نقدها و نمرات بازی Control Resonant منتشر شد

بازی Control Resonant روی انتخاب یک ژانر جدید ریسک می‌کند و این ریسک نتیجه می‌دهد. حضور یک گروه بازیگری فوق‌العاده و یکی از قدرتمندترین طراحی‌های هنری که امسال در یک بازی خواهید دید، باعث شده دنباله‌ای شکل بگیرد که وعده‌های نسخه اصلی را گسترش می‌دهد و لحظات خاص و به‌یادماندنی بیشتری ارائه می‌کند. امسال حتما زمانی را برای تجربه Control Resonant اختصاص دهید. از انجام آن پشیمان نخواهید شد.

ممکن است Control Resonant به اندازه‌ای که سیستم‌های نقش‌آفرینی آن القا می‌کنند عمیق نباشد و در ساعات پایانی بازی کمی خسته‌کننده شود، اما اکشن سریع، واکنش‌گرا و شیک آن از پایه عملکرد بسیار خوبی دارد؛ حتی زمانی که لبه تیز و تازگی اولیه‌اش به مرور کم‌رنگ می‌شود. مثل بیشتر بازی‌های رمدی، بزرگ‌ترین نقاط قوت بازی در چیزهایی است که فراتر از مبارزات ساخته شده‌اند. در واقع، مبارزه‌ها بیشتر به‌عنوان ابزاری جذاب برای شکل دادن به شخصیت دیلن و هدایت بازیکن در یکی از خلاقانه‌ترین جهان‌های بازی که تاکنون دیده‌ام عمل می‌کنند. جالب اینجاست که Control Resonant یکی از متعارف‌ترین داستان‌هایی است که رمدی تاکنون روایت کرده، اما این موضوع به معنی نترسیدن آن از جسارت و ایده‌های بزرگ در برخی لحظات نیست.

این بازی با مجموعه‌ای از لحظات قدرتمند تقویت شده است؛ از جزئیات ظریف در طراحی فوق‌العاده جهان گرفته تا پیچش‌های داستانی که شخصیت‌ها را فراتر از اتفاقات فراطبیعی‌ای که زندگی‌شان را کنترل می‌کنند، ارتقا می‌دهد. در مجموع، فرار از کشش و جاذبه قدرتمند Control Resonant کار آسانی نیست.

در کنار طراحی هنری فوق‌العاده و داستانی که برخلاف انتظار، احساسات زیادی برمی‌انگیزد، چرخه گیم‌پلی Control Resonant نسبت به هر چیزی که این تیم از زمان Max Payne ساخته، بیشتر به سمت جریان اصلی بازار نزدیک شده است. اگر این ساده‌سازی هدفمند به‌درستی اجرا نمی‌شد، می‌توانست به یک نقطه ضعف بزرگ تبدیل شود؛ اما بازی هیچ‌وقت این حس را ایجاد نمی‌کند که رمدی برای جذب مخاطبان گسترده‌تر، بخشی از هویت خود را قربانی کرده است؛ حتی اگر Resonant در نهایت بتواند همین کار را انجام دهد. Control Resonant برداشت رمدی از یک بازی اکشن شخصیت‌محور با ساختار نیمه‌جهان‌باز است. شاید این توصیف در نگاه اول شبیه تجربه‌هایی باشد که قبلا داشته‌اید، اما در نقطه تلاقی میان طراحی بی‌نقص مبارزات و عجیب‌وغریب بودن خاص این استودیو، چیزی شکل گرفته که به‌طرز فراموش‌نشدنی‌ای منحصربه‌فرد است.

بازی Control Resonant دنباله‌ای برای Control است که تمرکز بسیار بیشتری روی عناصر اکشن نقش‌آفرینی دارد؛ اما با خارج شدن از Oldest House، بخشی از همان ویژگی‌هایی را هم پشت سر می‌گذارد که به نسخه اصلی جادوی خاصش را می‌بخشیدند.

بازی Control Resonant اغلب گیج‌کننده است و این بار، برخلاف چیزی که معمولا از رمدی انتظار می‌رود، این سردرگمی اصلا نکته مثبتی نیست. مبارزات تکراری در جهانی بزرگ و پراکنده پخش شده‌اند؛ جهانی که برای توجیه وسعت و ساختارش تقلا می‌کند. از طرفی، جایگزینی جسی با دیلن فیدن به‌عنوان شخصیت اصلی نیز آن‌طور که باید به دیلن فرصت درخشش نمی‌دهد. با وجود جلوه‌های بصری چشم‌نواز و برخی سکانس‌های واقعاً خیره‌کننده، نتیجه نهایی بیشتر شبیه یک پرونده آشفته و سردرگم است تا یک رویداد واقعاً فراطبیعی.