بررسی بازی Stupid Never Dies

بازی‌سازهای ژاپنی و محصولات عجیب و غریب آن‌ها، بخش جدانشدنی از نسل هفتم کنسول‌ها بودند. بازی‌سازهایی مثل Suda51 یا شینجی میکامی و هیدتاکا سوهیرو، همگی در نسل هفتم دست به ساخت بازی‌هایی می‌زدند که ابزورد، متفاوت و با امضای خاص این بازی‌سازها بودند. امروزه با تغییر استانداردها و پروسه سخت چراغ سبز گرفتن از ناشر برای ساخت یک بازی، از این دست عناوین را کمتر می‌توانیم تجربه کنیم. با این حال، Stupid Never Dies عنوانی با چنین مشخصاتی محسوب می‌شود که البته در حد و اندازه یک بازی تمام و کمال نیست. با بررسی ویجیاتو همراه باشید.

بازی Stupid Never Dies می‌خواهد حس و حال همان بازی‌های قدیمی ژاپنی را زنده کند. این بازی اکشن نقش‌آفرینی که توسط استودیوی GPTRACK50 و گروهی از بازی‌سازهای باسابقه صنعت توسعه پیدا می‌کند، داستان دیوی را روایت می‌کند؛ زامبی ضعیف و دست و پا چلفتی که عاشق دختری انسان به نام جولیا شده، اما معشوقه‌اش منجمد شده است. داستان همین‌قدر المان‌های ابزورد دارد و حال راه‌حل دیوی برای این مشکل چیست؟ ورود به سیاه‌چال‌هایی پر از هیولا، از بین بردن هر موجودی که سر راهش قرار می‌گیرد، دزدیدن قدرت آن‌ها و تبدیل شدن به موجودی به‌مراتب قدرتمندتر؛ شاید به این ترتیب بتواند جولیا را دوباره به زندگی برگرداند.

شاید در نگاه اول چنین ایده‌ای احمقانه به نظر برسد، اما نکته جالب اینجاست که خود بازی هم کاملا از این موضوع آگاه است و با آن شوخی می‌کند. نکته اول که در مواجهه با Stupid Never Dies جلب توجه می‌کند، هویت بصری و شخصیت متفاوت آن است. اینجا خبری از یک دنیای فانتزی تاریک و جدی نیست که بخواهد با داستانی پیچیده و فضاسازی سنگین، اهمیت اتفاقاتش را به رخ بکشد. در عوض، با ترکیبی از رنگ‌های تند، حال‌وهوای پانک ‌راک، شخصیت‌های عجیب و انیمیشن‌های اغراق‌آمیز طرف هستیم؛ انگار یک بازی متعلق به دوران پلی‌استیشن ۳ را با یک مجله موسیقی پانک ترکیب کرده باشند!

خود دیوی هم انگار از دنیای کاملا متفاوتی وارد این بازی شده است. لباس‌های رنگارنگ و هدفون او در تضاد با محیط‌های تاریک و پر از هیولای بازی قرار می‌گیرند و همین زبان بصری متفاوت، از همان ابتدا مشخص می‌کند که قرار نیست با یک ماجراجویی معمولی طرف باشیم. این رویکرد در صنعتی که هر روز بیشتر واقع‌گرایی سینمایی و بودجه‌های چندصد میلیون دلاری را در آغوش می‌گیرد و همه بازی‌ها بیش از اندازه خودشان را جدی می‌گیرند، واقعا تازگی دارد. بازی Stupid Never Dies تلاش می‌کند بخشی از آن دیوانگی دوست‌داشتنی و بی‌پروای بازی‌های ژاپنی قدیمی را زنده کند؛ دورانی که عجیب بودن یک بازی، خودش می‌توانست مهم‌ترین دلیل برای تجربه کردن آن باشد.

هسته اصلی گیم‌پلی بازی بر پایه ورود به سیاه‌چال‌های خطرناک، مبارزه با دشمنان، جمع‌آوری منابع و ارتقای تدریجی شخصیت اصلی شکل گرفته است. دیوی در ابتدای بازی زامبی ضعیفی است که توانایی چندانی برای مقابله با دشمنان ندارد، اما به‌مرور می‌تواند به موجودی بسیار قدرتمندتر تبدیل شود. گیم‌پلی بازی سعی کرده تا یک سری نوآوری جالب داشته باشد. مثلا قابلیت به اسم Style Eat وجود دارد که قدرت آن هیولای شکست‌خورده را به دست می‌اورد. یا مثلا یک قابلیت دیگر به نام Body Hack هم قرار دارد که امکان تغییر بخش‌های مختلف بدن دیوی و استفاده از تجهیزات و قطعات متفاوت را فراهم می‌کند. این سیستم لایه دیگری از شخصی‌سازی را به بازی اضافه کرده و باعث می‌شود تغییرات شخصیت اصلی صرفا به افزایش چند عدد و باز شدن مهارت‌های جدید محدود نشود.

اما داشتن ایده‌های خلاقانه لزوما به معنای اجرای درست آن‌ها نیست. سیستم مبارزه بازی گاهی دقت و روانی لازم را ندارد. بعضی ضربات به شکلی که انتظار دارید به دشمن برخورد نمی‌کنند و هدف‌گیری در جریان درگیری‌های شلوغ می‌تواند آزاردهنده باشد. از طرف دیگر، برخی فرم‌های هیولایی کاربرد بسیار بیشتری نسبت به سایر گزینه‌ها دارند و همین مسئله تا حدی آزادی عملی که بازی قولش را می‌دهد را زیر سوال می‌برد.

بعید می‌دانم که Stupid Never Dies آن بازی کالت و جریان‌سازی تبدیل شود که سال‌ها بعد با حسرت از آن یاد کنیم، اما دست‌کم یادآور این موضوع است که چرا زمانی عاشق بازی‌های اکشن ژاپنی شدیم؛ بازی‌هایی که از متفاوت بودن نمی‌ترسیدند و برای جلب توجه مخاطب، نیازی به شبیه شدن به دیگران نداشتند. گاهی اوقات، احمق بودن دقیقا همان چیزی است که یک بازی به آن نیاز دارد. فقط باید بدانید کجا و چه زمانی این دیوانگی را متوقف کنید.

70

امتیاز ویجیاتو

شاید برای زنده کردن یاد یک سری از بازی‌های قدیمی ژاپنی، Stupid Never Dies گزینه جالبی باشد، اما در طولانی‌مدت نه اثر ماندگاری است نه نوآوری‌هایش قرار است همیشگی بمانند.