بررسی بازی Pentiment

بررسی بازی Pentiment

الماس پنهان امسال

۵ آذر ۱۴۰۱ ۵ ذخیره

آبسیدین انترتینمنت استودیویی است که اعتبار خود را بر پایه ساخت بازی‌های نقش‌آفرینی عمیق با نویسندگی قدرتمند بنا کرده است. اما این استودیو پرکار ظاهرا برای امسال قصد داشت ثابت کند که می‌تواند پایش را از محدوده امن خود فراتر بگذارد. تنها چند ماه پیش شاهد انتشار نسخه کامل Grounded بودیم؛ عنوانی که با اختلاف غیر آبسیدینی‌ترین ساخته این استودیو است و با این حال توانست دل طرفداران این سبک را به دست آورد. با ویجیاتو همراه باشید.

Pentiment
  • امتیاز کاربران
    28 ratings8.5/10
  • امتیاز متاکریتیک 86
  • ژانر اشاره و کلیکدرام تعاملیرازآلودماجرایی
  • تاریخ انتشار ۲۴ آبان ۱۴۰۱
  • پلتفرم‌ها ایکس باکس سری ایکسایکس‌باکس وانپی‌سی
  • ناشر بازی Xbox Game Studios
  • سازنده Obsidian Entertainment
  • حالت بازی تک نفره

دیگر پروژه آبسیدین و سوژه این مقاله Pentiment است؛ روایتی تاریخی از زندگی رعایا و اربابان اروپای قرن شانزدهم، روایتی از کلیساها و کشیش‌های فاسد، روایتی از دروغ‌های «مصلحتی» و عواقب آن‌ها، و البته قتل‌های مرموز. چیزی هم که این روایت را تقریبا از هر بازی دیگر موجود در بازار متمایز می‌کند، گرافیک و سبک هنری منحصر بفرد آن است. از روز اولی که شاهد تریلر معرفی این بازی بودم، مطمئن بودم که قرار است شاهد یکی از بهترین بازی‌هایی باشیم که احتمالا خیلی‌ها تجربه نخواهند کرد، اما آن‌هایی که شانسی به آن می‌دهند عاشقش می‌شوند. خوشحالم که بگویم حدسم درست از آب در آمد و Pentiment را می‌توان الماس پنهان ۲۰۲۲ نامید.

بازیکنان با پنتیمنت به باواریای قرن شانزدهم و شهر «تسینگ» سفر خواهند کرد. دوره، دوره رنسانس است، دوره‌ای که کلیساهای مسیحی خود را کم کم در حال از دست دادن قدرت و نفوذ خود می‌بینند. اینجاست که با «آندریاس مالر» آشنا می‌شوید، نقاش جوان و جویای هنری که در سال ۱۵۱۸ به تسینگ سفر می‌کند تا با کار کردن در اتاق کتابت کلیسای واقع در این شهر، اسم و رسمی برای خود بسازد. اما وقتی که یک اشرافی بانفوذ به شکل مرموزی در تسینگ به قتل می‌رسد، پای آندریاس به ماجرایی باز می‌شود که قرار است چند دهه از عمر او و اهالی این شهر را تحت تاثیر قرار دهد.

برخلاف بسیاری از بازی‌های آبسیدین، آندریاس شخصیتی نسبتا ثابت و از پیش تعیین شده است، اما همچنان بخش‌هایی از ویژگی‌های شخصیتی او توسط شما انتخاب می‌شود. برای مثال می‌توانید تعیین کنید او به چه زبان‌هایی مسلط باشد یا در چه رشته‌هایی تحصیل کرده باشد. این انتخاب‌ها را نه پیش از شروع بازی و در یک منو، بلکه طی مکالماتی که در دقایق ابتدایی بازی با شخصیت‌های مختلف دارید می‌توانید انجام دهید. با اینکه هیچ کدام از این ویژگی‌های شخصیتی در نقاط مهم داستانی جلوی شما را نمی‌گیرند یا در اضافه‌ای را به سوی شما باز نمی‌کنند، اما همچنان تنوع خوبی به شخصیت آندریاس می‌بخشند و در شرایط خاصی به کارتان می‌آیند.

صحبت از دقایق ابتدایی بازی شد. Pentiment شروع کندی دارد، در حدی که شاید در همان ابتدا حوصله برخی از بازیکنان را سر ببرد. اما این کندی هدفمند است و بازی از یک ساعت اول داستانش برای آشنا کردنتان با شهر تسینگ و شهروندان مختلفش استفاده می‌کند. بدین ترتیب وقتی که بالاخره آن قتل اتفاق می‌افتد، نگرش شما به تمام شخصیت‌های بازی تحت تاثیر قرار می‌گیرد.

از این نقطه است که بازی رسما شروع می‌شود. آندریاس که یک کارآگاه نیست و تقریبا هیچ امکاناتی برای پیدا کردن قاتل در اختیار ندارد، باید با چرب‌زبانی و ارتباط گرفتن با شهروندان این معما را حل کند. از اینجاست که باید به سراغ اهالی تسینگ بروید و در کنار شکل‌گیری دوستی یا دشمنی با آن‌ها، سعی کنید از آن‌ها اطلاعاتی درباره مقتول، قاتل و سایر عوامل دخیل در این ماجرا به دست آورید.

ساخت دوستی و رابطه با این افراد صرفا برای آشنایی با داستان آن‌ها نیست. لحظاتی در بازی وجود دارند که باید فردی را راضی به انجام کاری کنید یا اطلاعات مهمی را از زبانش بکشید و اینجاست که رابطه‌ای با این فرد ساخته‌اید وارد عمل می‌شود. در صورتی که آن شخصیت به اندازه کافی از شما خوشش بیاید، کاری که می‌خواهید را انجام می‌دهد و در غیر این صورت خیر.

البته با موفقیت عبور کردن از این به اصطلاح Persuasion Checkها بسیار سخت‌تر از چیزیست که فکر می‌کنید. شخصا در تنها دو یا سه عدد از این چک‌ها توانستم کارکتر مد نظرم را راضی کنم. اما در بقیه موارد، حتی با وجود اینکه به ظاهر رابطه خوبی با کارکترها داشتم، اما در نهایت در Persuasion Check با شکست مواجه شدم. در این باره مطمئن نیستم، اما حس می‌کنم برخی از این چک‌ها در واقع غیرممکن هستند و هر کاری کنید باز هم در آن‌ها شکست خواهید خورد. صحت این فرضیه را فقط با چند بار تجربه کردن Pentiment می‌توان ارزیابی کرد.

بگذریم. در بررسی‌های خود به چندین سرنخ خواهید رسید که پیگیری کردن هر کدام از آن‌ها زمان می‌برد. نکته‌ای هم که طی داستان به آن پی خواهید برد این است که وقت چندانی برای کنار هم گذاشتن این سرنخ‌ها و رسیدن به یک نتیجه ندارید و به همین دلیل، ممکن است فرصت نکنید تمامی جوانب قتل را بررسی کنید. از طرف دیگر هرچقدر که همان سرنخ‌ها را بررسی کنید، متوجه می‌شوید که شواهد و مدارک کاملی برای پی بردن به هویت قاتل ندارید و اینجاست که باید تصمیمات سختی بگیرید: چه کسی «ممکن است» قاتل باشد؟ کدام یک از اهالی این شهر به خاطر گناهانش لایق مجازات برای جرمیست که شاید مرتکب نشده باشد؟ چه مظنونی وجود دارد که اگر شرش کم شود، حتی اگر گناهکار نباشد، می‌تواند زندگی شهروندان را بهبود بخشد؟

چیزی که درباره Pentiment باید بدانید این است که بازی تمرکز چندانی روی کشف رازهای قاتل و مقتول ندارد و بیشتر از اینکه درباره پی بردن به حقیقت باشد، از شما می‌پرسد کدام «حقیقت» به نفع مردم است. در واقع بازی می‌خواهد نشان دهد که چنین اتفاقاتی و عواقبشان چگونه روی زندگی افراد تاثیر می‌گذارند. مطمئن هم باشید که این تاثیرات را خواهید دید، چرا که داستان بازی طی چندین سال روایت می‌شود. کودکی که در ابتدای بازی می‌بینید در انتها فردی بالغ است که خانواده خود را تشکیل داده و با پیشروی در داستان، می‌توانید مشاهده کنید که تصمیمات و صحبت‌هایی که با او داشته‌اید چگونه روی زندگی وی تاثیر گذاشته‌اند.

زمانی که به انتهای بازی می‌رسید، حس می‌کنید در کنار تمام شخصیت‌های بازی بزرگ شده‌اید و در خوشحالی‌ها و ناراحتی‌هایشان شریک بوده‌اید. اینکه این شخصیت‌ها تا این اندازه در ذهنتان باقی می‌مانند، دستاوردیست که به ندرت در بازی‌های ویدیویی می‌بینم و Pentiment توانسته با موفقیت به آن برسد. ضمنا با اینکه بالاتر گفتم که هویت قاتل چندان در نقطه تمرکز پنتیمنت قرار ندارد، اما در انتهای داستان به بسیاری از سوالاتتان پاسخ داده خواهد شد. شخصا با پیدا کردن گناهکار اصلی داستان غافلگیر شدم و اگرچه که در ابتدا چندان از دلایل اعمال او قانع نشده بودم، هرچه بیشتر به آن فکر کردم تمام این اتفاقات نیز برایم منطقی‌تر شدند.

معتقدم که Pentiment را از نظر کیفیت داستان و نویسندگی می‌توان در بالاترین رده‌های بازی‌های ویدیویی، در کنار امثال Disco Elysium و Planescape: Torment قرار داد. اما چیز دیگری که قطعا شگفت‌زده‌تان خواهد کرد، دقت به جزئیات حیرت‌انگیز بازی است. واضح‌ترین جزئیاتی هم که می‌توانید ببینید گرافیک هنری بازیست. پنتیمنت انگار مستقیما از دل تصاویر یک تذهیب قرن شانزدهمی در آمده و در عین حال، زندگی از سر و روی شخصیت‌ها، محیط‌ها و ساختمان‌هایش می‌بارد. حتی هنگامی می‌خواهید به منطقه دیگری سفر کنید، کتابی که بازی داخل آن در جریان است ورق می‌خورد و وارد صفحه دیگری می‌شوید.

نکته جالب دیگری که درباره بازی وجود دارد مربوط به دیالوگ‌هایش است. Pentiment فاقد صداپیشگی است و همین مورد می‌تواند باعث شود برخی نتوانند ارتباط لازم را با آن بگیرند (جلوتر در این باره بیشتر خواهم گفت). چنین تصمیمی احتمالا به علت صرفه‌جویی در هزینه‌های ساخت بازی گرفته شده، اما آبسیدین از همین محدودیت نیز استفاده خلاقانه‌ای کرده است؛ به جای صدا، این فونت روی دیالوگ هر فرد است شما را درباره موقعیت اجتماعی و ویژگی‌های او آگاه می‌کند. برای مثال نوشته‌های دیالوگ یک کشیش به سبک متون مذهبی است، یا وقتی فردی با عصبانیت سخن می‌گوید، قلمی که دیالوگ‌های او را می‌نویسد با شدت بیشتری روی صفحه کشیده می‌شود.

اما مهم‌ترین جزئیات بازی را در دقت آن به تاریخ می‌توان دید. Pentiment اشارات بی‌پایانی به تاریخ دین، مسیحیت و اروپای قرن شانزدهم دارد، در حدی که علاقه‌مندان به این مباحث قطعا ذوق‌زده خواهند شد. این موضوع تا حدی می‌تواند برای افرادی که اطلاع چندانی در این باره ندارند سرسام‌آور باشد. مثلا هنگامی که دو شخصیت درباره نوشته‌ها و عقاید «مارتین لوتر» صحبت می‌کنند، شاید برایتان سوال شود که لوتر که بوده و چه عقایدی داشته که به چنین چهره بحث‌برانگیزی در مسیحیت تبدیل شده است. اگر با تاریخ اروپای عهد رنسانس و مسیحیت آشنا باشید، تجربه Pentiment برایتان دو چندان بهتر خواهد شد، اما حتی در غیر این صورت نیز نگران نباشید. من هم با این مباحث آشنایی نداشتم و با این حال از تک تک لحظات بازی لذت بردم. شاید حتی این بازی منجر شود کمی درباره چنین چیزهایی تحقیق کنید و به اطلاعات تاریخی خود بیفزایید!

مدت زمان بازی

داستان اصلی: ۱۵ ساعت
۱۰۰ درصد:
۲۰ ساعت

بازی Pentiment

طی این بررسی به بازی ایراد خاصی نگرفتم، چون واقعا چیز خاصی وجود ندارد که بخواهم از آن شکایت کنم. شاید تنها چیزی که می‌شود درباره بازی گفت این است که Pentiment برای هر کسی مناسب نیست. ۹۰٪ گیم پلی بازی به صحبت کردن با افراد و خواندن متون خلاصه می‌شود، آن هم متون فاقد صداپیشگی که اشارات زیادی به فرهنگ و اصطلاحات اروپای قرن شانزدهم دارند. از طرفی خبری از چیزی به اسم مبارزات نیست و شاید مجموعا دو پازل در کل بازی وجود داشته باشند که بیشتر از ۵ دقیقه وقتتان را بگیرند. پنتیمنت تماما در روایت چند شاخه‌ای خود خلاصه می‌شود و به بهترین شکل هم در ارائه یک داستان مرموز، تاریخی و جذاب سربلند می‌شود. اما شاید در بازی‌های ویدیویی خود به دنبال گیم پلی بیشتری باشید یا به طور کل چندان از متن خوانی خوشتان نیاید، که در این صورت بعید است بتوانید با بازی ارتباط بگیرید.

یک نظر شخصی هم درباره بازی دارم: Pentiment خوراک تجربه روی یک کنسول دستی است و واقعا می‌طلبد آن را هنگامی که روی تخت خود لم داده‌اید بازی کنید. از آنجایی که در ایران سرویس ابری ایکس باکس به سختی قابل استفاده است و استیم دک نیز بدون قیمت‌های فوق تخیلی به فروش نمی‌رسد، امیدوارم مایکروسافت این بازی را همچون سری Ori روی نینتندو سوییچ پورت کند.

خلاصه بگم که …

بازی Pentiment قطعا برای هر کسی مناسب نیست. اما روایت تاریخی، عمیق و مرموز آن از کشیش‌ها و رعایای قرن شانزدهم، آن هم با گرافیک هنری منحصر بفرد و دقتی مثال زدنی به تاریخ واقعی، علاقه‌مندان به داستان‌های تعاملی را شیفته خود خواهد کرد.

بازی Pentiment

می‌خرمش

دنبال یک داستان عمیق و چندلایه در بازی‌های ویدیویی می‌گردید که از قضا تعاملی و چند شاخه‌ای هم هست؟ Pentiment برای شماست. آیا به تاریخ هم علاقه‌مندید؟ پس همین الان این صفحه را ببندید و بازی را تجربه کنید!

نمی‌خرمش

پنتیمنت بازی‌ایست که داستان ۲۰ ساعته‌اش با روند چندان سریعی جلو نمی‌رود، و گیم پلی خاصی به جز صحبت کردن با اشخاص و خواندن متون بدون صداپیشگی ندارد. اگر هر کدام از بخش‌های این جمله شما را مردد کردند، شاید این بازی برای شما مناسب نباشد.

  • امتیاز ویجیاتو100
  • امتیاز کاربران
    28 ratings8.5/10
  • امتیاز متاکریتیک86

کپی شد https://vgto.ir/jez
نظرات (۱۲)
5 2 امتیازها
امتیاز مطلب
12 دیدگاه
جدید ترین
قدیمی ترین بیشترین امتیاز
دیدگاه درون خطی
نمایش تمام نظرات
hurting-other-pepole

استودیو ابسیدین از انتشار آخرین بازیش که grounded باشه شش ماه نگذشته ، و واقعا بازی pentiment پروژه سنگینی بنظر میرسه ، با این حجم از آرت استایل خفن .

reza87

بازی فوق‌العاده است
۱۰۰ لایقشه
آرت بازی خیلی قشنگه و دقیقا دقیقا مثل همون تذهیب های اون موقع هست
داستان هم که عالی هست
از این جور سبک بازی ها هم خوشم میاد
ولی حیف و صد حیف که من زبان انگلیسیم اونقدر خوب نیست که بتونم بازی رو تجربه کنم🥲

eeee

فکر نمیکنید ۱۰۰ زیاده؟؟
همه چی بازی عالیه ولی گیم پلی خواصی نداره

armangame_3d

آره بازیه عالییه ولی به صد نمی‌رسه ۹۰ براش خوب بود

Rio

نقد عالی بود و فوق‌العاده
دوستدارم دوباره این قدرت داستان نویسی و شخصیت پردازی و دنیا سازی آبسیدین رو در یک بازی aaa جدید از این استدیو ببینم
مثل Fallout new vegas

آخرین ویرایش 2 ماه پیش توسط Rio
Mohammad-Nikhalat-Jahromi

آرت بازی واقعا خوشگل هست

12
0
نظرت رو حتما بهمون بگو!x