بررسی بازی موبایلی Tokyo Ghoul: Break the Chains – جایی که انسان بودن دیگر یک انتخاب نیست

اگر علاقه‌مند به تجربه بازی‌های اکشن - نوبتی موبایلی هستید، در این مطلب با بررسی بازی iOS و اندروید Tokyo Ghoul: Break the Chains همراه ویجیاتو باشید.

اقتباس از یک انیمه محبوب همیشه کار ساده‌ای نیست؛ مخصوصاً وقتی طرفداران انتظار دارند بازی، هم فضای اثر اصلی را حفظ کند و هم چیزی بیشتر از مجموعه‌ای از شخصیت‌های آشنا و صحنه‌های طرفداری ارائه دهد. Tokyo Ghoul: Break the Chains ساخته استودیوی Funcat Games تلاش می‌کند این کار را با ترکیب داستان شناخته‌شده توکیو غول، مبارزات نوبتی و مکانیک‌های جمع‌آوری شخصیت انجام دهد. بازی در حال حاضر روی موبایل در دسترس است و بیش از ۳۰ شخصیت از دنیای این مجموعه را برای ساخت تیم در اختیار بازیکن قرار می‌دهد. نتیجه اثری است که در نگاه اول یک بازی نقش‌آفرینی موبایلی نسبتاً آشنا به نظر می‌رسد، اما سیستم مبارزات کارتی و تمرکز روی ترکیب شخصیت‌ها، به آن هویت مشخصی می‌دهد.

داستان بازی از همان نقطه آشنای دنیای Tokyo Ghoul آغاز می‌شود؛ جایی که انسان‌ها و غول‌ها در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند، اما غول‌ها برای زنده ماندن از گوشت انسان تغذیه می‌کنند. شما بار دیگر با کن کانکی و اتفاقاتی همراه می‌شوید که زندگی او را برای همیشه تغییر می‌دهند؛ از آشنایی با ریزه کامیشیرو گرفته تا حادثه‌ای که باعث می‌شود بخشی از بدن یک غول به او پیوند زده شود. بازی تلاش می‌کند خط اصلی داستان انیمه را در قالب مراحل و دیالوگ‌ها بازسازی کند و حضور شخصیت‌های شناخته‌شده، مهم‌ترین عامل جذابیت روایی آن است. فضای تاریک و تراژیک دنیای توکیو غول نیز تا حد قابل قبولی حفظ شده، هرچند ساختار گچا و تمرکز زیاد روی جمع‌آوری شخصیت‌ها گاهی باعث می‌شود روایت، بیشتر شبیه ابزاری برای معرفی محتوای جدید به نظر برسد تا یک داستان مستقل و عمیق.

قلب Break the Chains مبارزات نوبتی آن است؛ سیستمی که در ظاهر ساده به نظر می‌رسد اما با گذشت زمان، لایه‌های استراتژیک بیشتری را نشان می‌دهد. تیم شما از چند شخصیت تشکیل می‌شود و در هر نوبت باید تصمیم بگیرید کدام مهارت را، با چه ترتیبی و در برابر کدام دشمن استفاده کنید. انتخاب ترتیب حملات اهمیت زیادی دارد، زیرا بعضی توانایی‌ها می‌توانند شرایط را برای حمله شخصیت بعدی آماده کنند و برخی دیگر برای کنترل میدان نبرد یا تقویت اعضای تیم کاربرد دارند. در نتیجه، پیروزی همیشه به داشتن قوی‌ترین شخصیت‌ها وابسته نیست و شناخت قابلیت‌های اعضای تیم و انتخاب زمان مناسب برای استفاده از آن‌ها اهمیت زیادی پیدا می‌کند. خود بازی نیز تأکید می‌کند که ترتیب استفاده از مهارت‌ها و زمان فعال کردن قابلیت نهایی می‌تواند نتیجه نبرد را تغییر دهد.

سیستم کارت‌ها، بخش دیگری از گیم‌پلی است که به مبارزات عمق بیشتری می‌دهد. در جریان نبرد، باید از کارت‌های موجود برای اجرای حرکات و تقویت حملات استفاده کنید و مدیریت درست آن‌ها می‌تواند تفاوت میان یک پیروزی آسان و شکست را رقم بزند. قابلیت‌های نهایی نیز نقش مهمی دارند و با پیشرفت مبارزه، امکان اجرای حملات قدرتمندتری فراهم می‌شود. به این ترتیب، بازی شما را مجبور می‌کند فقط به قدرت خام شخصیت‌ها تکیه نکنید و به ترتیب حرکات، هماهنگی اعضای تیم و زمان‌بندی حملات توجه داشته باشید. مشکل اینجاست که پس از مدتی، ساختار مبارزات می‌تواند تا حدی تکراری شود؛ مخصوصاً زمانی که ترکیب موفقی پیدا کرده‌اید و بسیاری از نبردها را می‌توان با همان الگوی آشنا پشت سر گذاشت. برخی بازیکنان نیز در نقدهای خود به تکراری شدن تجربه و کمبود عمق در بخش‌های مختلف اشاره کرده‌اند.

در کنار مبارزات اصلی، بازی محتوای متنوعی برای حفظ انگیزه بازیکن ارائه می‌دهد. سیاه‌چال‌های تک‌نفره، نبردهای مشارکتی و حالت‌های PvP از جمله فعالیت‌هایی هستند که در کنار بخش داستانی قرار گرفته‌اند. سیستم جمع‌آوری شخصیت نیز بخش بزرگی از چرخه پیشرفت را تشکیل می‌دهد؛ با دریافت منابع و انجام فعالیت‌های مختلف، می‌توانید شخصیت‌های بیشتری به دست آورید و تیم خود را ارتقا دهید. همین بخش، هم نقطه قوت و هم یکی از مشکلات اصلی بازی است. طرفداران توکیو غول از دیدن شخصیت‌های محبوبشان با قابلیت‌های مختلف لذت خواهند برد، اما سیستم گچا به این معناست که رسیدن به ترکیب ایده‌آل همیشه ساده نیست و بازیکنانی که قصد پرداخت پول ندارند، باید زمان بیشتری برای پیشرفت صرف کنند. در واقع، حتی در میان بازخوردهای مثبت کاربران نیز انتقادهایی درباره تکراری شدن بازی و فشار سیستم پرداخت برای رقابت در بخش‌های آنلاین دیده می‌شود.

از نظر گرافیکی، Break the Chains تلاش کرده ظاهر شخصیت‌ها را به نسخه انیمه نزدیک نگه دارد و از مدل‌های سه‌بعدی با سبک Cel-Shade برای نمایش مبارزات استفاده می‌کند. این تصمیم در نبردها نتیجه قابل قبولی دارد و اجرای مهارت‌های ویژه، خصوصاً هنگام استفاده از قابلیت‌های قدرتمند، جلوه بصری مناسبی ایجاد می‌کند. طراحی شخصیت‌ها نیز مهم‌ترین نقطه قوت هنری بازی است، زیرا طرفداران می‌توانند بسیاری از چهره‌های آشنا را در قالبی تازه ببینند. با این حال، کیفیت انیمیشن‌ها همیشه یکدست نیست و برخی بازخوردهای کاربران به قدیمی یا کم‌کیفیت بودن بعضی انیمیشن‌ها و صداگذاری اشاره کرده‌اند. موسیقی و جلوه‌های صوتی نیز بیشتر نقش همراه را دارند و اگرچه فضای کلی دنیای توکیو غول را حفظ می‌کنند، اما به اندازه طراحی شخصیت‌ها تأثیرگذار نیستند.

در مجموع، Tokyo Ghoul: Break the Chains یک اقتباس قابل قبول از دنیای توکیو غول است که به‌جای ساخت یک بازی اکشن، سراغ ترکیب مبارزات نوبتی، کارت‌ها و سیستم جمع‌آوری شخصیت رفته است. عمق قابل قبول مبارزات، تعداد زیاد شخصیت‌ها و حالت‌های مختلف باعث می‌شوند در ساعات ابتدایی، تجربه سرگرم‌کننده‌ای داشته باشید؛ اما تکرارپذیری مبارزات و وابستگی شدید چرخه پیشرفت به سیستم گچا، به‌مرور خودش را نشان می‌دهد. در نتیجه، این بازی بیشتر برای طرفداران پروپاقرص توکیو غول جذاب است؛ کسانی که از جمع‌آوری شخصیت‌های محبوب و ساختن تیم ایده‌آل لذت می‌برند و می‌توانند با ماهیت سرویس‌محور آن کنار بیایند. اگر صرفاً به دنبال یک بازی نقش‌آفرینی نوبتی عمیق و مستقل هستید، گزینه‌های متنوع‌تری وجود دارد؛ اما اگر همیشه آرزو داشته‌اید شخصیت‌های توکیو غول را در یک تیم جمع کنید و در نبردهای نوبتی به جان دشمنان بیندازید، Break the Chains می‌تواند این خواسته را به شکلی سرگرم‌کننده برآورده کند.