ایران در حال آنلاین شدن است، اما چه چیزهایی از دست دادیم؟

۸۹ روز و ۲۰۹۳ ساعت.

ظاهرا اینترنت در ایران دوباره به حالت اتصال بازگشته است. اما یک خستگی وصف‌نشدنی در وجودم احساس می‌کنم. انگار چیزی که بازگشته فقط دسترسی به سایت و اپلیکیشن نیست؛ ما در مسیر بازگشت به بخشی از زندگی هستیم که برای مدت‌های طولانی از حرکت ایستاده بود.

در این ۸۹ روز زندگی برای همه به شکل یکسان نگذشت. برخی بدون مشکل و با امتیازهایی خاص متصل ماندند، عده‌ای چند پیام عقب‌افتاده داشتند، برخی دیگر که کارشان وابسته به اینترنت بود، هر روز با اضطراب بیدار می‌شدند. دانشجوها پروژه و تحقیق کلاس‌هایشان نیمه‌کاره ماند. ارتباط کسانی که دوستان و خانواده‌ای در خارج از مرزهای این کشور داشتند کم‌رنگ‌تر شد. حتی دلخوشی‌هایی که با گذشتن در ریلزهای اینستاگرام هم وجود داشت برای مدتی از زندگی‌ها محو شده بود.

در این ۸۹ روز متوجه شدیم که اینترنت دیگر یک ابزار نیست، بلکه بخشی از زندگی ما شده است. بخشی از کار، یاد گرفتن، ارتباط، خاطره ساختن و حتی آرام شدن. وقتی این بخش ناگهان حذف می‌شود، متوجه می‌شویم که چقدر روزمره ما با این فضا گره خورده است.

اما چیزی که حالا به یادگار مانده، آن است که اعتماد ما حتی به همین روزمره به طور کامل از بین رفته است. اینکه دیگر برای برنامه‌ریزی‌های خود باید این مورد را در نظر بگیریم که ممکن است همه چیز در یک آن متوقف شود. این حس هم آرام آرام ذهن‌ها را فرسوده خواهد کرد. اما در این چند روز، یاد گرفتیم بدون خیلی مواردی که دوستشان داریم زندگی کنیم. نه چون واقعا ممکن بود، بلکه مجبور شدیم. آیا می‌خواستیم چنین چیزی را متوجه شویم؟

در این مدت، لحظاتی را تجربه کردیم که شاید هیچ‌وقت دیگر در جایی ثبت نشوند؛ تماس‌هایی را داشتیم که هرگز برقرار نشدند، فرصت‌ها و انگیزه‌های مختلف از دست دادیم. حس و هیجانی که بابت انتشار بازی‌هایی مثل Resident Evil Requiem، Pragmata یا LEGO Batman داشتیم را به طور کامل از دست دادیم. متوجه شدیم به همین راحتی از جریان روزمره جهان جدا می‌شویم.

حالا اینترنت بازگشته، نوتیفیکیشن‌ها دوباره می‌آیند، ویدیوها لود می‌شوند و همه چیز ظاهرا به روال عادی (البته که هنوز هم وضعیت اینترنت همان فیلترنت است) بازگشته است.

شاید زندگی دوباره جریان پیدا کرده باشد، اما رد این ۸۹ روز احتمالا برای خیلی‌ها تا مدت‌ها باقی می‌ماند؛ مثل سکوت سنگینی که بعد از تمام شدن یک بحران، هنوز از اتاق بیرون نرفته است.