جیم پارسونز: در دوران ساخت The Big Bang Theory به شدت تحت فشار و افسرده بودم

اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که در بسیاری از بهترین لحظات زندگی‌ام، احساس بدبختی می‌کردم. من خوشحال نبودم؛ به شدت تحت استرس و فشار بودم.

احساس می‌کردم مسئولیت‌های بسیار زیادی روی دوشم است و باید همه چیز را در هوا نگه دارم. فکر می‌کردم موفقیت‌ها و اتفاقات خوب زندگی‌ام تنها به خاطر این کار بیش از حد و نظم سخت‌گیرانه به دست آمده است. شاید تا حدودی هم درست بود، نمی‌دانم. نمی‌توانم قطعی بگویم، چون من در آن زمان این‌گونه بودم.

این رفتارها تا حدودی به عنوان اخلاق کاری تفسیر می‌شد، اما در واقع اساساً فقط یک رفتار وسواس‌گونه بود. بله، من منضبط بودم و اخلاق کاری خوبی داشتم، اما بخش زیادی از آن به دلیل ماهیت وسواس فکری-عملی (OCD) من بود... من در ذهنم لیستی از کارها داشتم که باید انجام می‌دادم تا احساس راحتی کنم و مطمئن باشم که کارم را درست انجام می‌دهم؛ چیزی که الان فکر نمی‌کنم واقعیت داشته باشد.

این رابطه مدام در حال بهتر شدن است. احساسی که الان دارم بهتر و سالم‌تر است. البته اگر آن دوره از زندگی‌ام را تجربه نکرده بودم، الان در این جایگاه نبودم و آن طبیعت تا حدودی خودآزارانه نیز بخشی از همین مسیر بود.