یادداشت: با پورت‌های دیکامپایل شده، رترو گیمینگ برای همیشه تغییر کرده است

در یکی دو ماه گذشته، احتمالا شاهد هجوم سیلی از پورت‌های پی‌سی از بازی‌هایی که هیچوقت برای این پلتفرم منتشر نشدند بوده‌اید. از بازی‌های کنسول‌های کلاسیکی همچون ایکس باکس و ایکس باکس 360 گرفته تا پلی استیشن ۴، حتی پلی استیشن ۵ و نینتندو سوییچ ۲، همگی راه خود را به کامپیوترهای شخصی پیدا کرده‌اند. البته مدت‌ها بود که بازی‌های اکثر کنسول‌ها از طریق شبیه‌سازها قابل تجربه بودند، اما امروز شاید بتوان گفت که در آینده‌ای نزدیک، شبیه‌سازها دیگر بهترین راه تجربه بازی‌های کنسولی روی کامپیوتر نخواهند بود.

مادسازان به‌لطف پیشرفت‌های ناگهانی ابزارهای هوش مصنوعی، موفق شده‌اند کد بازی‌هایی که مشخصا برای کنسول‌ها ساخته شده بودند را دیکامپایل و سپس برای اجرا روی کامپیوترهای شخصی ریکامپایل کنند. البته نکته مهمی که نباید فراموش کنید، این است که پورت‌های دیکامپایل شده پدیده آنقدرها جدیدی نیستند. قبل از تحولاتی که به‌لطف هوش مصنوعی اتفاق افتاد، مادسازان زیادی وجود داشتند که با دانش خاص خود و طی سال‌ها تلاش، موفق شده بودند بازی‌های خاصی را با کد کاملا انسانی به پی‌سی پورت کنند.

برخی از معروف‌ترین نمونه‌ها از این دسته پورت‌ها، مربوط به چندی از بازی‌های معروف و نمادین نینتندو ۶۴ می‌شوند، به‌طوری که Ocarina of Time (نسخه اصلی آن)، Majora's Mask یا حتی Mario Kart 64 و Star Fox و... در چند سال گذشته برای پی‌سی پورت شدند. حتی عناوینی از پلتفرم‌های دیگر، همچون سه‌گانه Jak and Daxter از پلی استیشن ۲ و Twilight Princess از گیم‌کیوب / Wii نیز پورت‌های مشابهی دریافت کرده‌اند. این پورت‌ها هم صرفا راهی ساده برای اجرای این بازی‌ها نیستند، بلکه امکانات زیادی برای شخصی‌سازی و بهینه‌سازی تجربه آن‌ها به شما ارائه می‌دهند.

این پورت‌ها کیفیت شگفت‌انگیزی دارند و برای فردی که می‌خواهد این بازی‌ها را خارج از پلتفرم اصلی‌شان بازی کند، اکنون با اختلاف راه بهتری نسبت به اجرای آن‌ها از طریق شبیه‌سازی محسوب می‌شوند. اما یک نکته راجع به آن‌ها وجود دارد: این پورت‌ها کم‌تعداد هستند و قطعا بازی‌های بسیار زیادی هستند که می‌توانند بهره زیادی از پورت شدن روی پی‌سی ببرند. از آنجایی که ساخت هر کدام از این پورت‌ها در حالت عادی می‌تواند زمان زیادی ببرد، شاید سال‌های زیادی طول می‌کشید تا می‌توانستیم مجموعه خوبی از این پورت‌ها داشته باشیم.

ماجرا اکنون به‌لطف هوش مصنوعی کاملا تغییر کرده است. مادسازان با سرعتی مشابه سرعت نور مشغول انتشار پورت‌های دیکامپایل شده هستند، به‌طوری که اگر حالا به یک بازی فکر کنید که هیچوقت پورت رسمی کامپیوتر دریافت نکرده باشد، به احتمال بسیار قوی اکنون می‌توانید پورت دیکامپایل شده آن را در گیت‌هاب پیدا کنید. نکته جالب‌تر اینجاست که این پورت‌ها، به نسبت زمان کوتاهی که برایشان گذاشته شده، بسیار خوب کار می‌کنند.

البته که کیفیت این پورت‌ها می‌تواند متغیر باشد. با اینکه به‌نظر می‌رسد اکثر آن‌ها می‌توانند از ابتدا تا انتهای یک بازی را روی کامپیوترتان قابل اجرا کنند، اما میزان پایداری و تر و تمیز بودن تجربه شما می‌تواند متغیر باشد. ظاهرا بازی‌های قدیمی‌تری همچون Black، نسخه نسل ششمی Splinter Cell: Double Agent یا بازی‌های جیمز باند مانند Nightfire تجربه‌های بسیار کم‌نقصی ارائه می‌دهند، اما برخی از بازی‌های دیگر و یا بازی‌های مربوط به نسل‌های بعدی، ممکن است دچار اختلالات فنی بیشتری باشند که می‌تواند تجربه شما را تحت تاثیر قرار دهند. و البته که برخی دیگر هم وجود دارند که مشخصا هیچ ذوقی پشت ساختشان وجود نداشته است و در نتیجه، تجربه‌ای پرایراد و بی‌ارزش به شما ارائه می‌دهند.

بنابراین، هنوز کمی زود است که بگوییم تمام این پورت‌ها، بهترین راه برای تجربه بازی‌های کنسولی مورد علاقه شما هستند. آن پورت‌های دست‌ساز معمولا می‌توانند چنین ادعایی داشته باشند و تعدادی از پورت‌هایی که هوش مصنوعی در آن‌ها دخیل بوده هم، حتی با وضعیت کنونی، باز هم تجربه‌ای عالی ارائه می‌دهند. اما در مورد برخی دیگر، باید گفت که احتمالا تجربه آن بازی‌ها روی کنسول اصلی یا شبیه‌ساز می‌تواند تجربه پایدارتری ارائه دهد. اما این مسئله صرفا به زمان حال مربوط می‌شود. احتمالا اگر یک سال دیگر در همین موقع وضعیت این پورت‌ها را بررسی کنید، بسیاری از آن‌ها به پایداری کامل رسیده‌اند و تجربه‌ای بی‌نقص ارائه می‌دهند.

نمی‌دانم این روند در آینده می‌تواند چه تبعات حقوقی‌ای برای گیمینگ و هوش مصنوعی داشته باشد، اما پتانسیلی که اکنون وجود دارد برایم بی‌نهایت هیجان‌انگیز است. احتمالا در آینده از این روزها به‌عنوان دورانی انقلابی برای گیمینگ و حتی بازی‌سازی یاد می‌شود و بی‌صبرانه منتظرم که پیشرفت‌های حاصل در این زمینه را مشاهده کنم.