ویجیاتو؛ صدای نسلی که رویایش قربانی شد

این روزها، ایران ما در سکوت سنگین و تاریکی دیجیتال غوطه‌ور است. از ۱۸ دی، آنچه به عنوان «اینترنت» در دسترس ما قرار گرفته بود تبدیل به یک تصویر محو شد. با گذر از یک قطعی کامل و ۲۰ روزه، حالا با جنازه‌ای از «اینترنت» مواجهیم که تمام نیازهای سابقمان را به سادگی نادیده می‌گیرد. ما که سال‌ها با شما خندیدیم، فیلم و بازی پیشنهاد کردیم، مطالب مختلف نوشتیم و لحظه‌های سخت را با شوخی سبک کردیم، حالا خودمان هم نمی‌دانیم چطور این مسیر را پیش ببریم.

گرانی، مثل خنجری که هر روز عمیق‌تر می‌شود، نفس‌ها را بریده. کنسول بازی؟ برای خیلی‌ها شده آرزو. جمع کردن یک پی‌سی؟ فراموشش کنید. بازی آنلاین؟ دور از دسترس. وقتی مسیر شغلی بسیاری از ما که وابسته به اینترنت و شرایط کشور است در هاله‌ای از ابهام به سر می‌برد، چطور می‌توانیم به رویاهایمان فکر کنیم؟ سرگرمی که همیشه پناهگاه ما بود، حالا خودش آواره شده. اولویت‌ها تغییر کرده‌اند و حالا با یک حساب کتاب سرانگشتی میفهمیم که سرگرمی دیگر جایی در لیستمان ندارد. در چنین شرایطی فقط می‌توانیم با کلمات اندک بگوییم: می‌فهمیم، ما هم خسته‌ایم، ما هم نگرانیم.

همچنان مانند گذشته، ارزشمند‌ترین دارایی ویجیاتو شما هستید. شمایی که مانند یک خانواده در سخت‌ترین شرایط کنارمان بودید؛ از یک دغدغه مشترک گفتیم، در خوشحالی فریاد زدیم، ناراحتی‌هایمان را به اشتراک گذاشتیم و تلاش کردیم تا امیدمان را حفظ کنیم.

ما هنوز هستیم. این صفحه، این کلمات، شاید تنها راهی باشد که فعلاً داریم. ما همچنان از دنیای سرگرمی حرف می‌زنیم تا فراموش نکنیم چه چیزهای ساده‌ای روزی دلیل خوشحالی ما، آشنایی با دوستان جدید، ذوق برگشتن به خانه و دلیل برنامه‌ریزی برای پول جمع کردن و آینده‌مان بوده. قول می‌دهیم وقتی این تاریکی کمی کنار رفت، اولین چیزی که برمی‌گردد، همان لبخندهایی باشد که با هم ساختیم.