کارگردان Fallout از نقش غیررسمی تیم طراحی «کارما پلیس» پرده برداشت

از همان ابتدا می‌خواستیم پلیر احساس کند که هرگونه که شخصیتش را ساخته باشد، تجربه‌اش با دیگری یکسان نخواهد بود. نمی‌خواستیم پلیر حس کند انتخاب‌هایش بی‌فایده است یا که بازی چیزی برای ارائه به او ندارد.

معمولا در چند مرحله از روند توسعه، از یکی از طراحان می‌خواهیم تمام اسکریپت‌های دیالوگ‌های بازی را بررسی کند؛. او مثلا بررسی می‌کند که مهارت «گانز» چند بار استفاده شده، «کاریزما» چند بار چک می‌شود یا «بارتر» تا چه میزانی کاربرد دارد.

هدف این فرآیند آن است که هیچ مهارتی برای مدت طولانی بی‌استفاده باقی نماند. قرار نیست همه مهارت‌ها دقیقا تعداد یکسانی از «فرصت‌های استفاده» را داشته باشند، اما باید همگی در محدوده‌ای منطقی قرار بگیرند.

فرض کنید مهارت «مدیسین» حدود ۴۰ بار بررسی می‌شود و «ساینس» حدود ۲۸ بار؛ همین کافی است. لازم نیست همه چیز کاملا برابر باشد. مهم این است که پلیر بعد از ساعت‌ها بازی احساس نکند روی مهارتی سرمایه‌گذاری کرده که هیچ‌وقت به کارش نیامده است.

ایجاد تعادل کامل میان تمام مهارت‌ها [در بازی] حتی می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد؛ زیرا اگر همه چیز بیش از حد دقیق و قابل پیش‌بینی طراحی شود، پلیرها الگوهای پشت پرده را تشخیص خواهند داد. به همین دلیل، وجود مقداری از تنوع و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن نه‌تنها تجربه بازی را طبیعی‌تر به‌پیش می‌برد، که ارزش تکرار آن را هم افزایش خواهد داد.