هر آنچه باید درباره بازی Zero Parades: For Dead Spies بدانید

وقتی اسم استودیو ZA/UM مطرح می‌شود، تقریبا غیرممکن است که ذهن گیمرها مستقیم به سمت Disco Elysium نرود؛ عنوانی که نه‌تنها یکی از متفاوت‌ترین نقش‌آفرینی‌های دهه اخیر بود، بلکه تعریف تازه‌ای از روایت، دیالوگ‌نویسی و نقش‌آفرینی بدون اتکا به مبارزات سنتی ارائه داد. حالا این استودیو بعد از سال‌ها حاشیه، اختلافات داخلی و پرونده‌های حقوقی، با پروژه‌ای تازه به نام Zero Parades: For Dead Spies برگشته؛ اثری که از همان لحظه معرفی، به‌عنوان جانشین معنوی Disco Elysium شناخته شد و عملا تمام توجه رسانه‌ها و طرفداران CRPG را به خودش جلب کرد.

بازی ابتدا با اسم رمز Project [C4] شناخته می‌شد و ZA/UM آن را به‌عنوان «یک RPG جاسوسی ژانر-تعریف‌کن» معرفی کرده بود. بعدها مشخص شد نام نهایی پروژه Zero Parades: For Dead Spies است؛ یک نقش‌آفرینی جاسوسی که روی پارانویا، شکست، فروپاشی روانی و سیاست تمرکز دارد. برخلاف بسیاری از بازی‌های جاسوسی که روی اکشن و مخفی‌کاری فیزیکی تمرکز می‌کنند، Zero Parades می‌خواهد مفهوم جاسوسی را به ذهن و روان شخصیت اصلی منتقل کند.

داستان و فضاسازی

داستان بازی درباره شخصیتی به نام هرشل ویلک با اسم رمز Cascade است؛ ماموری نابغه، فرسوده و احتمالا نفرین‌شده که پنج سال قبل تیم خودش را در ماموریتی فاجعه‌بار نابود کرده و حالا دوباره برای انجام یک ماموریت تازه فراخوانده شده است. بازی در فضایی توصیف می‌شود که «پایان تاریخ» نام گرفته؛ جهانی که ایدئولوژی‌ها در حال فروپاشی‌اند و اعتماد تقریبا معنایی ندارد. شهر Portofiro، که نقش لوکیشن اصلی بازی را دارد، یک دولت‌شهر آلوده به فساد، جاسوسی و توهم سیاسی است و ZA/UM آن را به‌عنوان محیطی طراحی کرده که دائما حس ناامنی و اضطراب را به بازیکن منتقل می‌کند.

از نظر اتمسفر، بازی شدیدا روی سورئالیسم و توهم ذهنی سرمایه‌گذاری کرده است. ZA/UM در معرفی رسمی بازی بارها از واژه‌هایی مثل پارانویا، سورئالیسم و رستگاری استفاده کرده و همین باعث شده فضای بازی بیشتر شبیه ترکیبی از رمان‌های جاسوسی سرد جنگ سرد با روان‌پریشی مدرن به نظر برسد. برخلاف Disco Elysium که تا حدی حس طنز سیاسی و فلسفی آشکاری داشت، Zero Parades ظاهرا فضای سنگین‌تر و تلخ‌تری دارد.

گیم پلی و مکانیک‌ها

بزرگ‌ترین دلیلی که باعث شده مردم بازی را با Disco Elysium مقایسه کنند، ساختار مکانیکی آن است. Zero Parades دوباره از سیستم مهارت‌هایی استفاده می‌کند که مثل صداهای درونی با بازیکن حرف می‌زنند. مهارت‌ها فقط اعداد ساده نیستند؛ هرکدام شخصیت، لحن و حتی جهان‌بینی مخصوص خودشان را دارند و مدام روی تصمیم‌گیری بازیکن تاثیر می‌گذارند. درست مثل Disco Elysium، تاس‌ریزی و چک‌های مهارتی نقش مهمی در روند بازی دارند و شکست خوردن بخشی از تجربه محسوب می‌شود، نه صرفا مجازات. حتی بعضی پیش‌نمایش‌ها اشاره کرده‌اند که بازی عمدا روی «شکست رو به جلو» تمرکز دارد؛ یعنی شکست می‌تواند مسیرهای داستانی تازه‌ای باز کند.

با این حال، Zero Parades صرفا تکرار Disco Elysium نیست. یکی از مهم‌ترین تفاوت‌ها این است که این بار شخصیت اصلی پیش‌زمینه مشخص‌تر و هویت تعریف‌شده‌تری دارد. در Disco Elysium بازیکن می‌توانست هری دو بوا را تقریبا از نو بسازد، اما Cascade گذشته‌ای سنگین و تثبیت‌شده دارد که دائما روی روایت سایه می‌اندازد. بعضی منتقدها معتقدند این موضوع باعث شده بازی جدید روایت متمرکزتر و شخصی‌تری داشته باشد.

تفاوت مهم دیگر، ساختار گیم‌پلی است. طبق اطلاعات رسمی و پیش‌نمایش‌های منتشرشده، Zero Parades از سیستم‌هایی مثل مدیریت استرس، اضطراب و خستگی استفاده می‌کند. همچنین بازی دارای لحظاتی به‌نام رویارویی‌های دراماتیک است؛ لحظات تنش‌زای ویژه‌ای که ظاهرا نوعی ساختار نیمه تاکتیکی به بعضی صحنه‌ها می‌دهند. همچنین ظاهرا بازی در مقایسه با Disco Elysium محیط‌های قابل اکتشاف بیشتری دارد و شاخه‌های ماموریتی پیچیده‌تری ارائه می‌کند.

حواشی استودیو سازنده

البته صحبت درباره Zero Parades بدون اشاره به حواشی ZA/UM تقریبا غیرممکن است. بعد از موفقیت عظیم Disco Elysium، استودیو وارد بحرانی بزرگ شد و چندین چهره کلیدی از جمله نویسنده اصلی و خالق جهان بازی از شرکت جدا شدند. اختلافات حقوقی، اتهام سوءمدیریت و دعواهای مربوط به مالکیت معنوی باعث شد بخشی از طرفداران نسبت به آینده ZA/UM بدبین شوند. حتی بعضی‌ها معتقد بودند هر پروژه جدید این استودیو زیر سایه آن بحران‌ها قرار خواهد گرفت. رسانه‌هایی مثل The Verge هم مستقیما به این موضوع اشاره کرده‌اند و گفته‌اند خود Zero Parades از نظر تماتیک، بازتابی از فروپاشی داخلی استودیو به نظر می‌رسد.

با وجود تمام این حواشی، پیش‌نمایش‌های اولیه و نقدهای بازی عمدتا مثبت بوده‌اند. بسیاری از رسانه‌هایی که بازی را تجربه کرده‌اند، از کیفیت دیالوگ‌ها، طراحی دنیا و آزادی عمل بازی تعریف کرده‌اند و معتقدند که Zero Parades به خودی خود یک بازی نقش‌آفرینی عالی است. از طرف دیگر، بعضی نقدهای اولیه معتقدند بازی به انسجام روایی و عمق جهان‌سازی Disco Elysium نرسیده و گاهی بیش از حد تلاش می‌کند لحن و هویت آن بازی را بازسازی کند.

تاریخ انتشار

از نظر فنی، بازی قرار است در تاریخ ۲۱ می ۲۰۲۶ یا ۳۱ اردیبهشت برای پی‌سی منتشر شود و نسخه پلی‌استیشن ۵ هم کمی بعد در همان سال عرضه خواهد شد. ZA/UM همچنین تایید کرده که بازی هنگام عرضه روی استیم دک پشتیبانی کامل خواهد داشت. بازی با دوبله کامل انگلیسی منتشر می‌شود و از همان ابتدا از زبان‌های مختلفی مثل آلمانی، روسی، اسپانیایی آمریکای لاتین و چینی ساده‌شده پشتیبانی می‌کند. زبان‌های بیشتری هم بعدا اضافه خواهند شد.

نکته جالب دیگر این است که ZA/UM برای معرفی بازی، دمو محدودی در رویداد Steam Next Fest منتشر کرد که شامل دو ماموریت، چند داستان فرعی و نسخه‌ای فشرده از افتتاحیه بازی بود. همین دمو باعث شد مقایسه‌ها با Disco Elysium شدیدتر شوند، چون بسیاری از بازیکن‌ها دوباره همان حس دیالوگ‌محور، طنز عجیب و انتخاب‌های پیچیده را تجربه کردند.

در نهایت، Zero Parades: For Dead Spies شاید یکی از مهم‌ترین بازی‌های نقش‌آفرینی سال ۲۰۲۶ باشد؛ نه فقط به خاطر کیفیت احتمالی خودش، بلکه چون حکم آزمون بزرگ ZA/UM را دارد. این بازی باید ثابت کند استودیو بعد از تمام بحران‌ها هنوز می‌تواند همان جادوی خاصی را خلق کند که روزی Disco Elysium را به یک شاهکار مدرن تبدیل کرد. سوال اصلی این نیست که آیا Zero Parades شبیه Disco Elysium هست یا نه؛ سوال این است که آیا می‌تواند زیر سایه عظیم آن بازی، هویت مستقل خودش را پیدا کند یا نه.