توسعه‌دهنده بازی Starfield از ناکام ماندن اهداف بتسدا صحبت می‌کند

استارفیلد نخستین پروژه «تماما چند استودیویی» بتسدا بود و در نتیجه، اندازه تیم توسعه آن به حدود ۵۰۰ نفر رسید؛ درحالی‌که حدود ۱۵۰ نفر تنها بر فال اوت ۴ کار کرده بودند.

این سیستم به فرایندی پیچیده نیاز داشت و مراحل مختلف آن باید توسط افراد متفاوت انجام می‌شد، پس از آن هم تغییرات اعمال‌شده بایستی دوباره وارد فرایند توسعه بازی می‌شدند و همین مسئله، زمان زیادی از توسعه را می‌گرفت.

حتی با وجود تیم ۵۰۰ نفره استارفیلد، این بازی هم‌چنان برای رسیدن به چشم‌انداز اصلی خود به نیروی انسانی بیشتری احتیاج داشت. حجم محتوایی که ایده اولیه بازی را می‌طلبید، بسیار بیشتر از توان اعضای تیم بود.

اضافه شدن مکانیک‌های جدید داستان‌دار می‌شد. بسیاری از سیستم‌هایی که در «اسکایریم» وجود داشتند، برای تیم کاملا تازه بودند و طراحان باید منتظر آماده شدن سیستم‌های جدید می‌ماندند تا بتوانند ساخت محتوا را آغاز کنند. هرچه این فرایند بیشتر طول می‌کشید، زمان کمتری برای تولید محتوای نهایی باقی می‌ماند.

تاد هاوارد عنوانی را می‌خواست که صرفا یک «اسکایریم در فضا» نباشد.

این ایده بیش از حد جاه‌طلبانه بود و بتسدا در برخی زمینه‌ها تجربه لازم را نداشت.

ساخت بخش‌هایی مانند بتل‌های فضایی برای تیم، یک تجربه کاملا جدید محسوب می‌شد چراکه بتسدا پیش از آن، حتی روی سیستم وسایل نقلیه هم کار نکرده بود.