معرفی سریال The Company You Keep؛ کلاهبرداری، عشق و بازی با هویت

The Company You Keep در نگاه اول ممکن است یکی دیگر از همان درام‌های شبکه‌ای آشنا به‌نظر برسد: مردی جذاب با گذشته‌ای مشکوک، مامور زنی که چیزی از هویت واقعی او نمی‌داند، خانواده‌ای پرحاشیه و البته یک رابطه عاشقانه که قرار است با راز و دروغ به دردسر بیفتد.

راستش شروع سریال هم کمک زیادی نمی‌کند. چند دقیقه اول آن‌قدر از کلیشه‌های آشنا استفاده می‌کند که ممکن است فکر کنید با اثری کاملا قابل پیش‌بینی طرف هستیم. اما The Company You Keep خیلی زود نشان می‌دهد بازی‌اش فقط همین نیست.

این سریال ABC با بازی Milo Ventimiglia و Catherine Haena Kim ترکیبی از درام عاشقانه، داستان کلاهبرداری، تعقیب‌وگریز جنایی و رابطه خانوادگی است. شاید هیچ‌ کدام از این عناصر به‌تنهایی تازه نباشند، اما وقتی کنار هم قرار می‌گیرند، نتیجه از چیزی که انتظار دارید سرگرم‌ کننده‌تر می‌شود.

داستان سریال The Company You Keep چیست؟

داستان با Charlie Nicoletti شروع می‌شود؛ یک کلاهبردار حرفه‌ای که در انجام نقشه‌های پیچیده دست بالایی دارد. او با کمک نامزدش وارد معامله‌ای بزرگ می‌شود و برای چند دقیقه همه‌چیز بیش‌ازحد خوب پیش می‌رود. البته چنین شروع‌هایی معمولا یک معنی دارند: قرار است همه‌چیز خراب شود.

چارلی خیلی زود هم پولش را از دست می‌دهد و هم رابطه‌اش را. اما سریال اجازه نمی‌دهد مدت زیادی در حال شکست باقی بماند. سمت دیگر ماجرا Emma Hill قرار دارد؛ مامور CIA که تقریبا هم‌زمان متوجه خیانت شریک عاطفی‌اش می‌شود. او هم رابطه‌اش را تمام می‌کند و خیلی زود مسیرش با چارلی تلاقی پیدا می‌کند.

مشکل اصلی؟ هیچ‌کدام نمی‌دانند طرف مقابل واقعا چه‌کاره است. چارلی می‌گوید به خانواده‌اش در اداره یک بار کمک می‌کند. اما در واقع عضوی از یک خانواده کلاهبردار حرفه‌ای است. اما هم خودش را پشت یک شغل معمولی مخفی می‌کند و هویت مامور CIA بودنش را فاش نمی‌کند. از همین‌جا رابطه‌ای شکل می‌گیرد که ذاتا قرار است منفجر شود.

یک مامور CIA عاشق یک کلاهبردار می‌شود

اگر خلاصه داستان را فقط در یک جمله بخوانید، شاید فکر کنید تمام جذابیت سریال به همین تضاد خلاصه می‌شود: مامور قانون عاشق مردی خلافکار می‌شود، بدون اینکه هیچ‌کدام حقیقت را بدانند. فرمول آشنایی است و تلویزیون بارها سراغش رفته. The Catch شاید نزدیک‌ترین نمونه باشد و بعضی بخش‌های سریال حتی یادآور نسخه بسیار نرم‌تر و رمانتیک‌تر The Americans است.

اما نکته مهم، اجرای همین فرمول است. در دو قسمت ابتدایی، چارلی و اما تقریبا به‌اندازه چند فصل یک درام عاشقانه اتفاق تجربه می‌کنند. با هم آشنا می‌شوند، از هم فاصله می‌گیرند، درباره زخم‌های عاطفی‌شان حرف می‌زنند و دوباره به هم نزدیک می‌شوند.

همه‌چیز با سرعت بالایی جلو می‌رود. این ریتم در نگاه اول عجیب است، اما یک حسن هم دارد: سریال وقت زیادی برای بازی «آیا بالاخره با هم می‌شوند یا نه؟» تلف نمی‌کند. مساله مهم‌تر این است که وقتی حقیقت مشخص شود چه اتفاقی می‌افتد؟

شیمی بین Milo Ventimiglia و Catherine Haena Kim

اگر قرار بود رابطه چارلی و اما روی صفحه جواب ندهد، تقریبا تمام ساختار سریال فرو می‌ریخت. خوشبختانه شیمی بین Milo Ventimiglia و Catherine Haena Kim یکی از نقاط قوت اصلی The Company You Keep است.

از نظر احساسی، اتفاق‌هایی که میان آن‌ها رخ می‌دهد همیشه تازه نیست. جدایی، دوباره نزدیک‌شدن، پنهان‌کاری و ترس از آسیب‌پذیری همه از مصالح آشنای درام‌های عاشقانه‌اند. اما کشش میان دو بازیگر باعث می‌شود این مسیر بیش‌ازحد مکانیکی احساس نشود.

درواقع وقتی چارلی با آن نیم‌لبخند و اعتمادبه‌نفس خاص Ventimiglia مقابل اما قرار می‌گیرد، خیلی سخت نیست بفهمیم چرا مامور CIA هم برای لحظاتی سیستم هشدار درونی‌اش را خاموش می‌کند.

Milo Ventimiglia این بار از Jack Pearson فاصله می‌گیرد

برای خیلی از مخاطبان، Milo Ventimiglia هنوز با نقش Jack Pearson در This Is Us شناخته می‌شود؛ پدری وفادار، همسری فداکار و یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های خانوادگی تلویزیون سال‌های اخیر. The Company You Keep عملا اولین نقش بزرگ او بعد از پایان This Is Us بود و تفاوت دو شخصیت کاملا به چشم می‌آید.

اینجا خبری از پدر نمونه نیست. چارلی آدمی حرفه‌ای در فریب‌دادن دیگران است. لباس عوض می‌کند، لهجه می‌سازد، هویت جعلی می‌گیرد و با اعتمادبه‌نفس کامل وارد زندگی قربانی بعدی می‌شود.

البته سریال مراقب است که او را خلافکاری واقعا آزاردهنده نشان ندهد. چارلی بیشتر به دسته همان کلاهبردارهای دوست‌داشتنی تلویزیونی تعلق دارد؛ آدمی که قانون را زیر پا می‌گذارد، اما طوری طراحی شده که تماشاگر همچنان طرف او بایستد.

خانواده Nicoletti؛ جرم به‌عنوان کسب‌ و کار خانوادگی

چارلی تنها کار نمی‌کند.ک لاهبرداری در خانواده Nicoletti تقریبا یک کسب‌ و کار خانوادگی است. خواهرش Birdie با بازی Sarah Wayne Callies نقش همان خواهر مهربان و در عین حال اعصاب‌خردکن را دارد؛ کسی که فقط یک خواهر واقعی می‌تواند آن‌طور با آدم رفتار کند.

مادر خانواده Fran با بازی Polly Draper است و پدرشان Leo را William Fichtner بازی می‌کند؛ پدری که وضعیت جسمانی‌اش چندان خوب نیست، اما همچنان بخشی از تیم باقی می‌ماند. نکته جالب درباره این خانواده، عادی‌بودن رابطه آن‌هاست.

بله، آن‌ها کلاهبردارند. اما در خانه هنوز درباره بچه‌ها، امنیت خانواده، آینده و زندگی روزمره حرف می‌زنند. والدین می‌خواهند فرزندانشان آزاد، خوشحال و سالم باشند؛ فقط کسب‌ و کار خانوادگی‌شان کمی با فروشگاه یا رستوران خانوادگی فرق دارد!

کلاهبردارند، اما قرار نیست از آن‌ها متنفر باشیم

سریال از همان ابتدا تلاش می‌کند خط اخلاقی خاصی برای خانواده Nicoletti تعریف کند. آن‌ها خشونت فیزیکی را ترجیح نمی‌دهند و معمولا قربانی‌هایی را انتخاب می‌کنند که خودشان چندان بی‌گناه نیستند. قاچاقچیان فنتانیل، الیگارش‌های روس، کشیش‌های فاسد و آدم‌های ثروتمندی که از موقعیتشان سواستفاده می‌کنند، اهداف مناسبی برای این خانواده‌اند.

یعنی سریال از همان ترفند آشنای داستان‌های کلاهبرداری استفاده می‌کند: «بله، این‌ها دزد هستند، اما از آدم‌های بدتر از خودشان می‌دزدند.» Nicolettiها Robin Hood نیستند. انگیزه اصلی‌شان همچنان پول است. اما داستان طوری طراحی می‌شود که دزدی آن‌ها ضربه مستقیمی به آدم‌های عادی نزند.

در نتیجه خیلی زود به‌جای اینکه آن‌ها را جنایتکار ببینیم، تبدیل به نوعی عدالت‌جوی سرمایه‌داری می‌شوند؛ کسانی که سراغ آدم‌های ثروتمند و فاسدی می‌روند که خیلی وقت‌ها قانون هم نمی‌تواند یا نمی‌خواهد به آن‌ها نزدیک شود.

سوی دیگر ماجرا؛ خانواده قدرتمند Emma

اگر خانواده چارلی نماینده طبقه‌ای باشند که قدرت رسمی چندانی ندارد، خانواده Emma درست در سمت مقابل ایستاده است. پدر او Joseph Hill زمانی سناتور آمریکا بوده و برادرش David حالا برای همان کرسی سیاسی رقابت می‌کند.

مادر خانواده Grace هم نیروی جدی و سخت‌گیری است که پشت این ساختار سیاسی ایستاده. اما خودش آگاهانه سعی کرده کمی از مرکز توجه خانوادگی فاصله بگیرد و مسیر متفاوتی انتخاب کند. البته کار در CIA دقیقا شغل کوچکی محسوب نمی‌شود.

در یکی از دیالوگ‌های جالب سریال، کسی از اما می‌پرسد: «پدرت فرماندار بوده، برادرت سناتور است؛ پس تو چی هستی؟» و جواب می‌دهد: «مایه ناامیدی عمیق خانواده.» شوخی کوتاهی است، اما موقعیت اما را در خانواده خیلی خوب نشان می‌دهد.

تضاد دو خانواده از خود رابطه عاشقانه جالب‌تر است

یکی از بخش‌های امیدوارکننده The Company You Keep مقایسه دو خانواده مرکزی داستان است. خانواده Nicoletti قدرت سیاسی ندارند، ثروتمند نیستند و بیرون از ساختار رسمی حرکت می‌کنند. خانواده Hill در قلب همان ساختار قرار دارد. سیاست، نفوذ، سرمایه اجتماعی و ارتباطات رسمی بخشی از زندگی آن‌هاست.

تفاوت‌های نژادی، اقتصادی و اجتماعی دو خانواده هم این مقایسه را پیچیده‌تر می‌کند. سریال در قسمت‌های اول هنوز خیلی عمیق وارد این بحث نمی‌شود، اما زمینه جالبی می‌سازد: واقعا کدام خانواده «قانونی‌تر» است؟ کدام خانواده اخلاقی‌تر رفتار می‌کند؟ و اصلا قانون تا چه اندازه با اخلاق یکی است؟

Nicolettiها آشکارا خلافکارند، اما قربانی‌هایشان اغلب آدم‌های فاسد و قدرتمند هستند. Hillها در چهارچوب قانون حرکت می‌کنند، اما فضای سیاست هم آن‌قدر پاک نیست که کسی بتواند با خیال راحت آن را نقطه مقابل جرم قرار دهد. اگر سریال این خط را جدی دنبال کند، می‌تواند از یک درام سرگرم‌ کننده فراتر برود.

در این دنیا ثروت لزوما نشانه فضیلت نیست

The Company You Keep خیلی مستقیم وارد نقد سرمایه‌داری نمی‌شود، اما نسبت به ثروت و قدرت نگاه ساده‌لوحانه‌ای هم ندارد. تقریبا بیشتر آدم‌های فوق‌ثروتمندی که در مسیر خانواده Nicoletti قرار می‌گیرند، چیزی برای پنهان‌کردن دارند.

پول در این سریال اغلب با طمع، فساد، رابطه خانوادگی یا سواستفاده از قدرت گره می‌خورد. از سوی دیگر، کار Emma برای CIA هم در قسمت‌های ابتدایی چندان زیر سوال نمی‌رود. یعنی سریال هنوز همان نگاه انتقادی را که به سرمایه‌داران و سیاستمداران دارد، متوجه ساختار امنیتی نمی‌کند.

با این حال فضای کلی قصه می‌گوید: قدرت رسمی همیشه به‌معنی پاک‌بودن نیست و غیرقانونی‌بودن هم لزوما آدم را به شر مطلق تبدیل نمی‌کند. این منطقه خاکستری دقیقا همان چیزی است که سریال برای ادامه مسیر به آن نیاز دارد.

پرونده کلاهبرداری هر هفته؛ بخش سرگرم‌ کننده سریال

The Company You Keep در کنار داستان اصلی یک ساختار اپیزودیک هم دارد. هر هفته خانواده Nicoletti یک کلاهبرداری تازه اجرا می‌کنند. این بخش شاید سرگرم‌ کننده‌ترین قسمت سریال باشد. اعضای خانواده لباس عوض می‌کنند، هویت جعلی می‌سازند، لهجه‌های عجیب به خود می‌گیرند و وارد زندگی قربانی می‌شوند.

از این نظر کمی شبیه The Americans است، با یک تفاوت خیلی بزرگ: اینجا قرار نیست دائما مضطرب باشیم. همه‌چیز سبک‌تر، شوخ‌تر و نمایشی‌تر است. اگر The Americans جاسوسی را با اضطراب، سیاست و خطر ترکیب می‌کرد، The Company You Keep بخش تغییر چهره و نفوذ را برمی‌دارد و آن را به یک بازی سرگرم‌کننده تبدیل می‌کند.

ترکیبی از The Americans، Leverage و The Catch

برای توضیح حال‌وهوای سریال، مقایسه با چند اثر دیگر کمک می‌کند. از The Americans لباس، هویت جعلی و بازی با چهره‌های مختلف را می‌گیرد، ولی فضای بسیار سبک‌تری دارد. از Leverage ایده گروهی از خلافکارهای دوست‌داشتنی را قرض می‌گیرد که سراغ آدم‌های بدتر از خودشان می‌روند.

و از نظر رابطه عاشقانه و پنهان‌کاری، شاید بیشترین شباهت را به The Catch داشته باشد. این شباهت‌ها نقطه ضعف قطعی نیستند. The Company You Keep فعلا نمی‌خواهد ژانر را از نو اختراع کند. بیشتر دنبال این است که عناصر آشنا را با ریتم خوب و بازیگران مناسب کنار هم بچیند. و تا اینجا، این ترکیب جواب می‌دهد.

خانواده‌ها، برگ برنده پنهان سریال هستند

تبلیغات سریال بیشتر روی رابطه Charlie و Emma تمرکز داشت، اما خانواده‌های آن‌ها شاید ظرفیت داستانی بیشتری داشته باشند. Charlie نه فقط یک کلاهبردار، بلکه عضو سیستمی خانوادگی است که همه در آن نقش دارند. Emma هم زیر سایه خانواده‌ای سیاسی زندگی می‌کند که موفقیت را با استانداردهای خودش تعریف می‌کند.

هر دو شخصیت به‌شکل متفاوتی از خانواده‌شان فرار می‌کنند و در عین حال نمی‌توانند واقعا از آن جدا شوند. چارلی از کسب‌ و کار خانوادگی جدا نیست. اما هم با تمام فاصله‌ای که از سیاست می‌گیرد، همچنان درگیر اعتبار و انتظارات خانواده Hill است. این شباهت میان دو شخصیت کمک می‌کند رابطه آن‌ها چیزی بیشتر از «پلیس عاشق خلافکار» باشد.

آیا The Company You Keep ارزش دیدن دارد؟

بله؛ مخصوصا اگر درام‌های عاشقانه جنایی و داستان‌های کلاهبرداری را دوست دارید. The Company You Keep شروع کاملا بی‌نقصی ندارد. کلیشه زیاد دارد. بعضی اتفاق‌ها بیش‌ازحد راحت رخ می‌دهند. بعضی نقشه‌های کلاهبرداری با کمی فکر اضافی سوراخ پیدا می‌کنند.

اما سریال چیزی دارد که خیلی از آثار مرتب‌تر ندارند: سرگرم‌ کننده است. شیمی خوب دو بازیگر اصلی، خانواده‌های جذاب، کلاهبرداری‌های هفتگی و خط داستانی مافیا باعث می‌شوند قسمت‌های اول سریع بگذرند. و برای یک درام شبکه‌ای، همین شروع امیدوارکننده‌ای است.

The Company You Keep برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از سریال Leverage و گروه‌های خلافکار دوست‌داشتنی لذت می‌برید، احتمالا بخش کلاهبرداری این سریال برایتان جذاب است. اگر The Catch را دیده‌اید و از رابطه‌هایی خوشتان می‌آید که با راز و هویت جعلی شکل می‌گیرند، اینجا هم فضای آشنایی پیدا می‌کنید.

طرفداران Milo Ventimiglia هم نسخه متفاوتی از او می‌بینند؛ شخصیتی که هنوز گرم و دوست‌داشتنی است، اما این بار اخلاقش به‌اندازه Jack Pearson تمیز و مرتب نیست. در مقابل، اگر دنبال درام جنایی واقع‌گرایانه یا تصویر دقیقی از فعالیت CIA و جرایم سازمان‌یافته هستید، The Company You Keep احتمالا سریال شما نیست. این اثر بیش از واقع‌گرایی به جذابیت قصه اهمیت می‌دهد.

نقطه قوت اصلی سریال چیست؟

شیمی Charlie و Emma اولین چیزی است که به چشم می‌آید، اما تنها برگ برنده نیست. ساختار دوگانه سریال به آن کمک می‌کند. از یک طرف کلاهبرداری مستقل هر هفته را داریم که سرگرمی فوری می‌دهد. از طرف دیگر، داستان بزرگ‌تر مافیا، بدهی خانواده Nicoletti و ماموریت Emma را دنبال می‌کنیم.

این ساختار اجازه می‌دهد هر قسمت هدف خودش را داشته باشد و هم‌زمان داستان فصل جلو برود. اگر سریال بتواند این تعادل را حفظ کند و بازی هویت‌های مخفی را بیش‌ازحد کش ندهد، ظرفیت یک درام شبکه‌ای بسیار سرگرم‌ کننده را دارد.

بزرگ‌ترین ضعف The Company You Keep چیست؟

سریال گاهی آن‌قدر مشتاق حرکت‌کردن به نقطه بعدی داستان است که منطق را پشت سرش جا می‌گذارد. نقشه‌ها راحت اجرا می‌شوند. قربانی‌ها گاهی بیش‌ازحد ساده فریب می‌خورند. و خانواده Nicoletti برای گروهی که باید سال‌ها تجربه داشته باشد، عجیب زیاد با بحران مالی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

برای بعضی مخاطبان این‌ها مهم نیست. ولی اگر موقع تماشای داستان‌های Caper مدام از خودتان می‌پرسید «واقعا چطور این کار را انجام دادند؟»، احتمالا چند بار ابرو بالا خواهید انداخت. خوشبختانه ریتم و جذابیت شخصیت‌ها معمولا قبل از اینکه این سوال‌ها زیادی آزاردهنده شوند، داستان را جلو می‌برند.

کلام آخر؛ یک درام جنایی رمانتیک که بیشتر از انتظار جواب می‌دهد

The Company You Keep شاید در نگاه اول مجموعه‌ای از کلیشه‌های آشنا باشد. کلاهبردار خوش‌چهره. مامور CIA باهوش. عشق ممنوع. هویت مخفی. مافیا. خانواده پیچیده. تقریبا هیچ‌کدام از این عناصر تازه نیستند. اما تلویزیون همیشه درباره اختراع فرمول تازه نیست. گاهی کافی است مواد اولیه آشنا را درست کنار هم بچینید.

The Company You Keep فعلا همین کار را انجام می‌دهد. Milo Ventimiglia و Catherine Haena Kim شیمی لازم را دارند. خانواده Nicoletti بامزه و دوست‌داشتنی است. داستان‌های کلاهبرداری ریتم خوبی دارند و تهدید Daphne و مافیای ایرلندی موتور مناسبی برای ادامه فصل می‌سازد.

بزرگ‌ترین سوال نه این است که Charlie و Emma بالاخره حقیقت را می‌فهمند یا نه. واضح است که بالاخره خواهند فهمید. سوال واقعی این است: وقتی حقیقت را بفهمند، هنوز چیزی از رابطه‌شان باقی می‌ماند؟ همین کنجکاوی برای ادامه‌دادن سریال کافی است.