هیدئو کوجیما: همه مردم دنیا باید فیلم Digger را ببینند

«منتظر مانده بودم تا مصاحبه منتشر شود و بعد نظرم را درباره فیلم بنویسم. Digger ساخته اینیاریتو فیلمی است که همه ما، به‌عنوان کسانی که در دنیای امروز زندگی می‌کنیم، باید آن را ببینیم. اثری که در ذهن مخاطب می‌ماند، او را به فکر وامی‌دارد و زنگ خطر را به صدا درمی‌آورد. وقتی فیلم را تماشا می‌کنید و تأثیرش را با خود به همراه می‌کنید، کم‌کم در درونتان ابزاری برای کندوکاو عمیق‌تر در آینده شکل می‌گیرد؛ ابزاری که می‌توان آن را یک «حفار» نامید. این فیلم سال‌ها همراه شما خواهد ماند.»

«دیروز فیلم را دیدم. اثر فوق‌العاده‌ای بود و فیلمی هوشمندانه به شمار می‌رود. داستان درباره سقوط شهاب‌سنگ یا حمله موجودات فضایی نیست، بلکه چیزهایی را به تصویر می‌کشد که واقعاً در حال رخ دادن هستند. فیلم بسیار ترسناک است، اما دقیقاً به همین دلیل، این اتفاقات را در قالب کمدی ارائه می‌کند.»

«من هم سینما را دوست دارم و هنگام تماشای فیلم به آثاری مانند دکتر استرنجلاو ساخته استنلی کوبریک و فیلم تلویزیونی Threads درباره جنگ هسته‌ای فکر کردم. در صحنه تک‌گویی تام کروز نیز فیلم دیکتاتور چارلی چاپلین به یادم آمد. این اثر نوعی هنر جامع است که آثار کلاسیک و تاریخ سینما و تئاتر را در خود جای می‌دهد. پیام بسیار قدرتمندی دارد و چیزهای ترسناکی را به ما نشان می‌دهد. ساختار آن بسیار پیچیده است، اما در عین حال فیلمی است که به‌خوبی می‌توان آن را درک کرد.»

«این فیلم درباره روایت‌هایی است که به ما تحمیل می‌شوند. وقتی به چنین روایت‌هایی باور پیدا می‌کنیم، دیگر نمی‌توانیم واقعیت را ببینیم و این مسئله پیامدهای جدی به دنبال دارد.»

«من نگران شده‌ام که چه اتفاقی در حال رخ دادن است. آیا ما ارتباطمان را با واقعیت از دست داده‌ایم و در حال زندگی کردن در روایت‌هایی هستیم که در تلفن‌های هوشمندمان ساخته می‌شوند و به آن‌ها باور داریم؟ در همین حال، مشکلات زیادی از جمله تغییرات اقلیمی در حال پیشرفت هستند، اما ما حاضر نیستیم با آن‌ها روبه‌رو شویم. به همین دلیل تصمیم گرفتم این فیلم را بیش از هر چیز به شکل یک هجویه بسازم؛ چون خود جهانی که در آن زندگی می‌کنیم، شبیه یک هجویه است.»

«من در سال ۲۰۰۱ بازی Metal Gear Solid 2 را ساختم. آن زمان هنوز شبکه‌های اجتماعی وجود نداشتند، اما داستانی را روایت کردم که در آن شبکه‌های اجتماعی به نوعی حیات مستقل پیدا می‌کردند. حالا همان اتفاق دقیقاً به واقعیت تبدیل شده است. در شبکه‌های اجتماعی، چیزهایی که حقیقت ندارند بزرگ و بزرگ‌تر می‌شوند و ترسناک است که همین موضوع می‌تواند سیاست و زندگی روزمره ما را تغییر دهد. از این نظر، احساس کردم ساختار Digger شباهت زیادی به بازی من دارد. ترسی در این اثر وجود دارد؛ انگار وارد صحنه‌ای شده‌ایم و نیروی دیگری ما را به حرکت درمی‌آورد.»

«یکی از ترسناک‌ترین مسائل امروز، در کنار تغییرات اقلیمی، سردرگمی در دنیای دیجیتال است؛ جهانی که در آن نمی‌دانیم چه چیزی حقیقت دارد. اینجاست که احساس می‌کنیم چاره‌ای جز خندیدن نداریم. فیلم این جنبه‌ها را هم به تصویر می‌کشد و به همین دلیل برایم بسیار جالب بود.»

«ترسناک‌ترین مسئله برای من این است که داریم ارتباطمان را با واقعیتی که همه در آن سهیم هستیم، از دست می‌دهیم. امروز شگفت‌انگیز است که هرکس در حقیقت تکه‌تکه‌شده‌ای زندگی می‌کند که در تلفن هوشمندش وجود دارد. حتی گفت‌وگوهایی که بیرون از فیلم درباره آن شکل گرفته‌اند، بیشتر از خود فیلم، درباره روایت‌هایی هستند که پیرامونش ساخته شده‌اند. حتی کسانی که هنوز فیلم را ندیده‌اند، نظرات محکمی درباره آن دارند. به نظرم واقعیت جدید ما همین است: درباره چیزی که حتی تجربه‌اش نکرده‌ایم، باورهای قطعی پیدا می‌کنیم.»

«افرادی هستند که Digger را ندیده‌اند، اما از آن انتقاد می‌کنند. من هم بازی‌ای به نام Death Stranding ساخته‌ام که در آن بازیکن باید بسته‌ها را حمل و تحویل دهد. کسانی که اصلاً بازی نکرده بودند، طوری درباره‌اش حرف می‌زدند که انگار تجربه‌اش کرده‌اند و می‌گفتند این فقط یک شبیه‌ساز پیاده‌روی است. این حرف هنوز هم باقی مانده و به نظرم این بخش از ماجرا واقعاً ترسناک است.»

«وقتی هوش مصنوعی وارد شبکه‌های اجتماعی می‌شود، مدام چیزهایی را می‌بینیم که دوست داریم؛ نظرات و محتواهایی که با سلیقه ما سازگارند. در نتیجه، دیگر با چیزهای کاملاً متفاوت یا دیدگاه‌هایی که با نظر ما فرق دارند روبه‌رو نمی‌شویم. این بخش از ماجرا از همه ترسناک‌تر است، چون حتی فرصت پیدا نمی‌کنیم به‌طور اتفاقی با آدم‌های جدید آشنا شویم.»

«در آینده، هوش مصنوعی ممکن است مانند یک دستیار شخصی عمل کند و باعث شود فقط غذاهایی را بخوریم که دوست داریم یا فقط با افرادی ملاقات کنیم که با ما هم‌نظر هستند. چنین ساختاری شبیه وضعیتی است که شخصیت‌های Digger در آن گرفتار شده‌اند؛ انگار کسی ما را کنترل می‌کند، اما نمی‌دانیم آن نیرو چیست. این مسئله واقعاً ترسناک است و به همین دلیل دوست دارم مردم این فیلم را ببینند.»

«ما احساس کاذبی داریم که این ابزارها به ما آزادی داده‌اند، اما در واقعیت، فاصله زیادی با آزادی داریم. اساساً برده امیال خودمان هستیم؛ امیالی که خودشان ممکن است تحت کنترل نیروی دیگری باشند. حتی متوجه نمی‌شویم که کنترل می‌شویم و مانند موش‌ها در چرخه‌ای بی‌پایان گرفتار شده‌ایم.»

«من این فیلم را مانند نامه‌ای عاشقانه به نسل جوان ساختم تا آن‌ها را به آگاهی برسانم. به نظر می‌رسد جوانان با فیلم ارتباط برقرار کرده‌اند. بازخوردهایی دریافت کرده‌ام که می‌گویند فیلم چیزی را در آن‌ها به حرکت درمی‌آورد که خودشان احساسش می‌کنند، اما آن‌قدر پیچیده است که نمی‌توانند به‌خوبی درباره‌اش حرف بزنند.»

«ما برای رسیدن به آزادی، تمدن ساخته‌ایم و پیشرفت کرده‌ایم. زندگی هر روز راحت‌تر شده است؛ خودرو و هواپیما داریم و از آب لوله‌کشی و گاز استفاده می‌کنیم. با این حال، در دنیای امروز فکر می‌کنیم بسیار آزاد هستیم، در حالی که در واقع به‌شدت محدود شده‌ایم.»

«چیزهایی که در طول زندگی با آن‌ها مواجه می‌شویم، روزبه‌روز محدودتر می‌شوند و فکر می‌کنم این روند در آینده هم ادامه پیدا کند. از این نظر، دوست دارم افراد بیشتری این فیلم را ببینند و زنگ خطر آن را بشنوند. این یک کمدی است، اما اثری با قدرت و پیام بسیار زیاد است. واقعاً دوست دارم مردم آن را ببینند؛ البته دوست دارم بازی‌های من را هم تجربه کنند!»

«برای من مهم‌ترین مسئله این است که ما در حال جنگ با واقعیت هستیم. همه ما به نوعی در حال روایت داستان خودمان هستیم و دیگر نمی‌توانیم واقعیت را از طریق تجربه مستقیم خودمان ببینیم. در مفاهیم، ایدئولوژی‌ها، باورها و چیزهای دیگر گرفتار شده‌ایم. این مسائل ما را از دیدن و تجربه کردن واقعیت با چشمان خودمان دور می‌کنند؛ همچنین مانع از آن می‌شوند که واقعیت را با دیگران به اشتراک بگذاریم و از این طریق به شادی برسیم. به همین دلیل از ساختار تئاتر در فیلم استفاده کردم.»

«بازنمایی واقعیت گاهی از خود واقعیت واقعی‌تر است؛ چون به ما اجازه می‌دهد یک قدم عقب برویم، به واقعیت نگاه کنیم، خودمان را از بیرون ببینیم و به خودمان بخندیم. امیدوارم کسانی که به تماشای فیلم می‌آیند، بخندند، تحت تأثیر قرار بگیرند و مهم‌تر از همه، پس از پایان فیلم با یکدیگر گفت‌وگو کنند. مطمئنم در این گفت‌وگوها با کشف‌های غیرمنتظره‌ای روبه‌رو خواهند شد.»

«یکی دیگر از جنگ‌هایی که درگیرش هستیم، جنگ با طبیعت است. ما طبیعت را صرفاً یک منبع می‌دانیم، در حالی که طبیعت خود ما هستیم. اگر طبیعت را نابود کنیم، در واقع زمینه نابودی خودمان را فراهم کرده‌ایم. احتمالاً زمین به وضعیت کاملی خواهد رسید؛ فقط دیگر ما انسان‌ها در آن حضور نخواهیم داشت!»