نگاهی به تجربه Resident Evil 2, 3, 4 روی نینتندو سوییچ ۲

کپکام در مدتی که نینتندو سوییچ ۲ در بازار حضور داشته، حمایت فوق‌العاده‌ای از این کنسول نشان داده است. این شرکت نه‌تنها تمام بازی‌های جدید خود در سال ۲۰۲۶ را برای این کنسول پورت کرده (که خروجی آن‌ها اغلب عالی بوده است)، بلکه تعدادی از بازی‌های قدیمی‌تر خود را هم برای این پلتفرم در دسترس قرار داده است. جدیدترین محصول کپکام برای سوییچ ۲ چیزی نیست جز پورت سه نسخه بازسازی شده از Resident Evil، یعنی نسخه‌های دوم، سوم و چهارم. اما عملکرد این سه بازی روی کنسول هیبرید نسل جدید نینتندو چگونه است؟

این مطلب به بررسی عملکرد اجرایی این سه بازی روی نینتندو سوییچ ۲ می‌پردازد. برای خواندن بررسی جامع این سه Resident Evil می‌توانید به مطالب زیر مراجعه کنید:

• ریمیک Resident Evil 2 چگونه بر ژانر وحشت و بقا تاثیر گذاشت؟
• بررسی بازی Resident Evil 3 – برباد رفته
• بررسی بازی Resident Evil 4 Remake

من در یک هفته گذشته مشغول تجربه این سه بازی روی سوییچ ۲ بودم و باید بگویم که آن‌ها کمی فراتر از انتظاراتم عمل می‌کنند. خبر خوب این است که کپکام برای هر سه بازی، فریم ریت ۶۰ را هدف قرار داده و اتفاقا تا حد زیادی موفق بوده است. ابتدا از Resident Evil 2 و Resident Evil 3 آغاز می‌کنیم که پروفایل فنی نسبتا مشابهی دارند و طبق تجربه من، بهترین عملکرد را از خود نشان می‌دهند.

رزیدنت ایول ۲ و ۳ چه در حالت داک و چه در حالت دستی، در اکثر مواقع به‌صورت ۶۰ فریم بر ثانیه کاملا پایدار اجرا می‌شوند. هر از گاهی می‌توانید افت فریم‌های کوچکی مشاهده کنید، اما خوشبختانه آن‌ها به هیچ وجه مخل تجربه شما نیستند. همچنین باید گفت که هیچ حالت گرافیکی مجزایی برای این دو بازی در نظر گرفته نشده و تنها گزینه شما برای بازی کردن، حالت ۶۰ فریم بر ثانیه است.

نکته‌ای که راجع به بازی‌های کپکام روی سوییچ ۲ وجود دارد، این است که تعدادی از آن‌ها با فریم ریت آزاد اجرا می‌شوند و خبری از امکان قفل کردن فریم ریت آن‌ها روی ۳۰ یا ۶۰ نیست. در نتیجه، ممکن است با در اختیار داشتن یک صفحه نمایش ۱۲۰ هرتزی، این بازی‌ها بتوانند به فریم ریت‌های بالای ۶۰ هم دست پیدا کنند. اما از آنجایی که من یک تلویزیون ۶۰ هرتزی در اختیار ندارم، نمی‌توانم قاطعانه در این باره نظر دهم.

تصاویر بازی‌ها در حالت دستی (Handheld)

این دو بازی از نظر بصری هم عملکردی عالی دارند. من توانایی تشخیص رزولوشن دقیق آن‌ها را ندارم، اما اگر بخواهم حدس بزنم، آن‌ها روی داک با رزولوشن 1080p و در حالت هندهلد با رزولوشنی نزدیک به 1080p اجرا می‌شوند. همچنین به احتمال زیاد شاهد به‌کار گرفتن مدلی از آپسکیلینگ هستیم که حداقل در ظاهر شبیه DLSS‌ به‌نظر می‌رسد، اما باز هم نمی‌توانم با اطمینان در این باره صحبت کنم.

به‌نظر نمی‌رسد کپکام برای اجرای این بازی‌ها روی سوییچ ۲ دست به کاهش‌های عجیب و غریبی در گرافیک زده باشد. تنها چیزی که به چشمم آمد، کاهش فریم ریت انیمیشن زامبی‌های دور دست به ۳۰ بود (که اصطلاحا Animation Culling نامیده می‌شود) که واقعا برای من نکته مهمی نبود. همچنین هر از گاهی می‌توانید شاهد گوستینگ باشید که آن هم احتمالا به دلیل به‌کارگیری DLSS یا هر نوع دیگری از آپسکیلینگ اتفاق می‌افتد. اما به‌غیر از این موارد، Resident Evil 2 و Resident Evil 3 چه از نظر راندمان فنی و چه از نظر گرافیک، روی سوییچ ۲ عملکرد فوق‌العاده‌ای دارند. حتی می‌توان گفت که به دلیل ماهیت هیبرید سوییچ ۲، این پورت‌ها می‌توانند یکی از بهترین راه‌های شما برای تجربه این دو بازی باشند.

اما اوضاع درباره Resident Evil 4 به این اندازه مثبت نیست. البته ما همچنان با پورت بسیار خوبی مواجه هستیم، اما به‌دلیل جدیدتر بودن و پیشرفته‌تر بودن تکنولوژی‌های گرافیکی این بازی نسبت به دو عنوان قبلی، کاستی‌های واضح‌تری در این نسخه از بازسازی RE4 حضور دارند که شاید کمی روی تجربه شما تاثیر بگذارند.

رزیدنت ایول ۴ نیز مانند دو بازی قبلی، به‌دنبال رسیدن به فریم ریت ۶۰ است و هیچ گزینه گرافیکی دیگری در اختیارتان قرار نمی‌دهد. مسئله اینجاست که این بازی با افت فریم بیشتری نسبت به دو عنوان قبلی مواجه می‌شود. برای مثال، هنگام رویارویی لیان با اهالی روستا در اوایل بازی، فریم ریت بازی می‌تواند تا حوالی ۳۰ الی ۴۰ پایین آید. سوییچ ۲ در صحنه‌های خلوت‌تر همچنان می‌تواند فریم ریت ۶۰ را حفظ کند و شخصا روی حالت داک، افت فریم کم‌تری نسبت به حالت دستی دیدم. اما حقیقت این است که نباید انتظار پرفورمنس تقریبا بی‌نقص RE2 و RE3 را از RE4 هم داشته باشید.

از نظر کیفیت بصری، Resident Evil 4 قابل قبول ظاهر می‌شود. احساس می‌کنم رزولوشن هدف بازی همانند دو عنوان قبلی، 1080p در حالت داک و چیزی میان 720p تا 1080p روی حالت دستی باشد و همچنان از یک آپسکیلر مانند DLSS استفاده شده باشد. اما اگرچه Resident Evil 4 همچنان تصویری باکیفیتی روی سوییچ ۲ ارائه می‌دهد، اما داون‌گریدهای بیشتری در این نسخه می‌توان مشاهده کرد. با اینکه کیفیت کلی تصویر بازی روی سوییچ ۲ خوب است، اما روی بخشی از المان‌های بصری بازی، همچون موی لیان، گیاهان یا بازتاب روی سطوح خیس، می‌توان نویز قابل توجهی مشاهده کرد. همچنین می‌توان بعضا بافت‌هایی را مشاهده کرد که به‌وضوح رزولوشن کم‌تری نسبت به نسخه‌های پلی استیشن ۵ یا کامپیوتر دارند.

تصاویر بازی‌ها در حالت داک (Docked)

باید تاکید کرد که RE4 همچنان کیفیت کافی را روی سوییچ ۲ دارد که بتوان با خیال راحت آن را برای دارندگان این کنسول پیشنهاد کرد. بله، نسبت به دو بازی قبلی، تفاوت بصری و راندمانی بیشتری میان این نسخه و نسخه‌های پلی استیشن ۵ و پی‌سی وجود دارد، اما بازی همچنان به اندازه کافی خوب اجرا می‌شود و گرافیک آن، حتی با وجود داون‌گرید‌هایش، همچنان واقعا چشم‌نواز است. از آنجایی که این بازی برای پلی استیشن ۴ هم منتشر شده بود، با اطمینان می‌توانم بگویم که نسخه سوییچ ۲ تجربه بهتر و روان‌تری نسبت به آن نسخه ارائه می‌دهد.

اگر یک انتقاد بخواهم به پورت هر سه بازی داشته باشم، استفاده نکردن این عناوین از ویژگی‌های انحصاری سوییچ ۲ است. هیچ کدام از این سه بازی از ویژگی‌هایی مانند حالت موس، جایرو یا سنسورهای حرکتی استفاده نمی‌کنند و حقیقتا جای خالی آن‌ها احساس می‌شود. من شخصا هیچوقت با جایرو احساس راحتی نکردم، اما می‌دانم که این سبک از کنترل طرفداران زیادی میان کاربران سوییچ دارد. حالت موس هم با توجه به شوتر بودن این بازی‌ها، می‌توانست گزینه اضافه بسیار مناسبی برای این نسخه از بازی باشد.

اما این کمبود چیزی از این حقیقت کم نمی‌کند که هر سه بازی، حضور بسیار موفقی روی سوییچ ۲ دارند. RE2 و RE3 عملا هیچ چیز مهمی نسبت به سایر نسخه‌های بازی کم ندارند و چه از نظر بصری و چه از نظر راندمان فنی، تمام انتظاراتتان را برآورده خواهند کرد. RE4 نیز همچنان کاملا قابل پیشنهاد است و با وجود کمبودهای فنی‌اش نسبت به سایر پلتفرم‌ها، همچنان تجربه کاملا قابل قبول و جذابی برایتان فراهم خواهد کرد.

در نهایت هم درباره کیفیت کلی این سه بازی، حرفی باقی نمانده که قبلا نشنیده باشید. Resident Evil 2 و Resident Evil 4 با اختلاف جزو بهترین بازی‌های ترسناک و یا شوترهای سوم شخصی هستند که می‌توانید تجربه کنید و Resident Evil 3 نیز علی‌رغم کاستی‌هایش، همچنان چند ساعت سرگرم‌کننده برایتان فراهم می‌کند. اگر قبلا این سه بازی را تجربه کرده‌اید و می‌خواهید یک بار دیگر آن‌ها را تمام کنید، نسخه سوییچ ۲ می‌تواند راه بسیار مناسبی برای شما باشد. اما حتی اگر می‌خواهید برای اولین بار وارد راکون سیتی یا روستای اسپانیایی این فرنچایز شوید، نسخه‌های نینتندو سوییچ ۲ همچنان کاملا قابل پیشنهاد هستند.

بررسی بازی‌های Resident Evil 2, 3, 4 بر اساس کد ارسالی ناشر (CAPCOM) برای ویجیاتو روی پلتفرم نینتندو سوییچ 2 انجام شده است.