واکنش‌ها به فیلم The Last Photograph زک اسنایدر اثری دوقطبی را توصیف می‌کنند

فیلم The Last Photograph یکی از شخصی‌ترین پروژه‌های اسنایدر محسوب می‌شود و برخلاف بسیاری از آثار قبلی او، بدون حمایت یک استودیو یا سرویس استریم ساخته شده است. همین موضوع باعث شده فیلم آزادی عمل بیشتری داشته باشد و سبک بصری و خشونت‌آمیز همیشگی کارگردان را با رویکردی شخصی‌تر بیامیزد.

فیلمی که اسنایدر بیش از یک دهه برای ساخت آن تلاش کرده، «تریلر اکشن» مستقلی است که داستان یک مامور سابق سازمان مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) را دنبال می‌کند. او برای جستن خواهرزاده و برادرزاده‌اش که پس از کشته شدن والدینشان ناپدید شده‌اند، راهی جنگل‌های آمریکای جنوبی می‌شود و از یک عکاس جنگی که پیش‌تر قاتلان را دیده‌اند، کمک می‌گیرد.

با این حال، واکنش‌های اولیه در جشنواره تورنتو چندان امیدوارکننده نبوده‌اند. برخی منتقدان فیلم را به دلیل خشونت شدید، مدت‌زمان طولانی و روایت پراکنده آن مورد انتقاد قرار داده‌اند. در مقابل، گروهی دیگر، از فیلم به‌عنوان اثری متفاوت در کارنامه اسنایدر یاد کرده‌اند و فیلم‌برداری، فضاسازی و موسیقی هانس زیمر را از نقاط قوت آن دانسته‌اند.

یکی از واکنش‌ها، فیلم را اثری جسورانه و متفاوت توصیف کرده که نسبت به آثار قبلی اسنایدر، داستانی صمیمی‌تر ارائه می‌دهد و مناظر کلمبیا در آن به شکل چشم‌گیری به‌تصویر کشیده شده‌اند. از سوی دیگر، برخی منتقدان گفته‌اند:

فیلم در بخش‌هایی بیش از حد طولانی و افراطی می‌شود و خشونت و جاه‌طلبی بصری آن نتوانسته ضعف‌های داستانی را جبران کند.

در مجموع، به‌نظر می‌رسد The Last Photograph هم مانند بسیاری از آثار زک اسنایدر به فیلمی دو قطبی تبدیل شده است؛ اثری که یا می‌تواند برای طرفداران سبک خاص او جذاب باشد یا به دلیل همان ویژگی‌ها، مخاطبان دیگر را پس بزند.

این فیلم پس از سال‌ها تغییرات مختلف سرانجام در جشنواره تورنتو به‌نمایش درآمد. اسنایدر نخستین بار ایده ساخت آن را در دهه ۲۰۰۰ مطرح کرده بود و در مقطعی کریستین بیل و شان پن هم قرار بود در آن به نقش‌آفرینی بپردازند. پروژه‌ای که سال‌های بعد بارها متوقف شد تا که اسنایدر سرانجام امکان ساخت آن را به شکل مستقل فراهم کرد.