بررسی بازی Hunter’s Moon

ماجراهای قرن هفدهم اروپا به شکلی باورنکردنی ترسناک است. دوره‌ای که خرافات و قضاوت جمعی روی ذهنیت یک جامعه سوار شده بود و جان ده‌ها زن را به علت زیسته طبیعی‌شان به خطر انداخت. در همین دوره، انگلستان سلسله‌ای از محکومیت و مجازات افرادی را آغاز کرد که به جادوگری متهم شده بودند و در راس آن، زن‌ها قربانیان اصلی این جریان بودند. حال بازی Hunter's Moon که توسط استودیو مستقل Twin Swans توسعه پیدا کرده، ماجرای یک شب ترسناک از دید یک زن را روایت می‌کند. زنی بدون هیچ سرپناهی، در جنگل از دست شکارچیان زیر قرص ماه فرار می‌کند. با بررسی بازی Hunter's Moon همراه باشید.

بررسی بازی Hunter’s Moon

امتیاز متاکریتیک: 61 امتیاز

امتیاز دهید:

• عالی
• خوب
• متوسط
• خوب نیست!
• ضعیف!

میانگین امتیاز کاربران 4

در دسترس برای:

بیشتر

ناشر بازی: Twin Swans

مدت زمان بازی:2 ساعت

کامل کردن بازی:3 ساعت

داستان بازی Hunter's Moon از دید زنی به نام لیلیث ثورن (Lilith Thorne) روایت می‌شود. لیلیث همانند بسیاری از زنان هم‌دوره‌ای خودش به جادوگری متهم شده و حالا در یک شب سرد و تاریک، باید از چنگال شکارچیان جادوگر فرار کند. ماجرا در روستایی انگلیسی جریان دارد؛ جایی که مردم بر اثر جنگ، مشکلات اجتماعی، باورهای خرافی و بی‌اعتمادی به یکدیگر، به فضایی از ترس و سوءظن گرفتار شده‌اند.

در این بین لیلیث، شاهد اصلی قصه‌هایی در بدنه روستا است. جایی که عده‌ای از ترس شکارچیان به خانه‌های خود پناه بردند و سعی دارند با یک دورهمی ساده، این شب ترسناک را پشت‌سر بگذارند. در خانه‌هایی دیگر، قصه‌ها متفاوت است. در یک سرپناه، مردی حضور دارد که خود را قربانی همسرش دانسته و هر مجازاتی از او را با آغوشی باز پذیرا می‌شود. اما در خانه‌ای دیگر، یک خانواده کشیش‌های کلیسا را به خانه خود آورده‌ تا دخترشان را از شر جادوگر درونش رها کند. در گوشه‌ای دیگر، پسری سعی دارد معشوق خودش را از دست خانواده سخت‌گیرش آزاد کند.

خرده قصه‌ها در Hunter's Moon شاکله اصلی کل تجربه بازی است. لیلیث با قدم‌زنی در روستا، تنها از طریق سایه‌های پشت پنجره، نظاره‌گر ده‌ها قصه مختلف از یک شب ترسناک است. در بیرون از خانه‌ها هم شکارچیان و ماموران حضور دارند که تشنه پیدا کردن یک انسان زیر ماه کامل هستند تا او را با جرم جادوگری شکار و پاداشی از ژنرال شکارچی دریافت کنند. 

داستان بازی کاملا براساس وقایع تاریخی نوشته شده و شاید همین موضوع، بار ترس بازی را به دوش بکشد. در قرن هفدهم میلادی، انگلستان دوره‌ای از محاکمه و مجازات افرادی را تجربه کرد که به جادوگری متهم می‌شدند. یکی از مشهورترین چهره‌های این دوره، Matthew Hopkins بود که خودش را Witchfinder General می‌نامید.

بازی از همین تاریخ الهام می‌گیرد تا مسئله‌ای بنیادی مطرح کند: چگونه ترس، خرافات و قضاوت جمعی می‌توانند به خشونت علیه افراد بی‌گناه منجر شوند؟

همین موضوع باعث شده تا المان ترس بازی، هیولاها و موجودات فراطبیعی نباشند؛ محرک ترس بازی، جامعه‌ای است که کاراکتر اصلی را به کل از خود طرد کرده و آن‌ را به ناحق، موجودی خلف خطاب کرده است.

دیالوگ‌ها و صداپیشگی‌های بازی کیفیت قابل قبولی دارند. اتصال قصه‌ها به یکدیگر و پیوند آن‌ها با محیط بازی به شکل خوبی صورت گرفته و طراحی روایت برای یک تجربه دو ساعته مناسب است. اگرچه که نباید انتظارات خود را به اندازه دیگر بازی‌های تاثیرگذار واکینگ سیمولیتور  (همانند اثری مثل What Remains of Edith Finch) بالا ببرید. 

بازی Hunter's Moon در اکثر مواقع تلاش می‌کند کار ساده‌ای انجام دهد و روایت هم با وجود یک پیش‌زمینه واقعی تاریخی، کاری فراتر از انتظارات انجام نمی‌دهد.

در بخش گیم‌پلی هم این رویکرد قابل لمس است. در Hunter's Moon شما شاهد قصه‌ها در نقاط مختلف شهر خواهید بود و در مواقعی باید از دست شکارچیان فرار کنید. مسیرهای بازی اکثر مواقع قابل حدس هستند و قابل پیش‌بینی بودن رفتار شکارچیان هم باعث شده تا حس ترس در مواقع تعقیب‌وگریز به درستی منتقل نشوند. بازی تلاش می‌کند با ترفندهای مختلف، شرایط دشواری که لیلیث در یک شبانه‌روز سپری می‌کند را به بازیکن نشان دهد. از جمله قرار گرفتن او در محیط‌های تنگ و تاریک، تا فرار در میان شاخه‌های درختان و تاریکی‌های جنگل.

در بین نقاط اول به دوم، شما می‌توانید مکالمه‌های نگهبانان و شکارچیان را نیز بشنوید و از عقاید آن‌ها آگاه شوید. موردی که باعث شده تا بازی شبیه به یک تجربه تئاتر تعاملی شود. شکلی از نمایش که در آن تماشاگر به‌جای نشستن مقابل صحنه، در محیط حرکت می‌کند و خودش بخش‌های مختلف روایت را کشف می‌کند. 

البته که به جز چند مورد، چندان پاداش خاصی در نقشه بازی پخش نشده و تجربه گشت‌وگذار در جهان بازی کم‌عمق است. البته که انجام تمام ماموریت‌ها در به دست آوردن پایان‌بندی‌های بازی تاثیر می‌گذارد. 

یکی از نکات مثبت بازی قطعا به طراحی هنری آن برمی‌گردد. بازی به لحاظ هنری برای کاراکترها از انیمیشن موشن استاپ استفاده می‌کند که هویتی منحصربه‌فرد برای بازی ساخته است. اما به لحاظ بصری، با بازی زیبایی طرف هستیم. نورپردازی بازی و تابش نور مهتاب به سطوح مختلف باعث شکل‌گیری صحنه‌های زیبایی شده و قاب‌های چشم‌نوازی را می‌توانید در بازی ثبت کنید.

موسیقی، فولک و صداگذاری هم در غوطه‌وری بازیکن در محیط تاثیر زیادی می‌گذارد. به طور مثال، در برخی نقاط بازی می‌توانید صدای خواندن یک زن را در دوردست‌ها بشنوید که در عین حال که آرامش‌بخش است، کمی حس ناامنی هم به بازیکن می‌دهد. 

البته طراحی هنری چشم‌نواز، فضاسازی مناسب و صداگذاری قابل قبول باعث شده‌اند تا تجربه کوتاه Hunter's Moon خسته‌کننده نباشد. بااین‌حال، مشکل اصلی بازی نه مدت‌زمان کوتاه آن، بلکه ناتوانی در خلق لحظاتی ماندگار است. Hunter's Moon در طول دو ساعت تجربه خود نه اشتباه بزرگی مرتکب می‌شود و نه دستاورد چشمگیری دارد. با اثری طرف هستیم که ایده جذابی برای روایت دارد، اما در نهایت تنها به تجربه‌ای معمولی و فراموش‌شدنی تبدیل می‌شود.

65

امتیاز ویجیاتو

بازی Hunter's Moon اثری است که بیش از هر چیز، قربانی سادگی بیش از حد خودش می‌شود. بازی با انتخاب یک بستر تاریخی جذاب و پرداختن به ترس ناشی از خرافات و قضاوت جمعی، پتانسیل خلق تجربه‌ای متفاوت و تأثیرگذار را دارد، اما هیچ‌وقت نمی‌تواند از ایده‌های اولیه خودش فراتر برود. روایت بازی با وجود خرده‌قصه‌های شنیدنی، عمق چندانی پیدا نمی‌کند و گیم‌پلی هم به اندازه‌ای ساده و قابل پیش‌بینی است که حتی در لحظات تعقیب‌وگریز، به‌سختی می‌تواند حس خطر را به بازیکن منتقل کند.