یادداشت: The Blood of Dawnwalker؛ وارثی که هنوز باید تاجش را بگیرد

بعضی بازی‌ها قبل از عرضه یک سایه‌ بزرگ روی سرشان دارند. The Blood of Dawnwalker از همان روز اعلام، زیر سایه‌ یکی از محبوب‌ترین بازی‌های تاریخ بود. این بازی ساخته‌ استودیوی لهستانی Rebel Wolves است و تعدادی از سازندگان اصلی The Witcher 3: Wild Hunt در آن کار کرده‌اند. بازی در ۳ سپتامبر ۲۰۲۶ برای پی‌سی، پلی‌استیشن ۵ و ایکس‌باکس سری اس و ایکس منتشر شد و نمره‌اش روی متاکریتیک ۸۳ شد. نتیجه خوب است، ولی ویچر ۳ با نمره‌ ۹۲ هنوز خیلی جلوتر ایستاده است.

این مقاله قرار نیست داون‌واکر را محکوم کند یا با ویچر ۳ مسابقه بگذارد. می‌خواهد ببیند این بازی به‌عنوان نسخه‌ اول چه کاری درست انجام داده و برای رسیدن به آن قله چه مسیری باقی مانده است.

سایه‌ای که هم نعمت است هم بار

نسبت داون‌واکر با ویچر ۳ برای بازی یک موهبت بازاریابی است. وقتی بگویید کارگردان The Witcher 3 پشت پروژه است، توجه طرفداران ژانر فورا جلب می‌شود. نقدها هم این پیوند را پنهان نکردند. Game Informer نوشت تقریبا هر عنصر بازی اثر انگشت ویچر ۳ را دارد، از ساختار دیالوگ‌ها و لحن ماموریت‌ها تا شیوه‌ کشیده‌شدن بازیکن به آیکون‌های نقشه.

اما همین نسبت یک بار سنگین هم هست. وقتی بازی‌ای خودش را وارث ویچر ۳ معرفی می‌کند، بازیکن با معیار یکی از بهترین RPGهای دنیای باز ارزیابی‌اش می‌کند. یک منتقد نوشته بود ضعف‌هایی مثل دنیای باز تکراری، در دوره‌ای که ویچر ۳ ژانر را بازتعریف می‌کرد شاید قابل چشم‌پوشی بود، اما در ۲۰۲۶ بیشتر به چشم می‌آید. یعنی استاندارد مقایسه ثابت نمانده و ویچر ۳ خودش بالا بردن سطح انتظار را به ژانر یاد داد.

ایده‌ای که واقعا تازه است: سی روز و دو چهره

بهترین خبر درباره‌ داون‌واکر این است که فقط تقلید یا کپی برداری نیست. در بازی شما کوئن هستید، جوانی از لاسلیا که بعد از حمله‌ خون‌آشام‌ها به روستایش به داون‌واکر تبدیل می‌شود. او روزها انسان است و شب‌ها خون‌آشام. این دوگانگی فقط ظاهر نیست. جنگیدن، حرکت در جهان، مهارت‌ها و حتی ماموریت‌های در دسترس بسته به زمان روز تغییر می‌کنند.

نکته‌ بزرگ‌تر سیستم زمان است. کوئن فقط ۳۰ روز و ۳۰ شب فرصت دارد تا خانواده‌اش را از برنسیس، ارباب خون‌آشام‌ها، نجات دهد. زمان فقط وقتی جلو می‌رود که کار مهمی انجام دهید، مثل تمام کردن ماموریت‌ها، ارتقای توانایی‌ها یا سفر. نتیجه این است که حتی تصمیم‌های کوچک هم وزن پیدا می‌کنند. بیشتر نقدها، چه مثبت چه منفی، این سیستم را برجسته‌ترین ویژگی بازی دانستند. چند نقد هم گفتند همین محدودیت بازی را قابل‌تکرار می‌کند، چون ناچارید بخشی از دنیا را رها کنید.

در بازار پر از RPGهای «همه‌چیز را در هر زمان انجام بده»، این جسارت ارزش دارد. داون‌واکر نشان می‌دهد سازندگانش فقط نمی‌خواهند ویچر ۳ را تکرار کنند و ایده‌ خودشان را دارند.

مسئله‌ بودجه

بخشی از این مشکلات به کیفیت ایده‌ها برنمی‌گردد و به صیقل نهایی مربوط است. نقدهای بازی از انیمیشن‌های خشک، حالت‌های چهره‌ قدیمی، افت فریم، باگ و کرش حرف می‌زنند. در اولین روزهای عرضه، نظرات کاربران Steam حدود ۷۳ درصد مثبت بود و بیشترین گلایه به مشکلات فنی برمی‌گشت، نه به خود بازی. یک منتقد گفت پروژه (سایه‌ محدودیت بودجه و نیروی انسانی) را روی خودش دارد.

ویچر ۳ هم در یک شب ساخته نشد

برای اینکه فاصله‌ دو بازی منصفانه سنجیده شود، باید یادمان باشد ویچر ۳ هم داستان سرراستی نداشت. آن بازی حاصل چند دهه تجربه‌ CD Projekt Red بود و دو نسخه‌ قبلی سری، یعنی ویچر ۱ و ۲، نقش پله‌های آن را داشتند. ویچر ۳ هم در روز عرضه از باگ‌های متعدد رنج می‌برد و سال‌ها با وصله‌ها و دو بسته‌ الحاقی، یعنی Hearts of Stone و Blood and Wine، به آن چیزی رسید که امروز به آن افتخار می‌کنیم. جایگاهی که امروز دارد، تا حدی نتیجه‌ همین اتفاقات بلندمدت است.

یعنی داون‌واکر را نباید با ویچر ۳ پس از ده سال بلوغ سنجید، بلکه باید با ویچر ۳ در روز اول مقایسه‌اش کرد. حتی در این مقایسه هم باید پذیرفت ویچر ۳ پشتوانه‌ بودجه، زمان و تجربه‌ بیشتری داشت.

آغازی امیدوارکننده، نه پایان راه

داون‌واکر بازی کامل و بی‌نقصی نیست و ادعای بی‌نقصی هم ندارد. با این حال، نمره‌ ۸۳ در متاکریتیک، ۸۵ در OpenCritic و دیدگاه مثبت بیشتر منتقدان نشان می‌دهد Rebel Wolves شروع قابل‌قبولی داشته است. کاربران متاکریتیک هم با میانگین ۸.۳ نظر مثبتی دارند و بعضی بازی را از بهترین‌های امسال می‌دانند.

فاصله‌ داون‌واکر با ویچر ۳ فاصله‌ی بد و خوب نیست. فاصله‌ بازی اول یک استودیوی تازه‌کار و اثری است که بیش از یک دهه بالغ شده. پرسش واقعی این است که Rebel Wolves با نسخه‌ بعدی و وصله‌هایش چه می‌کند. اگر بتواند مبارزه را صیقل بدهد، دنیا را زنده‌تر کند و مشکلات فنی را حل کند، آنگاه شاید روزی بتوان داون‌واکر را بدون اشاره به ویچر ۳ تحسین کرد. فعلا این بازی سپیده‌دمی روشن است، ولی خورشید هنوز به نیمه‌ آسمان نرسیده.