تیم ویجیاتو: در جست‌وجوی نور و روشنایی در سال ۱۴۰۵

شرایط این روزهای ایران برای من یادآور خاطرات Journey و اون سفر مبهم و رازآلودشه. هدف شما به بزرگی یک کوه پیش چشم‌هاتونه و همین باعث میشه تا عزمتون برای رسیدن بهش ذره‌ای کم نشه. شما رو به جلو حرکت می‌کنید، بقیه رو می‌بینید که با شما هم مسیرن و مهم نیست چقدر سختی در راه باشه، همه با تحمل سختی‌ها مسیرشون رو ادامه میدن. آخر خط چی می‌بینی؟ چه اتفاقی میفته؟ مشخص نیست. اما «امید» هست تا بخواد شما رو به جلو حرکت بده. بخواد بهتون بگه این «صبر» ارزشش رو داره و درنهایت دوباره لبخند به لب‌هامون برمی‌گرده.

عید پیش، به هر چیزی فکر می‌کردیم به جز این که تو سه ماه آخر سال قراره چه چیزهایی رو ببینیم و چه غم‌هایی رو بگذرونیم. قید آرزوهای زیادی رو تو این سال‌ها زدیم، از خیلی چیزها گذشتیم، با خیلی از دوست‌هامون درست وقت نگذروندیم و با خیلی‌ها هم خداحافظی نکردیم، قبل از اینکه برای همیشه دستشون از این دنیا کوتاه بشه. با این حال ۱۴۰۴ به پایان خودش رسیده. درست مثل انتظار برای خیلی چیزهای خوبی که ۱۴۰۵ می‌تونه به همراه داشته باشه. ما هنوز همدیگه رو داریم و این با ارزش‌ترین چیزه، چرا که خوشحالی، بدون این که بتونی با کسایی که دوستشون داری تقسیمش کنی، بی‌معنیه. البته که هنوز شاید با خوشحالی واقعی فاصله داشته باشیم، ولی ما هنوز هم رو داریم و البته بزرگترین محرک دنیا که بهش می‌گن امید. آرزو می‌کنم هیچوقت امیدتون رو از دست ندید.

گذروندن دوتا جنگ در کنار اتفاقات تلخ دی‌ماه و تجربه بیش از 40 روز قطعی اینترنت در سال، واقعا فراتر از چیزی بود که از سختی‌های امسال انتظار داشتم. توی این شرایط، امیدواری واقعا کار سختیه و راستش در حال حاضر، هیچ کلامی برای گفتن از امید پیدا نمی‌کنم.

توی این چند روز اخیر، توی خیابون قدم زدم و مردمی رو دیدم که با وجود همه سختی‌ها و لحظات غیرقابل پیش‌بینی این روزها، برای نوروز آماده می‌شدن. منِ ناامید، با دیدن همین صحنه‌ها روزنه‌ای توی دلم روشن شد که ما هنوز چیزی رو رها نکردیم. ما احتمالا بهتر از هر کسی توی این دنیا بلدیم جریان زندگی رو زنده نگه داریم. زندگی با ما مهربون نبوده، اما ما هم هیچ‌وقت ازش دست نکشیدیم.

هیچ آرزویی ندارم جز اینکه توی سال جدید، ما، شما مخاطب‌های عزیز ویجیاتو و تمام مردم ایران، بالاخره بتونیم نوری توی این تاریکی پیدا کنیم و می‌دونم که این کوچکترین حقیه که می‌تونیم از این زندگی بگیریم.

فراموش نکنید، ما قصه‌هایی برای گفتن داریم... برای کسانی که بعد از ما می‌آیند. نوروزتون پیروز ❤️

فکر می‌کنم یک سال پیش همین موقع‌ها، همه‌مون می‌تونستیم حدس بزنیم که ۱۴۰۴ قراره سال سختی باشه. ولی امسال خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم سخت بود.
حقیقتا هیچ حرفی به ذهنم نمی‌رسه که تمام اتفاقات تلخ امسال رو تلطیف کنه. هیچ کدوم حالمون خوب نیست و با فرض اینکه همین ثانیه اوضاع به شکل بهتری عوض شه، شاید مدت‌ها طول بکشه که خیلی از ماها بتونیم به حال بهتری برسیم.
تنها امیدی که برامون وجود داره و من هم بهش باور دارم، اینه که ما واقعا ته تاریکی رو دیده باشیم و هرچی که از حالا به بعد برامون اتفاق بیفته، مسیری به سمت نور و شکوفایی باشه. سال نوتون مبارک. ❤️

در نومیدی بسی امید است

پایان شب سیه سپید است

سال ۱۴۰۴ برامون سالی پر از سختی و مصیبت بود. امیدوارم ۱۴۰۵ سال پایان این سختی‌ها باشه و حال کل ایران خوب باشه.

دم عیده و طبق عادت همه دارن از سال نو و برنامه‌هاشون می‌گن، اما راستش امسال واسه ما یه جور دیگه گذشت؛ یه جوری که انگار توی همین ۳۶۵ روز، ده سال پیر شدیم. امسال ما توی یه «جزیره» زندگی کردیم. هیچ‌کدوممون اون ۴۰ روزی رو که کلا از نقشه دنیا حذف شدیم و اینترنت نداشتیم، یادمون نمی‌ره. یه سکوت مطلق و ترسناک که انگار صدامون به هیچ‌جا نمی‌رسید. تلخیش اینجاست که حالا هم که داریم به عید نزدیک می‌شیم، هنوزم رابطه‌مون با دنیا قطعه و هر روز داریم با فیلترشکن‌ها می‌جنگیم تا ساده‌ترین کارهامون رو انجام بدیم.

انگار این انزوای دیجیتال کافی نبود، که غول گرونی هم هر روز بزرگتر شد و از قیمت سخت‌افزار تا نون شب، همه چی رو برامون تبدیل به رویا کرد. از همه این‌ها تلخ‌تر، سایه سنگین جنگ و ناامنیه که افتاده رو زندگی‌مون؛ انگار وسط یه بازی بقای بی‌پایان گیر کردیم که مرحله به مرحله داره سخت‌تر می‌شه. امسال ما زندگی نکردیم، ما فقط «دوام» آوردیم تا از پا نیفتیم. این یادداشت تبریک نیست، فقط ثبت این لحظه‌ست که یادمون بمونه چقدر صبور بودیم. امیدوارم سال نو قبل از هر چیزی برامون آرامش و «اتصال» بیاره؛ نه فقط وصل شدن به شبکه جهانی، که وصل شدن به رویاهایی که لابلای این همه دویدن و نرسیدن، گمشون کردیم.

سال ۱۴۰۴ با همه فراز و نشیب‌هاش تموم شد؛ امیدوارم سال ۱۴۰۵ چالش‌های اقتصادی و فشارهای روزمره کمتر بشه و پر از لحظات شیرین و محتواهایی باشه که با هم می‌سازیم. خیلی دلمون براتون تنگ شده، امیدواریم زودتر و قوی‌تر برگردیم و کلی محتوای جذاب براتون بیاریم. می‌دونم سختی‌ها کم نبود، ولی ۱۴۰۵ براتون پر از پیروزی‌های کوچک و بزرگ باشه چه تو دنیای بازی‌ها، چه تو زندگی واقعی. به امید روزای بهتر، سال نو مبارک! 🎮✨

حالا که به روزهای پایانی سال رسیدیم. شاید وقتش رسیده باشه که یه صحبتی داشته باشیم. سالی که بی‌شک عجیب‌ترین سال زندگی ما خواهد بود و خیلی از ما تجربیات عجیبی داشتیم. احساس مختلفی رو تجربه کردیم و گاه، حس کردیم که شاید این آخر راه باشه. اما باید بدونیم که در انتهای این مسیر، همیشه امید و روشنایی هست و این دقیقا همین جاست که اهمیت بازی‌های ویدیوئی بیش از پیش خودش رو نشون میده.
بازی‌ها به ما قوی بودن رو یاد دادن. اونا ثابت کردن که میشه امیدوار بود. مثلاً اگر سری مترو رو بازی کرده باشید، احتمالا می‌دونید که آخر داستان، شخصیت ما بالاخره به آرامشی که میخواد می‌رسه. پس از دهه‌ها تاریکی و زندگی در دل تونل‌ها، به روشنایی می‌رسه و در کنار خانواده‌اش، آروم می‌گیره. تمام حرف من اینه که سال ۱۴۰۴، هرچند سخت، هرچند تلخ، بالاخره به پایان رسیده و من صمیمانه از شما می‌خوام که قوی، شاد و امیدوار بمونید رفقا.