیبترین حقایق درباره Wii U مربوط به فروش این کنسول در سالهای اخیر است. نینتندو در سال ۲۰۱۷ تولید Wii U را به طور رسمی متوقف کرد و در ادامه بسیاری از سرویسهای آنلاین آن هم تعطیل شدند. با این حال، هنوز هم تعداد محدودی از این کنسول در بازار پیدا میشود و گاهی در فروشگاهها یا انبارهای قدیمی، نسخههای آکبند آن به فروش میرسد.
طبق گزارش Mat Piscatella (تحلیلگر صنعت بازی و عضو شرکت Circana)، نینتندو در سال ۲۰۲۳ تنها یک دستگاه Wii U در آمریکا فروخته است؛ اتفاقی که در نوع خود بسیار عجیب و حتی خندهدار به نظر میرسد. این آمار نشان میدهد Wii U تا چه حد در بازار آمریکا از چرخه محبوبیت خارج شده و عملا به یک کنسول فراموششده تبدیل شده است.
سازمان Circana یکی از معتبرترین مراکز تحلیل بازار بازیهای ویدیویی است و گزارشهای آن بخش بزرگی از فروش سختافزار و نرمافزار در آمریکا را پوشش میدهد. همین موضوع باعث میشود این عدد، یک واقعیت قابل استناد باشد و نه صرفا یک شایعه اینترنتی.
در نهایت، Wii U به عنوان یک شکست بزرگ تجاری برای نینتدو شناخته میشود؛ کنسولی که در سه سال اول عرضه خود تنها حدود ۹.۲ میلیون دستگاه فروش داشت، در حالی که Wii (نسل قبل) بیش از ۱۰۰ میلیون فروش را تجربه کرده بود. با این حال، جالب است بدانید همین شکست تجاری، مقدمهای شد برای تولد یکی از موفقترین کنسولهای تاریخ نینتدو یعنی Nintendo Switch.
جمعبندی: Wii U خوب است، اما بینقص نیست
Wii U شاید از نظر فروش یکی از ضعیفترین کنسولهای تاریخ نینتدو باشد، اما بدون شک یکی از خلاقانهترین آنها هم محسوب میشود. ایده گیمپد، تجربه بازی دو صفحهای، قابلیت بازی بدون تلویزیون و سیستم اجتماعی Miiverse، همگی ویژگیهایی بودند که نشان میدادند نینتدو در تلاش است مسیر متفاوتی نسبت به رقبا انتخاب کند.
جالبتر اینجاست که بسیاری از ایدههای Wii U بعدها در قالبی کاملتر و موفقتر، در Nintendo Switch دیده شدند. به همین دلیل Wii U را میتوان یکی از مهمترین قدمهای نینتدو در مسیر طراحی کنسولهای هیبریدی دانست؛ کنسولی که شاید در زمان خودش درست درک نشد، اما تاثیرش روی آینده صنعت بازی غیرقابل انکار است.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
مطالب پیشنهادی
مطالب مرتبط از نگاه دیجیاتو
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.