نگاهی به تجربه بازی Layers of Fear: The Final Masterpiece Edition روی نینتندو سوییچ ۲

توجه: این مطلب ابتدا برای تاریخی بسیار زودتر نگارش شده بود، اما به‌دلیل اتفاقات دی ماه ۱۴۰۴ و شرایط کنونی کشور، انتشار آن لغو شد. اکنون این مطلب صرفا به‌دلیل تعهدات حرفه‌ای ما و احترام به فرصتی که ناشر بازی برایمان فراهم کرده بود منتشر شده است.

شاید امروزه Bloober Team را بیشتر به واسطه بازی‌های ترسناک و بقایی همچون بازسازی Silent Hill 2 و Cronos: The New Dawn بشناسیم، اما نباید فراموش کنیم که تا قبل از یکی دو سال گذشته، این استودیو لهستانی عمدتا مشغول ساخت بازی‌های ترسناک خطی و اصطلاحا «شبیه‌ساز راه رفتن» بود. اولین عنوانی که بلوبر تیم را وارد ژانر ترسناک کرد Layers of Fear بود. عنوانی که کشمکش‌های درونی یک نقاش مشهور برای کشیدن شاهکار خود را به‌تصویر می‌کشید. «لایه‌های ترس» در سال‌های بعدی یک دنباله سرراست تحت عنوان Layers of Fear 2 دریافت کرد که این بار قصه بازیگری در یک کشتی را روایت می‌کرد. بلوبر تیم تصمیم گرفت در سال ۲۰۲۳ باری دیگر به این مجموعه بازگردد و با قرار دادن نسخه بازسازی شده دو بازی پیشین همراه با محتوای جدید در یک مجموعه، یک بازی دیگر که نامش به‌سادگی Layers of Fear بود را راهی بازار کند.

اکنون Layers of Fear جدید برای کنسول نینتندو سوییچ ۲ منتشر شده است. این اولین باری نیست که بلوبر تیم بازی خود را برای کنسول هیبرید نینتندو منتشر کرده باشد، چرا که قبلا شاهد انتشار دو بازی اول Layers of Fear و همچنین Observer برای سوییچ ۱ بودیم. اما حقایق جالبی درباره Layers of Fear جدید برای سوییچ ۲ وجود دارد که باری دیگر ثابت می‌کند این کنسول کوچک برخلاف مشخصات فنی گول‌زننده‌اش، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. لازم به‌ذکر است که برای خواندن بررسی جامع بازی می‌توانید به این مطلب مراجعه کنید.

در حالت داک، Layers of Fear نه‌تنها عمدتا با فریم ریت ۶۰ اجرا می‌شود، بلکه از رهگیری پرتو هم بهره می‌برد. نسخه سوییچ ۲ این بازی با استفاده از فناوری Lumen آنریل انجین ۵، به‌طور مشخص با نورپردازی سراسری رهگیری شده یا Ray-Traced Global Illumination (به اختصار RTGI) اجرا می‌شود. البته که ری تریسینگ نسخه سوییچ ۲ این بازی در نهایت نسبت به سایر پلتفرم‌ها محدودتر است؛ در این نسخه دیگر خبری از بازتاب‌های رهگیری شده یا Ray-Traced Reflections نیست و همان RTGI هم به‌شکلی محدودتر و بهینه‌تر اجرا می‌شود. با این حال، این نسخه از لایه‌های ترس همچنان هویت بصری خود را کاملا حفظ کرده است و گرافیکی چشم‌نواز به مخاطبان ارائه می‌دهد.

مجددا هم باید تاکید کنم که این بازی در حالت داک به‌صورت ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌شود. افت فریم‌هایی وجود دارند، اما هیچ کدام چندان شدید نیستند و در کل تجربه روانی می‌توانید با بازی داشته باشید. از طرف دیگر بازی به‌لطف تکنولوژی‌های آپسکیلینگ یک خروجی تصویر ظاهرا 1080p به شما تحویل می‌دهد تا در نهایت،‌ Layers of Fear برای آن‌هایی که از سوییچ ۲ خود به‌عنوان یک کنسول خانگی استفاده می‌کنند یک تجربه بسیار چشم‌نواز و پایدار باشد.

البته نباید به این برداشت برسید که وضعیت فنی بازی در حالت پرتابل با افت شدیدی مواجه می‌شود. اتفاقا بازی در این حالت از نظر گرافیکی و حتی رزولوشن عملا یکسان است و کوچک‌ترین افتی در این حالت خواهید دید. اما متاسفانه فریم ریت در این حالت به ۳۰ کاهش پیدا می‌کند. البته منابعی مانند Digital Foundry گزارش داده‌اند که فریم ریت این حالت به ۳۰ قفل نشده و همچنان تا ۴۰-۵۰ می‌تواند بالا رود، اما تجربه من از بازی عمدتا یک تجربه ۳۰ فریمی بود. با این حال، Layers of Fear حتی در این حالت هم تجربه‌ای کاملا قابل قبول ارائه می‌دهد.

لازم به ذکر است که Layers of Fear از قابلیت کنترل با موس سوییچ ۲ هم بهره می‌برد. اگر صادق باشم، من بعد از حدودا هشت ماه که این کنسول را در اختیار دارم، هنوز هم نتوانسته‌ام به ارگونومی و کنترل جوی کان‌های سوییچ ۲ به‌عنوان موس عادت کنم. با این حال اگر چینش وسایلتان به‌گونه‌ای هست که بتوانید فضای خوبی برای موس سوییچ ۲ فراهم کنید، شاید Layers of Fear در این حالت هم بتواند تجربه جالبی باشد.

به‌جز این موارد، نکته خاص دیگری راجع به این پورت نمی‌توان گفت. Layers of Fear همان بازی‌ای است که از Bloober Team پیشین انتظار دارید، یعنی همان تجربه بسیار خطی که در آن به آرامی در راهروهای تنگ حرکت می‌کنید، با اشیاء تعامل می‌کنید و هر از گاهی یک پازل حل می‌کنید. شخصا ارتباط چندانی با این بازی نگرفتم و فکر می‌کنم که سلیقه‌ام در حال حاضر از این تیپ بازی‌ها فاصله گرفته باشد. اما نمی‌توان انکار کرد که برای علاقه‌مندان به این مدل تجربه‌ها، هم Layers of Fear به خودی خود ارزش تجربه دارد و هم نسخه سوییچ ۲ آن راهی کاملا شایسته برای ورود به این دنیای مریض است.

ضمنا این پورت باری دیگر ثابت می‌کند که اصلا نباید توانایی‌های گرافیکی کنسول جدید نینتندو را دست کم گرفت. رهگیری پرتو برای یک کنسول دستی به هیچ وجه چیزی نیست که بشود اهمیتش را کم جلوه داد. بله، ما در این بازی با یک تجربه بسیار خطی مواجهیم که طبیعتا فضای بیشتری برای قرار دادن چنین افکت‌های گرافیکی سنگینی را فراهم می‌کند، و بله، قطعا Star Wars Outlaws از بعد فنی بازی به‌مراتب شگفت‌انگیزتری برای سنجش توانایی‌های سوییچ ۲ است، اما Layers of Fear ثابت می‌کند که اگرچه سوییچ ۲ روی کاغذ مشابه یک پلی استیشن ۴ ارتقا یافته است، اما در عمل می‌تواند عملکرد آبرومندانه‌ای در کنار کنسول‌های مدرن پلی استیشن و ایکس باکس داشته باشد.

بررسی بازی Layers of Fear براساس کد ارسالی ناشر (Bloober Team) برای ویجیاتو روی پلتفرم Nintendo Switch 2 انجام شده است.