پلاتینوم پینگ ۹۹۹؛ چطور در هاردکورترین سرور خاورمیانه، ۲۰۰۰ ساعت زنده ماندیم؟

در دنیای ویدیوگیم، مفهومی به نام پلات کردن وجود دارد؛ پاداشی برای بازیکنانی که تمام چالش‌های طاقت‌فرسا و غیرممکن یک بازی را با موفقیت پشت سر می‌گذارند و تروفی پلاتینوم را به دست می‌آورند. اما در جغرافیایی که ما زندگی می‌کنیم، اخیرا اچیومنت جدیدی قفل‌گشایی شده است که در هیچ‌کدام از پلتفرم‌های پلی‌استیشن یا استیم تعریف نشده است:

دستاورد عبور از ۲۰۰۰ ساعت قطعی اینترنت.

گویی لول دیزاینر ها در شبکه اینترنت کشور، ارادت ویژه‌ای به سری بازی‌های دارک سولز دارند. همان‌طور که سازندگان آن بازی از زجر کشیدن بازیکنانشان و نمایش مکرر عبارت «You Died» لذت می‌برند، ساختار اینترنت ما هم به تماشای پیام «No Internet Connection» روی نمایشگرهایمان علاقه‌مند است. با این تفاوت اساسی که در دارک سولز، پس از ده‌ها بار شکست، سرانجام غول مرحله آخر را از پا درمی‌آورید؛ اما اینجا، غول مرحله آخر همان دکمه‌ اتصال وی‌پی‌ان یا دی‌ان‌اس است که با هر بار فشردن، وارد فاز جدیدی می‌شود و وصل شدن به سرورها، تقریبا غیرممکن است.

در طول این ۲۰۰۰ ساعت خاموشی موقت و دائم، ژانر زندگی دیجیتال ما به کل تغییر کرد. از عناوین جهان باز و ارتباط بی‌واسطه با جهان، به اجبار وارد ژانر بقا شدیم. فضایی به شدت ایزوله و آخرالزمانی، شبیه به اتمسفر بازی Fallout. در روزهایی که چراغ‌های مودم مانند آژیرهای خطر چشمک می‌زدند، تنها همدم و سرگرمی ما، همان دایناسور پیکسلی و معروف مرورگر کروم بود. اغراق نیست اگر بگوییم در صورت برگزاری مسابقات جهانی این بازی اجباری، کاربران ایرانی تمام سکوهای قهرمانی را فتح خواهند کرد؛ چرا که ما آن‌قدر در این صحرای بی‌اینترنتی از روی کاکتوس‌ها پریده‌ایم که دیگر استهلاک زانوهای دایناسور کروم هم بالا رفته است.

ما در این مدت، مفهوم لگ و پکت‌لاس را نه فقط در لابی بازی‌ها، بلکه در ارتباطات روزمره و کاری خود زندگی کردیم. پیام‌هایی که با تاخیرهای چند هزار میلی‌ثانیه‌ای به مقصد می‌رسیدند، ما را شبیه به مسافران زمان در بازی‌های علمی‌تخیلی کرده بودند؛ مسافرانی که حرف‌هایشان در تونل زمان زیرساخت‌های شبکه گیر می‌کند و زمانی به مخاطب می‌رسد که دیگر هیچ موضوعیتی ندارد.

با این حال، اگر بخواهیم در این پلتفرم محدود دیجیتال به دنبال نیمه پر لیوان بگردیم، باید اعتراف کرد که ما اکنون آب‌دیده‌ترین گیمرهای جهانیم. این ۲۰۰۰ ساعت، صرفا زمان آفلاین بودن ما نبود؛ بلکه یک دوره آموزشی هاردکور بود تا بیاموزیم چگونه در مواجهه با لودینگ‌اسکرین‌های بی‌نهایت زندگی صبوری کنیم. ما یاد گرفتیم حتی با کابل‌های قطع‌شده و ارتباطات ناپایدار، دکمه خروج از بازی را نزنیم.

تروفی پلاتینوم صبورترین پلیرهای تاریخ برازنده کاربرانی است که در این سرور پر از باگ، همچنان برای یک اتصال ساده می‌جنگند. فقط ای کاش ادمین‌های این سرور، پیش از آنکه دکمه‌های کنترلر تحمل ما کاملا از کار بیفتد، پچ آپدیتی برای رفع این اختلالات بی‌پایان شبکه منتشر کنند.