ایثن هاوک: ریور فینیکس همیشه بخشی از زندگی‌ام بوده است

من تنها عنصر ثابت مسیرم هستم اما افراد زیادی در موفقیت من سهیم بوده‌اند، هیچ‌وقت هیچ کاری را به تنهایی انجام نداده‌ام.

وقتی ۱۳ ساله بودم، در هتلی نزدیک سانفرانسیسکو اقامت داشتم و می‌دیدم ریور فینیکس ۱۴ ساله مدام در پارکینگ قدم می‌زند. وقتی دلیلش را پرسیدم، گفت در حال تمرین راه رفتن شخصیتش است. آن روز یاد گرفتم بازیگری فقط به ظاهر خونسرد بودن نیست.

ریور کتابی نخوانده بود؛ من رمان ناتور دشت را به او دادم. من هم اصلا موسیقی پانک راک گوش نداده بودم؛ او برایم نوارهایی آورد. نمی‌دانستم وگان بودن چیست؛ او مستندهایی درباره کشتارگاه‌ها و آسیب‌شان به محیط زیست نشانم داد.

همه ما به اندازه دوران خود ارزشمند هستیم و به هم وابسته‌ایم. اگر یکی را آسیب بزنیم، خودمان هم آسیب می‌بینیم. باید مراقب یکدیگر باشیم چون همه به هم نیاز داریم. من به سینما ایمان دارم. خلاقیت انسانی جلوه‌ای از طبیعت در وجود ماست و آثارمان سلامت روان جمعی ما را نشان می‌دهد. همه ما مسئولیم بهترین کار را ارائه دهیم.

همه می‌دانیم این روزها دوران پرآشوبی است، اما همیشه چنین بوده. چالش‌های ما مختص همین دوره است و پیشرفت فناوری گاهی احساس عقب‌نشینی به ما می‌دهد. اما حقیقت قابل شناختن است حتی اگر در هیاهو گم شود. ما آن‌قدرها هم شکننده نیستیم و زندگی هنوز لذت‌بخش و پرهیجان است. وقتی به حرفه‌ام در هنر فکر می‌کنم، واقعا لحظات فوق‌العاده و سرزندگی داشته‌ام. هدفم حفظ همین حس شگفتی و زندگی است: محافظت از جنون خلاقیت.