۱۰ بازی شوتر سریع که باید تجربه کنید
بهترینهای سال ۲۰۲۶
منتخب سردبیر
هرآنچه که باید پیش از خرید کیس گیمینگ بدانید
نوشته شده توسط شکیبا سادات وکیلی | ۲۴ بهمن ۱۴۰۴
بازیهای شوتر سریع همیشه برای آن دسته از گیمرها ساخته شدهاند که حوصله کمین کردن، مخفیکاری یا درگیریهای طولانی را ندارند و ترجیح میدهند از همان ثانیه اول وارد میدان شوند و با ریتمی دیوانهوار دشمنها را یکی پس از دیگری از پا دربیاورند. در این مقاله از ویجیاتو قرار است به سراغ بهترین بازیهای شوتر سریع برویم؛ آثاری که با سرعت بالا، تیراندازی روان، مبارزات نفسگیر و لحظههای آدرنالینی کاری میکنند حتی یک ثانیه هم دست از بازی نکشید.
Post Void
- سال انتشار: ۲۰۲۰
- استودیوی سازنده: YCJY Games
برخلاف بسیاری از بازیهای شوتر اولشخصی که به شکل مستقیم تایمر ندارند و فقط با ریتم تخریب و درگیری مداوم شما را به جلو هل میدهند، بازی Post Void رویکرد متفاوتتری دارد و با مکانیک خاص توتم، عملاً سرعت را به یک قانون اجباری تبدیل میکند. شخصیت اصلی یک جمجمه ترسناک را در دست گرفته که هم نقش نوار سلامتی را دارد و هم مثل یک محدودیت زمانی عمل میکند؛ مایع داخل این توتم همان شاخص اصلی شماست و اگر ضربه بخورید کم میشود، اما با کشتن دشمنها دوباره مقداری از آن را پس میگیرید.
همین ایده باعث میشود Post Void به یک تجربه کاملاً دیوانهوار تبدیل شود؛ جایی که باید مدام در حرکت باشید، با دقت بالا شلیک کنید و حتی یک لحظه هم فرصت مکث نداشته باشید. بازی توضیح زیادی درباره داستان نمیدهد و مشخص نیست چرا شخصیت اصلی در این مراحل رنگارنگ و پر از دشمنهای انسانی و غیرانسانی قتلعام راه انداخته، اما شاید همین بیمنطقی بخشی از جذابیت آن باشد. در کنار اینها، سیستم ارتقا هم کمی استراتژی وارد بازی میکند، هرچند Post Void نسبت به بسیاری از شوترهای بزرگتر یک تجربه کوتاه و جمعوجور است، اما از نظر سرعت و آشوب، چیزی کم ندارد.
BPM: Bullets Per Minute
- سال انتشار: ۲۰۲۰
- استودیوی سازنده: Awe Interactive
اگر تا حالا قطعه افسانهای Through The Fire And Flames از گروه Dragonforce را در حالت Expert داخل سری Guitar Hero بازی کرده باشید، میدانید که بازیهای ریتمیک میتوانند به طرز دیوانهواری سریع باشند. در سال ۲۰۲۰ استودیو Awe Interactive دقیقاً روی همین ویژگی دست گذاشت و با ترکیب کردن هیجان بازیهای ریتمیک با اکشن نفسگیر شوترهای اولشخص، عنوان BPM Bullets Per Minute را ساخت؛ اثری که از همان ابتدا مشخص میکند قرار نیست به شما حتی یک ثانیه فرصت نفس کشیدن بدهد.
در این بازی شما در نقش یک جنگجوی والکری قرار میگیرید، اما نه آن والکری سنتی که نیزه به دست دارد؛ اینجا والکری شما با اسلحه وارد میدان میشود و در طول بازی هم هم سلاحهای بیشتر و هم شخصیتهای والکری متنوعتری با تواناییهای خاص آزاد خواهند شد. ماجرا از آسگارد آغاز میشود و هدف ساده است. نابود کردن موجودات وحشتناکی که این سرزمین زیبا را آلوده کردهاند. اما پیچ اصلی اینجاست که باید همه این کارها را دقیقاً روی ضرب موسیقی انجام دهید؛ شلیک کردن، جاخالی دادن و حتی ریلود کردن همگی باید همزمان با ریتم باشد. از همان نتهای ابتدایی مرحله اول میشود فهمید موسیقی قرار است ستاره اصلی تجربه باشد و هرچه جلوتر میروید، شدت و هیجان آن بیشتر میشود. طبیعتاً همه بازیکنها ریتم لازم برای چنین بازیای را ندارند و ممکن است از این همه هماهنگی خسته شوند، اما برای کسانی که دنبال تجربهای متفاوت، خوشساخت، پرآدرنالین و البته مناسب رکورد زدن هستند، BPM یک شوتر سریع و به شدت سرگرمکننده است.
Borderlands 4
- سال انتشار: ۲۰۲۵
- استودیوی سازنده: 2K
سری دوست داشتنی Borderlands را میشود یکی از مهمترین نمادهای شوترهای سریع و آشوبمحور دانست؛ مجموعهای که از همان ابتدا با ترکیب تیراندازی دیوانهوار، سیستم لوت بیپایان و طنز خاص خودش، یک سبک کاملاً متفاوت ساخت. در کنار اکشن پرسرعت، بازیها به لطف شخصیتهای رنگارنگی مثل مارکوس کینکید و هندسام جک، هم لحظات بامزه و اسلپاستیک دارند و هم گاهی وارد روایتهایی میشوند که برخلاف ظاهر شوخطبعشان، عمق و لور قابل توجهی ارائه میدهند. همین موضوع باعث میشود Borderlands نسبت به بعضی از شوترهای آرکیدمحور این لیست، حس و حال داستانیتر و پرجزئیاتتری داشته باشد.
البته این تفاوت به معنی کم شدن اکشن نیست، بلکه برعکس، سری Borderlands در نسخههای جدیدتر حتی سریعتر و روانتر هم شده است. در بازیهای ابتدایی، Vault Hunterها معمولاً حرکات محدودتری داشتند و در بیشتر مواقع روی زمین میماندند، اما Borderlands 3 با اضافه کردن امکان بالا رفتن از لبهها به سبک Doom و همچنین مکانیک اسلاید، ریتم مبارزات را به شکل محسوسی تندتر کرد. در نسخه بعدی هم این روند ادامه پیدا کرد و با اضافه شدن داش و قلاب، یک لایه تازه به تحرک شخصیتها اضافه شد؛ حرکاتی که هم برای تعقیب دشمنهای چابک کاربرد دارند و هم برای جاخالی دادن از تیراندازیها یا حتی حمله از پشت. قلاب هم فقط یک ابزار تزئینی نیست و در میدان نبرد کاربردهای زیادی دارد، تا جایی که حالا Borderlands همان کاتالوگ وحشی کشتار و انفجار همیشگی است، اما این بار با سرعت بیشتر، حرکت روانتر و گزینههای مانور هوایی که تجربه را به سطح تازهای رسانده؛ مخصوصاً حالا که نسخه جدید مجموعه هم برای طرفداران در سال ۲۰۲۶ وعده اتفاقهای هیجانانگیزی میدهد.
Hard Reset
- سال انتشار: ۲۰۱۱
- استودیوی سازنده: Flying Wild Hog
همیشه دیدن بازگشت بعضی از ستونهای کلاسیک طراحی بازی لذتبخش است و سبک بوومر شوتر دقیقاً یکی از بهترین نمونههاست؛ ژانری که با اکشن بیوقفه و سرعت بالا دوباره جان گرفته و در سالهای اخیر هم آثار خوبی در آن دیدهایم. در میان این بازیها، Hard Reset Redux یکی از جدیترین گزینهها برای قرار گرفتن در لیست سریعترینهاست. شاید از نظر ظاهر و جلوههای بصری آن حس و حال کاملاً نوستالژیک شوترهای دهه ۹۰ را نداشته باشد، اما ریتم مبارزات و فشار دائمی که به بازیکن وارد میکند، دقیقاً همان حس تیراندازیهای قدیمی را در قالب یک دنیای علمی-تخیلی مدرن زنده میکند.
نکته جالب اینجاست که بازی Hard Reset Redux علاوه بر اکشن برقآسا، تلاش میکند داستانی نسبتاً عمیق هم روایت کند؛ روایتی که شما را وادار میکند درباره ماهیت انسان، ارزش آگاهی و اینکه ذهن بشر واقعاً چه چیزی را تعریف میکند فکر کنید. شما در نقش میجر فلچر قرار میگیرید؛ سربازی که از آخرین سنگر انسانها یعنی Bezoar دفاع میکند و باید با استفاده از مجموعهای محدود اما قابل شخصیسازی از سلاحها، در برابر هیولاهای رباتیک مقاومت کند. این بازی دقیقاً همان چیزی را ارائه میدهد که بهترین شوترهای آرنایی باید داشته باشند: کشتار مداوم، حس گیر افتادن در محاصره، و مبارزاتی که مدام شما را مجبور میکنند سریع تصمیم بگیرید. حتی برای بالا بردن پویایی مبارزات، مکانیک جاخالی دادن هم به بازی اضافه شده که مثل Borderlands 4 باعث میشود درگیریها روانتر، سریعتر و هیجانانگیزتر شوند.
Painkiller
- سال انتشار: ۲۰۰۴
- استودیوی سازنده: People Can Fly
اگر نئونهای بازی Neon White از دیدن بهشتِ نسخه خودشان ذوق میکنند، قهرمان Painkiller هم دقیقاً برای رسیدن به همین جایزه دارد با شیاطین میجنگد. داستان از جایی شروع میشود که شخصیت اصلی در یک تصادف رانندگی به شکل تراژیکی جانش را از دست میدهد، از معشوقهاش جدا میشود و سپس مأموریتی عجیب به او داده میشود: ترور چهار ژنرال اصلی ارتش لوسیفر، تا شاید دوباره فرصت دیدار با عشق زندگیاش را به دست بیاورد. بعد از این شروع کاملاً دراماتیک، بازی شما را به مرحله اول یعنی قبرستان میفرستد؛ جایی که چند لحظه سکوت وهمآلود برقرار است، مهمات اولیه را برمیدارید و درست همان لحظه که موسیقی متال سنگین آغاز میشود، اولین موج دشمنها از دل زمین بیرون میآیند.
نسخه اصلی Painkiller که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، شامل پنج فصل است و به خاطر همین ایده جهنمی و ماورایی، بازی دست خودش را باز گذاشته تا هر فصل را در یک دوره تاریخی متفاوت روایت کند. برای مثال در بخشی که در بابل جریان دارد، بازیکن باید با موجهای عظیمی از شوالیههای زرهپوش روبهرو شود؛ دشمنهایی که ظاهرشان تاریخی است اما رفتارشان کاملاً شوترمحور و دیوانهوار طراحی شده. در نهایت هم یک رویارویی بزرگ با لوسیفر در انتهای این کمپین زمانپریش انتظار شما را میکشد؛ نبردی که از نظر سرعت، شلوغی و فشار لحظهای، چیزی کم از بازیهایی مثل Serious Sam ندارد و Painkiller را به یکی از سریعترین شوترهای کلاسیک تبدیل میکند.
Dusk
- سال انتشار: ۲۰۱۸
- استودیوی سازنده: David Szymanski
اگر Darkest Dungeon داستان گروهی از ماجراجویان را روایت میکرد که وارد اعماق یک عمارت نفرینشده میشوند، بازی Dusk انگار همان ایده را با انرژی Doom ترکیب کرده است؛ با این تفاوت که اینجا خبری از یک گروه قهرمان نیست و همهچیز حول یک مرد تنها میچرخد که در شهر ترسناک Dusk گرفتار شده و باید با حقیقتهایی شوکهکننده روبهرو شود، آن هم در حالی که انواع دشمنهای چندشآور و کابوسوار از هر طرف به او هجوم میآورند.
بازی Dusk در قالب سه فصل روایت میشود و شما را از حاشیههای شهر تا تاسیسات به شدت آزاردهنده در مرکز آن پیش میبرد. حالوهوای بازی هم مثل Bloodborne به مرور تغییر میکند؛ در ابتدا بیشتر با یک وحشت کلاسیک و زمینی طرف هستید، اما هرچه جلوتر میروید، بازی بیشتر و بیشتر به سمت فضای لاوکرفتی میرود و در پایان هم با یک رویارویی عجیب و تماشایی، شما را وارد سطحی کاملاً متفاوت از ترس میکند؛ جایی که حتی پای یکی از چهرههای مشهور دنیای لاوکرفت هم به میان میآید. در کنار این اتمسفر سنگین، Dusk از نظر سرعت و روانی حرکت هم فوقالعاده است؛ اسلحهها انیمیشنهای سریع و خوشدست دارند و مبارزات آنقدر تند پیش میروند که حتی اگر بازی از نظر طولانی بودن رکورددار نباشد، تا آخرین لحظه بازیکن را با همان حس ناامنی و اضطراب درگیر نگه میدارد.
Ultrakill
- سال انتشار: ۲۰۲۰
- استودیوی سازنده: New Blood Interactive
بعضی بازیها هستند که تماشای آنها تقریباً به اندازه تجربه کردنشان لذتبخش است؛ یک نمایش پرانرژی که لحظهای نفس نمیدهد. Ultrakill دقیقاً از همان دست بازیهاست؛ عنوانی که آزادی حرکت و امکانات مانور در یک شوتر اولشخص را میگیرد و آن را تا مرز نهایت فشار میدهد. از همان لحظهای که بازیکن اولین هفتتیر را در مرکز آن اتاق برمیدارد، لوگوی بازی ظاهر میشود و بیت موسیقی میکوبد، کاملاً روشن است که با یک تجربه معمولی طرف نیستیم.
بازی دوست داشتنی Ultrakill شاید به شکل مستقیم تایمر نداشته باشد، اما سیستم کمبو و امتیازدهی آن عملاً نقش یک تایمر را بازی میکند. این سیستم که مدام با واژههایی مثل Chaotic عملکرد شما را توصیف میکند، به زنجیره کردن کشتارها در یک بازه زمانی محدود وابسته است؛ چیزی که با نوار شمارش معکوس در سمت راست تصویر به بازیکن یادآوری میشود. رابط کاربری شیک و آیندهنگر بازی هم تضاد جذابی با ظاهر پیکسلی و زمخت محیطها ایجاد میکند، و در پس این جنون، داستانی عجیب شکل میگیرد که در آن V1، یک ربات خونخوار، قدم به قدم از لایههای جهنمی میگذرد که انگار برداشت مدرنی از دنیای دانته است. سرعت حرکت در این پدیده دوران Early Access حیرتآور است، اما نکته اینجاست که همهچیز فقط دویدن نیست؛ چابکی شخصیت اجازه میدهد تکنیکهای پیشرفتهای مثل پرش از دیوار را پشت سر هم زنجیره کنید، حسی که تا حدی یادآور هیجان و روانی Ghostrunner است.
Turbo Overkill
- سال انتشار: ۲۰۲۲
- استودیوی سازنده: Trigger Happy Interactive
طرفداران شوتر اولشخص سالهاست با تاریخچهای از بازیهای دیوانهوار، اغراقشده و فوقسریع حسابی خوششانس بودهاند. اما همین موضوع یک چالش مهم هم دارد: این سبک برای اینکه همچنان ضربهاش را حفظ کند، باید مدام چیز تازهای رو کند و روی دست گذشته بلند شود؛ وگرنه خیلی زود آن حس هیجان اولیهاش را از دست میدهد. بازی Turbo Overkill دقیقاً از همان بازیهایی است که از همان ابتدا نشان میدهد آمده تا متفاوت باشد؛ جایی که قهرمان داستان از ارتفاعی زیاد روی یک دشمن فرود میآید و بعد با «چکمههای ارهبرقی» باقیماندهاش را تکهتکه میکند! صحنهای که هم عجیب است، هم خندهدار، و هم دقیقاً خلاصهای از چیزی که این بازی ارائه میدهد.
بازی دوست داشتنی Turbo Overkill مثل Ultrakill دو عنصر کلیدی را به مرکز توجه میآورد. سلاحهایی با قدرت مضحک و سرعت و چابکیای که بتواند همپای این خشونت جلو برود. شخصیت اصلی یک حرکت اسلاید دارد که هم برای جابهجایی و فرار به کار میآید، هم خودش میتواند به یک حمله مستقیم تبدیل شود. برای زنده ماندن در هر درگیری، باید مدام جای دشمنها را زیر نظر داشته باشید، حتی برای یک ثانیه هم توقف نکنید، و از هدفی به هدف دیگر سر بخورید. اگر تجربه Doom 2016 را داشته باشید، کافی است به لحظاتی فکر کنید که یک Gore Nest را فعال میکردید؛ همان ریتم دیوانهوارِ حرکت، فرار، حمله و تغییر موقعیت، اینجا هم کلید بقاست. درست است که طراحی «شهر آیندهگرای ویرانشهری» بازی شاید کمی کلیشهای به نظر برسد، اما جلوههای بصری و حس ضربهها همهچیز را جبران میکند؛ از پرتوهای سلاحها گرفته تا لحظهای که موج دشمنان با یک انفجار خونین از هم میپاشند. نتیجه هم یک شوتر است که با وجود ظاهر آشنا، به شکل عجیبی اعتیادآور و تماشایی از آب درآمده است.
Doom Eternal
- سال انتشار: ۲۰۲۰
- استودیوی سازنده: Id Software
درست است که تا اینجا از کلی شوتر دیوانهوار و بیوقفه حرف زدیم، اما بیایید یک لحظه یادمان نرود که تقریباً همهی آنها، به یک نام بزرگ بدهکارند. سری بازی Doom. سهگانهی ریبوتشدهی جدید این مجموعه هم از آن جهت جذاب است که هر کدام رویکرد متفاوتی دارند؛ از Doom: The Dark Ages که بیشتر روی دفاع و سپرکوبی تمرکز دارد، تا Doom Eternal که برعکس، تمام هویتاش را روی سرعت، زنجیره کردن Glory Killها و پریدن از یک دشمن به دشمن دیگر بنا کرده.
در مسیر نابود کردن Hell Priestها و در نهایت Icon of Sin، Doomguy چند ابزار تازه و فوقالعاده کاربردی هم به دست میآورد. مهمترینشان بدون شک Meat Hook است؛ قلابی که به شاتگان وصل میشود و با پرتاب کردن شخصیت به سمت دشمنها، تحرک را به سطحی میرساند که کمتر شوتر دیگری میتواند به آن نزدیک شود. بازیکنهای دقیق خیلی زود راههای خلاقانهای برای استفاده از آن پیدا میکنند، و همین مکانیک، نقش بزرگی در حفظ ریتم نفسگیر و بیامان Doom Eternal دارد؛ جایی که حتی یک ثانیه ایستادن هم میتواند به قیمت جانتان تمام شود.
Neon White
- سال انتشار: ۲۰۲۲
- استودیوی سازنده: Angel Matrix
Neon White با یک ایدهی بامزه و خیلی هوشمندانه شروع میکند. اینکه «سریع بودن» فقط به معنی شلیک کردن و کشتن نیست، بلکه به معنی تصمیمگیری لحظهای، حرکت دقیق و مدیریت ریسک هم هست. بازی شما را در نقش یک Neon قرار میدهد؛ روحی از جهنم که به شکل موقت اجازه پیدا کرده در بهشت (White) مسابقه بدهد و با سریعترین زمانها، جایگاه خودش را تثبیت کند. هر مرحله یک مسیر کوتاه تا یک پورتال است که در آن باید پلتفرمینگ و تیراندازی را با دقتی میلیمتری ترکیب کنید.
سلاحها هم فقط برای همان مرحلهاند و همین باعث میشود یک لایهی استراتژیک عالی شکل بگیرد. آیا این اسلحه را نگه دارید تا دشمنها را راحتتر پاکسازی کنید، یا آن را قربانی کنید تا توانایی ویژهاش را به دست بیاورید؟ برای بازیکنهای حرفهای، مرحلهها تبدیل به یک چشمبههمزدن چندثانیهای میشوند که در آن هر پرش، هر شلیک و هر اسلاید باید دقیق باشد. با این حال بازی هوشمندانه بین این ریتم دیوانهوار، یک فضای آرامتر هم میگذارد. Central Heaven، جایی برای گفتگو با Neonهای دیگر و جلو بردن رابطهها، شبیه چیزی که در Hades دیده بودیم. شاید سیستم روابط به عمق آن بازی نرسد، اما همین وقفههای آرام باعث میشود Neon White وقتی دوباره وارد مرحله میشوید، حتی سریعتر و هیجانانگیزتر حس شود؛ مخصوصاً اگر هدفتان گرفتن آن مدالهای قرمز لعنتی باشد.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
مطالب پیشنهادی
مطالب مرتبط از نگاه دیجیاتو
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.