دبرا ویلسون بازیگر شناس صنعت گیم از شخصیت‌پردازی کالیستو بازی ولورین گفته است

دبرا ویلسون، بازیگر شناخته‌شده عناوینی مانند Star Wars Jedi و Death Stranding 2 درباره استفاده از چهره‌اش برای طراحی شخصیت کالیستو در بازی Marvel’s Wolverine صحبت کرده است. او می‌گوید تصمیم شبیه‌سازی چهره بازیگران برعهده سازندگان است و خودش ترجیح می‌دهد نقش شخصیت‌هایی را ایفا کند که از نظر ظاهری با او تفاوت‌هایی دارند.

ویلسون در قسمتی از پادکست Hyperfixated with Joseph Shepherd که در ژوئن ۲۰۲۶ منتشر شده بود، درباره استفاده مکرر از چهره‌اش برای طراحی شخصیت‌های بازی‌های ویدیویی و شباهت ظاهری چنین توضیح داد:

طراحان بازی چنین تصمیمی می‌گیرند، نه من.

ویلسون برای توضیح این موضوع به چند نمونه از نقش‌های خود، از جمله کر جندا در مجموعه Star Wars Jedi، کالیستو در بازی Marvel’s Wolverine و آماندا والر در Suicide Squad: Kill the Justice League اشاره کرد. او درباره شخصیت آماندا والر هم توضیح داد:

خوشحالم این نقش را در سه نسخه متفاوت ایفا کردم.

ویلسون در ادامه تاکید کرد:

راستش، بازی‌هایی را واقعا دوست دارم که شخصیت‌هایشان اصلا شبیه من نیستند.

او معتقد است شباهت بیش از حد شخصیت به بازیگر می‌تواند از امکان عمق نقش‌آفرینی بکاهد:

وقتی کاراکتر بازی صرفا شبیه خود بازیگر باشد، فرصت تجربه واقعی یک نقش متفاوت تا اندازه کمی فراهم می‌شود.

این بازیگردبرایکی از شخصیت‌های شناخته‌شده این مجموعه است که در نسخه‌های مختلف کمیک‌ها با طراحی‌های متفاوتی ظاهر شده است. ویلسون به همین دلیل این پرسش را مطرح می‌کند که چرا باید چهره این شخصیت به او شباهت داشته باشد، درحالی‌که طراحان می‌توانند از میان برداشت‌های بصری متنوعی که از کالیستو وجود دارد، انتخاب کنند:

از ایفای نقش شخصیت‌های اروپایی با لهجه‌های خارجی لذت می‌برم.

او هم‌چنین گفته است:

هنگام ضبط دوباره دیالوگ‌ها، به اجرای خود و شخصیت‌ها نگاه می‌کنم تا بتواند حضور خود را در نقش احساس کنم و همین‌طور، شخصیت را مستقل از ظاهر خود ببینم.

این دیدگاه در دوره‌ای مطرح می‌شود که استفاده از چهره دیجیتالی بازیگران در بازی‌های پرهزینه رواج بیشتری پیدا کرده است. برای مثال، بازی Death Stranding 2 ساخته هیدئو کوجیما هم از چهره بازیگران واقعی استفاده کرده است و ویلسون هم در آن حضور دارد.

استفاده از چهره بازیگران همیشه به معنای طراحی بهتر شخصیت‌ها نیست. گاهی طراحی بصری مستقل می‌تواند به خلق شخصیت‌هایی ماندگارتر کمک کند؛ شخصیت‌هایی که هویتشان بیش از آنکه به ظاهر یک بازیگر وابسته باشد، از ویژگی‌های داستانی و هنری خودشان شکل می‌گیرد.