بررسی بازی Mixtape

در دوران خاموشی اینترنت، یکی از بازی‌هایی که به دلایل مختلفی سر و صدا به پا کرد عنوانی مستقل با نام Mixtape بود. یک بازی که از یک سو با تعریف و تمجید درخشان منتقدان مواجه شد و از سویی دیگر سوژه انتقادات و حملات سنگینی شد. اما دقیقا تکلیف ما با این بازی چیست؟ با این بررسی در ویجیاتو همراه باشید.

بررسی بازی Mixtape

امتیاز متاکریتیک: 86 امتیاز

امتیاز دهید:

• عالی
• خوب
• متوسط
• خوب نیست!
• ضعیف!

میانگین امتیاز کاربران 4

در دسترس برای:

بیشتر

ناشر بازی: Annapurna Interactive

مدت زمان بازی:3 ساعت

سازنده بازی: Beethoven & Dinosaur

کامل کردن بازی:5 ساعت

بازی Mixtape دومین ساخته استودیو استرالیایی Beethoven & Dinosaur است پیش‌تر سابقه توسعه بازی The Artful Escape را داشت. Mixtape مطابق با نام استودیو، فضای بازی قبلی و صدالبته نام خودش، بازی‌ایست که از اساس درباره عشق به موسیقی است و می‌خواهد تجربه‌ای کوتاه اما به‌یادماندنی برای بازیکنان رقم بزند. حقیقتا باید گفت که بازی در رسیدن به هدف خود موفق بوده است، اما انتقاداتی که روانه بازی می‌شدند هم بی‌راه نبوده‌اند.

بازی داستان سه نوجوان به‌نام استیسی راکفورد، ون اسلیتر و کاساندرا مورینو را روایت می‌کند که در شهری خیالی واقع در ایالت کالیفرنیا زندگی می‌کنند و رفاقت عمیقی با یکدیگر دارند. اما روزی استیسی تصمیم می‌گیرد برای رسیدن به شغل رویایی خود به‌عنوان یک سوپروایزر موسیقی، خانه و دوستانش را رها کند و به نیویورک مهاجرت کند. بنابراین این سه دوست تصمیم می‌گیرند در آخرین روزی که کنار یکدیگر هستند، یک خداحافظی درجه یک رقم بزنند.

اگر دلتان برای روحیه نوجوانی خود تنگ شده است، میکس‌تیپ شاید بهترین بازی برای یادآوری آن دوران باشد. بله، بازی راجع به نوجوانانی کالیفرنیایی است که تجربه‌شان از نوجوانی در دهه ۹۰ میلادی اساسا با ما یا حتی بسیاری از مردمان سایر کشورهای دنیا تفاوت زیادی دارد، اما با این حال همچنان همذات‌پنداری زیادی با شخصیت‌های بازی و دغدغه‌هایشان خواهید داشت. بسیاری از ما در نوجوانی تجربیات مشابهی با استیسی و رفقایش داشتیم؛ حس می‌کردیم درک نمی‌شویم و چه بسا از بزرگسالان بیشتر می‌فهمیم، یکی دو نفر را می‌شناختیم که بدون هیچ دلیل موجهی با آن‌ها حال نمی‌کردیم، شیطنت‌هایی کردیم که گویی هیجان‌انگیزترین ماجراجویی‌های جهان بودند و البته، مهاجرت دوست نزدیکمان برابر با پایان دنیا بود.

از آنجایی که استیسی یک خوره موزیک راک است، در سفر سه الی چهار ساعته‌ای که با Mixtape دارید می‌توانید به گلچینی از آهنگ‌های راک محبوب دهه نود از امثال Joy Division و Iggy Pop گوش دهید. مشخص است که اعضا استودیو به‌اندازه استیسی یا شاید حتی بیشتر عاشق موسیقی هستند، چرا که حتی یک عدد آهنگ بد در بازی وجود ندارد و تک تک آن‌ها مکمل صحنه‌ای هستند که رویش پخش می‌شوند.

موسیقی متن Mixtape از این نظر بیشتر خودش را نشان می‌دهد که بازی، همان‌طور که احتمالا تا الان می‌دانید، تماما بر داستانگویی، کارگردانی صحنه‌ها و حسی که هر فریم بازی می‌خواهد منتقل کند سوار است. به‌عبارت دیگر، بازی تقریبا هیچ کاری با گیم پلی خود فراتر از چند دکمه‌زنی بسیار ساده و چند مینی‌گیم نمی‌کند. ساختار بازی به‌گونه‌ای است که شما در نقش استیسی وارد اتاقی می‌شوید، در آن اتاق می‌توانید با اسلیتر و کاساندرا صحبت کنید و با جزئیات جالب توجه تعامل داشته باشید تا اطلاعات داستانی بیشتری به‌دست آورید، و سپس با آن یک آیتم مهم تعامل داشته باشید تا صحنه مهمی پخش شود و بتوانید مینی‌گیمی که برایتان فراهم شده را تجربه کنید. نه بیشتر و نه کم‌تر.

می‌توانم انتقاداتی که از بازی می‌شود را درک کنم. هنگام تجربه میکس‌تیپ بعضا با خود فکر می‌کردم که حتی بازی‌های Telltale یا شبیه‌ساز راه رفتن هم نسبت به این بازی تعامل بیشتری از بازیکن می‌طلبیدند. حتی شاید بتوان گفت اگر همین اندک گیم پلی هم از بازی حذف می‌شد و Mixtape به‌عنوان یک فیلم یا انیمیشن در دسترس قرار می‌گرفت، چیز خاصی از این اثر کم نمی‌شد.

اما از طرف دیگر، واقعا نمی‌دانم Beethoven & Dinosaur چه کار دیگری می‌توانست انجام دهد. اتفاقا برایم تحسین‌برانگیز است که این استودیو چه ایده و دید متمرکزی برای Mixtape داشته که حتی یک ثانیه از بازی اضافه به‌نظر نمی‌رسد. هیچ صحنه‌ای وجود ندارد که حذفش به تجربه بازی ضربه نزند و هیچ مینی‌گیم بد یا حتی بیش از حد طولانی هم وجود ندارد. اتفاقا همین مینی‌گیم‌ها به بهترین شکل حس و حالی که بازی به‌دنبالش هست را منتقل می‌کنند. مثلا در یک لحظه از بازی مسئول فیلم‌برداری از یک مهمانی می‌شوید و حسی که این سکانس دارد، درست مشابه فیلم‌های یادگاری جوانی‌های والدینمان است. یا در صحنه‌ای دیگر، همراه اسلیتر و کاساندرا مشغول دویدن در طبیعت هستید و ترکیب موسیقی با منظره‌ای که مقابلتان است، کاری می‌کند که همانند این سه‌نفر احساس پرواز در طبیعت داشته باشید.

بله، بازی بسیار کوتاه است، اما حقیقتا معتقدم چنین عنوانی دقیقا باید به همین اندازه طول بکشد تا حوصله بازیکن را سر نبرد. می‌توانم بگویم که شاید میکس‌تیپ یک بازی سه الی چهار ساعته باشد، اما آنقدر زود می‌گذرد و در این مدت خوش می‌گذرد که انگار تنها نیم ساعت طول می‌کشد. و این برای من یک پوئن بسیار مثبت است.

دوست دارم بیشتر درباره بازی صحبت کنم، اما Mixtape از آن دست بازی‌هاست که تا وقتی خودتان آن را تجربه نکنید نمی‌توانید جادویش را درک کنید. این را به‌عنوان کسی می‌گویم که توقع مکانیک‌های بیشتری از گیم پلی یک بازی دارم، اما به‌نظرم فضای ویدیو گیم همچنان برای چنین آثاری باز است و اگر عناوین دیگری نیز همچون میکس‌تیپ بتوانند در این حد متمرکز و با ذوق و شوق یک داستان جالب تعریف کنند، کاملا می‌توانم کمبودهای مکانیکی آن‌ها را ببخشم.

پیشنهاد می‌کنم شما هم میکس‌تیپ را برای خود تجربه کنید. حتی اگر در نهایت نتوانید ذره‌ای با آن ارتباط برقرار کنید، حداقل می‌توانید قبول کنید که تاکنون چیزی مانند Mixtape ندیده بودید و همین موضوع بازی را به اثری شایسته توجه شما تبدیل می‌کند.

می‌خرمش...

اگر دنبال تجربه‌ای کوتاه هستید که با داستان و حس و حالش شما را تحت تاثیر قرار دهد، Mixtape یکی از بهترین گزینه‌های شماست.

نمی‌خرمش...

از این بازی مطلقا انتظار یک گیم پلی درگیرکننده نداشته باشید، چرا که حتی شبیه‌سازهای راه رفتن هم مکانیک‌های بیشتری نسبت به Mixtape دارند!

85

امتیاز ویجیاتو

هیچ شکی وجود ندارد که Mixtape از نظر عمق گیم پلی و مکانیک‌هایش یکی از سبک‌ترین بازی‌های تاریخ است، اما در عین حال وقتی می‌بینید بازی چقدر هنرمندانه یک داستان نوجوانانه را تعریف می‌کند و حس و حال جادویی آن دوران را منتقل می‌کند، سخت است که کمبودهای گیم پلی را نبخشید.