بررسی بازی Saints Row

بررسی بازی Saints Row

تلاش مذبوحانه قدیسان

۳ هفته پیش ۴ ذخیره

یکی از سخت‌ترین فرمول‌های امروز بازی‌سازی جهان، طراحی دنیایی سیستماتیک است که تمام بخش‌های مختلف بازی بتوانند به خوبی در کنار هم کار کنند. بازی جدید Saints Row مثالی فوق‌العاده برای تمام کارهایی است که نباید انجام دهید تا بازی‌تان درست کار کند. با بررسی ویجیاتو همراه باشید.

Saints Row
  • امتیاز کاربران
    32 ratings4.4/10
  • امتیاز متاکریتیک 63
  • ژانر اکشن-ماجراییشوتر سوم شخص
  • تاریخ انتشار شهریور ۱۴۰۱
  • پلتفرم‌ها ایکس باکس سری ایکسایکس‌باکس وانپلی استیشن 5پلی‌استیشن 4پی‌سی
  • ناشر بازی Deep Silver
  • سازنده Volition
  • حالت بازی تک نفرهچند نفره
  • درجه سنی بازی مناسب برای ۱۷ سال به بالا

ریبوت بازی Saints Row از ابتدا به عنوان اثری متفاوت با نسخه‌های قلی خود معرفی شد. در حالی که همه می‌دانستند که استودیوی Volition چه تبحر خوبی در آزادی عمل دادن به مخاطبان دادند، کسی فکرش را نمی‌کرد که بازی دقیقا در بحث شخصی‌سازی بهترینِ خودش باشد اما بلا استثنا در تمام قسمت‌های دیگر لنگ بزند. Saints Row نه به عنوان یک بازی نسل نهمی، بلکه حتی با استانداردهای چند سال پیش دنیای ویدیوگیم هم فاصله دارد. در واقع آخرین باری که یک بازی برای من در این ابعاد ناقص و پر اشکال به نظر می‌رسید، هنگام تجربه‌ی سایبرپانک ۲۰۷۷ بود.

بازی جدید سینتز رو همان‌طور که خیلی از تریلرهای بازی روی اون تمرکز داشتند، حول محوریت شخصی‌سازی می‌گردد. شخصی‌سازی عجیب و غریبی که دست بازیکن را باز می‌گذارد تا هر شخصیتی که می‌خواهد را بسازد و آن را به زندگی بیاورد. نکته اینجاست که مثل بازی‌های قبلی مجموعه، این مسیر قهرمان‌سازی باز هم از کنار کلی شخصیت فرعی می‌گذرد که آن‌ها به نوعی اتفاقات اطراف و تاثیر آن‌ها را نشانمان می‌دهند. سینتز رو جدید فراتر از این‌ها، فقط تعدادی کات‌سین با کارگردانی بهتر و البته شخصیت‌هایی به همان اندازه غیرقابل باور و مضحک است.

ضعف‌های نویسندگی بازی از همان ابتدا توی ذوق می‌زنند. حتی اگر مخاطب قدیمی سینتز رو باشید و بازی را صرفا بازی نمی‌کنید تا از آن به عنوان یک اثر مستقل لذت ببرید، باز هم دیالوگ‌ها به اندازه‌ی بازی‌های قبلی فکرشده نیستند و در اکثر اوقات به معنای واقعی کلمه مورمورکننده‌اند. از جایی که شخصیت‌ها با f-bombهای مختلف سعی می‌کند بی‌ادب‌تر باشد و درجه سنی بازی را بدون منطق خاصی بالاتر ببرد تا جایی که شخصیت اصلی‌مان آن‌قدر بزرگ‌نمایی می‌شود تا جایی که بازی هدف خودش را بین تعریف قصه و بامزه بودن گم می‌کند تا جایی که بعد از چند ساعت به خودتان می‌آیید و می‌بینید در حال یک تجربه‌ی معمولی فراموش‌شدنی بوده‌اید.

بازی جدید Saints Row یک لگد محکم به همان میراث نصفه و نیمه‌ای است که بازی‌های قبلی این مجموعه، مخصوصا Saints Row 3 و 4 داشتند. بازی از همان ابتدا طوری زیر میز می‌زند و همه چیز را از تم رنگی گرفته تا اکشن‌ها و ساختار اپن ورلد را تغییر می‌دهد، که بعدا حتی اگر بخواهد هم با بازی‌های قدیمی این مجموعه قابل قیاس نیست. بحث حتی درباره تغییر خوب و بد هم نیست؛ سینتز رو برای من، یک بازی غلوشده و نسخه‌ای به شدت دست‌ و دل‌بازتر از GTA در زمینه اکشن و فحش‌های آب‌دار است که هیچ کدام از آن‌ها به خوبی در این ریبوت رعایت نشده‌اند. از طرفی، طنز فوق‌العاده‌ی Saints Rowهای قدیمی که می‌توانستند با هر چیزی از یک ابزار جنسی گرفته تا مقامات کشوری را دست بیندازند، حالا در این ریبوت کمرنگ‌تر از همیشه شده و راستش را بخواهید، در ابعاد بزرگتر کمی ناامیدکننده است چون به خاطر حساسیت‌های رسانه‌ای با شوخی‌های این چنینی، در آینده روی بازی‌های دیگر هم تاثیرگذار است.

«در مورد Saints Row اما به نظرم وقتی که از مشکلات سیستماتیک بازی هم چشم‌پوشی کنیم، با یکی از پراشکال‌ترین بازی‌های چند سال اخیر در زمان عرضه روبرو هستیم.»

همه‌ی تقصیرات را نمی‌توان تقصیر تیم سازنده انداخت، اما وقتی بحث اکشن و آزادی عمل یوسط باشد، چرا. بازی Saints Row اول و آخر یک بازی اکشن اپن ورلد است که برای سرگرمی ساخته شده و راستش در همین پله‌ی اول هم لنگ می‌زند و کار زیادی از پیش نمی‌برد. از حق نگذریم، تیراندازی بازی نه تنها حس خوبی دارد، بلکه یکی از شاخص‌ترین بخش‌های آن است. به طور کلی، سیستم مبارزات بازی رضایت‌بخش و در حد انتظار عمل می‌کند و بازیکن از همان ابتدا به تعداد قابل توجهی سلاح و تجهیزات دسترسی دارد. در طرف دیگر اما خیلی از سکانس‌های اکشن لنگ می‌زنند و حتی در حد و اندازه‌ی بازی‌های یک دهه قبل مثل ست‌پیس‌های آنچارتد و توم ریدر نیستند. اکشن بازی به طور کلی طعم نپخته‌ای دارد و با این که در نهایت می‌توانید از آن لذت ببرید، اما حقیقت این است که گزینه‌های خیلی بهتری هم برای تجربه کردن وجود دارند.

دنیای بازی Saints Row یکی از خالی‌ترین اپن ورلدهای چند سال اخیر است؛ آن‌قدر خالی که ای کاش یادم می‌رفت که این بازی در نیمه‌ی دوم سال ۲۰۲۲ عرضه شده و این‌قدر در بحث دنیاسازی مشکل دارد. از یکنواخت بودن محیط بازی که بگذریم، حتی تعقیب و گریز کردن با اتومبیل‌های دیگر، پیاده شدن و ماشین‌دزدی، استفاده از قابلیت‌های ویژه و حتی نقشه‌ی بازی آن چیزی نیست که انتظار مخاطب را از یک بازی روز برآورده کند. به نظر من، در هر کدام از موارد بالا، ده‌ها بازی بهتر وجود دارد که ارزش وقت گذاشتن بیشتری دارند و بازی Saints Row فقط سعی کرده تا تعدادی تکه‌ی بی‌ربط را به زور چسب به هم وصل کند.

تمام این‌ها به کنار، اما خیلی از المان‌های بازی مثل منوها هیچ تغییر خاصی نسبت به بازی‌های قدیمی نکرده‌اند و این شاید بزرگترین جایی است که بازی جدید سینتز رو می‌توانسته تغییری مثبت را به جای یک تغییر اشتباه انجام دهد اما این کار را نکرده. به نظر من، سینتز رو یک بازی بی‌ذوق از نظر هنری، بی‌هدف از نظر کارگردانی و البته بی‌محتوا از نظر نویسندگی است.

مدت زمان بازی

داستان اصلی: ۱۲ ساعت
داستان + جزئیات فرعی:
۲۶ ساعت
۱۰۰ درصد:
۷۰ ساعت

پروسه بازی‌سازی همیشه با باگ‌های مختلف همراه است و من به شخصه باگ‌ها را در بازی‌های مختلف یا حس نمی‌کنم یا آن‌قدر به دغدغه بزرگی برایم تبدیل نمی‌شود. در مورد Saints Row اما به نظرم وقتی که از مشکلات سیستماتیک بازی هم چشم‌پوشی کنیم، با یکی از پراشکال‌ترین بازی‌های چند سال اخیر در زمان عرضه روبرو هستیم. با این که بازی روی پی‌سی به خوبی اجرا می‌شود و مشکل افت فریم یا مشکلات مشابه (حتی حین روشن بودن ری تریسینگ) را ندارد (RTX 3060TI) اما باگ‌های گیم‌خراب‌کن، از همان دقایق اول یقه‌ی مخاطب را می‌گیرند. از دشمنانی که پشت درهای بسته گیر می‌کنند تا وقتی که بازی به صورت دل به خواهی تصمیم می‌گیرد اجازه‌ی نشانه‌گیری با اسلحه را از شما بگیرد و راه حل کردن این باگ‌ها فقط ریلود کردن چک‌پوینت‌هاست که حس غرق شدن در بازی را از بین می‌برد.

در نهایت Saints Row بیشتر از هر چیزی، حس یک پروژه ناتمام را القا می‌کند. پروژه‌ای که حتی با تاخیر شش ماهه و البته وعده‌ها و انتظارات چندساله‌ای که مخاطبان از یکی از بی‌پرواترین سری بازی‌های ویدیویی داشتند، نتوانسته حداقل‌های لازم سرگرمی را برای آن‌ها فراهم کند. به نظر من، Saints Row بیشتر مشکلات را باید در درون خودش حل کند و تمام جوانب فنی آن مثل باگ‌ها و حتی مشکلات فنی، آن‌قدری نیستند که بتوانند با رفع شدن، تمام مشکلات بازی را اعم از نویسندگی مورمورکننده، طنز ضعیف و مشکلات سیستماتیک بازی حل کنند. بازی Saints Row را فقط در سه حالت به شما پیشنهاد می‌کنم: یا طرفدار قدیمی این سری هستید، یا تا حالا بازی اپن ورلد خوبی بازی نکرده‌اید، یا این که از بازی‌های دیگر سیر شده‌اید و حالا قرار است ناخنکی به یک بازی جدید بزنید.

خلاصه بگم که …

ریبوت Saints Row نه تنها از مشکلات سیستماتیکی رنج می‌برد که آن را به یک بازی اپن ورلد بی‌کیفیت و منسوخ تبدیل کرده، بلکه یکی از پراشکال‌ترین بازی‌های چند سال اخیر از نظر باگ‌های نرم‌افزاری است.

می‌خرمش

بازی Saints Row اکشن خوبی در صحنه‌های تیراندازی دارد و حداقل از این نظر لذت‌بخش است؛ فقط در صورتی که واقعا طرفدار این مجموعه هستید و هیچ بازی خوب دیگری از بین بازی‌های جدید برای تجربه ندارید، سراغ سینتز رو بروید.

نمی‌خرمش

بازی Saints Row به بازیکن‌هایی که با باگ‌های بازی‌خراب‌کن و شوخی‌های باجناقی عصبانی می‌شوند و دنبال یک GTA جدید یا حتی یک بازی متوسط رو بالا هستند، پیشنهاد نمی‌شود.

  • امتیاز ویجیاتو45
  • امتیاز کاربران
    32 ratings4.4/10
  • امتیاز متاکریتیک63

کپی شد https://vgto.ir/i7z
نظرات (۸)
4 4 امتیازها
امتیاز مطلب
8 دیدگاه
جدید ترین
قدیمی ترین بیشترین امتیاز
دیدگاه درون خطی
نمایش تمام نظرات
iliya007

بازی واقعا بد نبود فقط سازنده **** توش

MASGamer

من بازی رو تموم کردم
ولی به صورت بسیار غیر منطقیه هیچ باگی ندیدم!
این بازی عینا مث سایبرپانکه.سایبرپانک یکی از بهترین داستان ها و گیمپلی رو داشت ولی به خاطر باگ بد نام شد

ThmasAngelo

بازی اشکالات فنی زیادی داره و بنظرم خسته کننده میشه، و جدا از مراحل بازی، فعالیت های جانبی توی شهر جالب نیستن.

آخرین ویرایش 18 روز پیش توسط ThmasAngelo
Muslim-slav

بنظرم اصلا نیازی به ریبوت نبود

un.known

بازی پتانسیلشو داشت که خوب باشه، بنظرم اگه باگ هاش نبودن حداقل متاش ۷۰ یا ۸۰ میشد نه ۶۰.کاش تیم فنی بیشتر روش کار میکردن.از گرافیکش بینهایت خوشم میاد ولی چه فایده؟:(

8
0
دوست داشتید، نظر دهیدx