نقد فیلم Practical Magic 2؛ بازگشت جادوگران با ساندرا بولاک

فیلم Practical Magic 2 محصول سال 2026، دنباله‌ای بر فیلمی است که با گذشت نزدیک به سه دهه، همچنان جایگاه ویژه‌ای در میان طرفداران آثار فانتزی و داستان‌های جادوگری دارد. بازگشت ساندرا بولاک و نیکول کیدمن در نقش خواهران خانواده اونز، فرصتی برای زنده کردن خاطرات فیلم نخست و روایت داستانی تازه از عشق، خانواده و نفرینی قدیمی فراهم می‌کند. با این حال، آیا بازگشت این جادوگران پس از 28 سال می‌تواند همان جذابیت گذشته را تکرار کند؟ در این مقاله از ویجیاتو، به نقد فیلم Practical Magic 2 می‌پردازیم و بررسی می‌کنیم که چرا با وجود حضور دوباره بازیگران اصلی و ایده‌های داستانی جذاب، این دنباله نمی‌تواند به اندازه فیلم نخست تاثیرگذار باشد.

بازگشت به دنیای جادو؛ نفرینی که هنوز پایان نیافته است

فیلم Practical Magic در سال 1998 به کارگردانی گریفین دان اکران شد و داستان دو خواهر جادوگر به نام‌های سالی و گیلین اونز را روایت کرد. این دو خواهر با وجود تفاوت‌های شخصیتی، سرنوشت مشترکی داشتند؛ نفرینی خانوادگی که اجازه نمی‌داد عشق به سادگی وارد زندگی آن‌ها شود. فیلم در زمان اکران به موفقیت تجاری چشمگیری دست پیدا نکرد، اما با گذشت سال‌ها و به واسطه فضای جادویی، حال‌وهوای پاییزی و بازی درخشان ساندرا بولاک و نیکول کیدمن، به اثری محبوب و کالت میان طرفداران تبدیل شد. حالا پس از 28 سال، فیلم Practical Magic 2 تلاش می‌کند بار دیگر مخاطبان را به دنیای خانواده اونز بازگرداند؛ خانواده‌ای که هنوز هم از پیامدهای یک نفرین چندصدساله رنج می‌برد.

• نیکول کیدمن پس از ۲۰ سال زندگی مشترک از کیت اربن جدا شد.

ساخت دنباله‌ای برای چنین فیلمی، آن هم با بازگشت بخش مهمی از بازیگران اصلی، به خودی خود اتفاقی قابل توجه است. ساندرا بولاک و نیکول کیدمن بار دیگر در نقش سالی و گیلین ظاهر شده‌اند و استاکرد چنینینگ و دایان ویست نیز در نقش خاله‌های خانواده، یعنی فرنی و جت، به داستان بازمی‌گردند. این چهار بازیگر همچنان در خانه خانوادگی خود در ماساچوست زندگی می‌کنند و حضورشان می‌تواند همان حس آشنای فیلم نخست را برای مخاطب زنده کند. با این حال، مشکل اصلی زمانی آشکار می‌شود که فیلمنامه به جای تمرکز بر روابط میان شخصیت‌ها و تغییرات آن‌ها در طول دو دهه، تلاش می‌کند با سرعتی بیش از حد، مجموعه‌ای از اتفاقات داستانی را پشت سر هم قرار دهد.

داستان فیلم جدید حدود 20 سال پس از پایان قسمت نخست جریان دارد؛ زمانی که اعضای خانواده اونز در شب هالووین میراث جادوگری خود را به شکل عمومی پذیرفتند و دیگر پنهان کردن هویت واقعی‌شان را ضروری نمی‌دانستند. با وجود این تغییر، نفرین 300 ساله خانواده همچنان پابرجاست. بر اساس این نفرین، هر مردی که یکی از زنان خانواده اونز عشق خود را به او ابراز کند، با مرگ روبه‌رو خواهد شد. این قانون قدیمی، سال‌هاست که زندگی عاطفی زنان خانواده را تحت تاثیر قرار داده و باعث شده است آن‌ها برای محافظت از خود و عزیزانشان، تصمیم‌های دشواری بگیرند. فیلم Practical Magic 2 نیز از همین نقطه شروع می‌شود و نشان می‌دهد که حتی گذشت زمان هم نتوانسته این خانواده را از گذشته خود رها کند.

• در ویجیاتو بخوانید: بهترین فیلم‌های نیکول کیدمن

سالی اونز اکنون کتابدار شهر است و به عنوان مادری مجرد، زندگی خود را وقف دو دخترش کرده است. کایلی با بازی جویی کینگ و آنتونیا با بازی میسی ویلیامز، دو دختر سالی هستند که هر کدام مسیر متفاوتی را در زندگی دنبال می‌کنند. آنتونیا در حال آموزش برای تبدیل شدن به جراح مغز و اعصاب است و کایلی نیز وارد رابطه‌ای جدی با مردی به نام گیدئون شده است. سالی که هنوز از پیامدهای عاطفی اتفاقات گذشته رنج می‌برد، تصمیم گرفته است دخترانش را از توانایی‌های جادویی خانواده بی‌خبر نگه دارد. او حتی از خواهرش گیلین و خاله‌هایش می‌خواهد این راز را حفظ کنند. اما همان‌طور که انتظار می‌رود، چنین تصمیمی نمی‌تواند برای همیشه دوام بیاورد.

نخستین نشانه‌های فروپاشی این وضعیت زمانی ظاهر می‌شوند که رابطه کایلی و گیدئون جدی‌تر می‌شود و صدای حشره‌ای که در فرهنگ عامه با مرگ ارتباط دارد، به گوش می‌رسد. هم‌زمان، وقوع حادثه‌ای مرتبط با نفرین و پیدا شدن کتابی قدیمی به نام کتاب کلاغ، رازهای تازه‌ای را آشکار می‌کند. این کتاب که توسط ماریا اونز، یکی از اجداد خانواده و خالق نفرین، نوشته شده است، سرنخ‌هایی درباره گذشته خانواده در اختیار شخصیت‌ها قرار می‌دهد. کایلی که از پنهان‌کاری مادرش خشمگین شده، سالی را به خاطر مخفی نگه داشتن میراث خانوادگی سرزنش می‌کند و سپس به صدایی مرموز گوش می‌دهد که او را به انگلستان فرا می‌خواند. این صدا وعده می‌دهد راهی برای نجات جان گیدئون وجود دارد و همین موضوع، آغاز ماجرایی تازه برای خانواده اونز می‌شود.

در ادامه، سالی که از تصمیم ناگهانی دخترش وحشت‌زده شده است، از گیلین می‌خواهد همراهش شود تا کایلی را پیدا کنند. آن‌ها همچنین برای کشف رازهای کتاب قدیمی و شناخت گذشته ماریا اونز، به سراغ دکتر ایان رایت با بازی لی پیس می‌روند؛ متخصصی که می‌تواند اطلاعات بیشتری درباره تاریخچه خانواده و زادگاه اجدادشان در اختیار آن‌ها قرار دهد. در نگاه نخست، انتقال بخشی از داستان به انگلستان و گسترش روایت فراتر از خانه خانوادگی در ماساچوست، تصمیمی منطقی به نظر می‌رسد. این تغییر می‌توانست فرصت مناسبی برای بررسی ریشه‌های نفرین و گسترش جهان داستانی فیلم باشد. با این حال، مشکل آنجاست که فیلمنامه به جای استفاده از این فرصت برای عمیق‌تر کردن داستان، بیشتر به یک ماجراجویی جاده‌ای با محوریت دو خواهر متفاوت تبدیل می‌شود.

وقتی فیلمنامه جادوی شخصیت‌ها را از بین می‌برد

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیلم نخست، فضای خاص و صمیمانه‌ای بود که در کنار عناصر فانتزی و جادوگری شکل می‌گرفت. خانه خانوادگی اونز، جامعه کوچک ماساچوست و رابطه پیچیده میان شخصیت‌ها، همگی به ایجاد هویتی مستقل برای فیلم کمک می‌کردند. در Practical Magic 2 اما این فضای محدود و آشنا جای خود را به ماجرایی گسترده‌تر می‌دهد که قرار است با سفر شخصیت‌ها و کشف رازهای تاریخی، داستان را پیش ببرد. مشکل اینجاست که فیلمنامه نوشته آکیوا گلدزمن، جورجیا پریچت و کلی مارسل، بیش از اندازه درگیر اتفاقات پیاپی و توضیح دادن جزئیات گذشته می‌شود. در نتیجه، آن چیزی که باید قلب تپنده فیلم باشد، یعنی روابط میان زنان خانواده اونز، زیر سایه پیچیدگی‌های داستانی قرار می‌گیرد.

• ۱۵ فیلم عالی که به شما حس پاییزی می‌بخشد

این مسئله بیش از همه در شخصیت سالی دیده می‌شود. او در فیلم نخست زنی بود که تلاش می‌کرد میان میل به عشق و ترس از نفرین خانوادگی تعادل برقرار کند. اکنون سال‌ها گذشته، اما به نظر می‌رسد این شخصیت همچنان در همان وضعیت عاطفی باقی مانده است. سالی از فقدان‌های گذشته آسیب دیده و دیوارهای محکمی میان خود و دیگران ساخته است؛ موضوعی که می‌توانست زمینه مناسبی برای نمایش تحول شخصیتی او باشد. با این حال، فیلم به جای آنکه نشان دهد سالی چگونه در طول این سال‌ها تغییر کرده یا چه درس‌هایی از گذشته گرفته است، او را در همان حالت بسته و اندوهگین نگه می‌دارد.

وضعیت گیلین نیز چندان وضعیت خوبی نیست. نیکول کیدمن تلاش می‌کند همان شخصیت سرزنده، بازیگوش و تا حدی دردسرساز فیلم نخست را دوباره زنده کند. گیلین در این قسمت همچنان نقش خواهر بی‌پروا را دارد که می‌خواهد سالی را از انزوای عاطفی بیرون بیاورد و او را به تجربه دوباره عشق تشویق کند. حضور دکتر رایت نیز بهانه‌ای برای شکل گرفتن موقعیت‌های تازه میان این دو خواهر است. با این حال، فیلمنامه فرصت چندانی برای پرداخت مستقل به گیلین فراهم نمی‌کند. در قسمت نخست، رابطه او با جیمی، نامزد سابقش با بازی گوران ویسنجیک، یکی از بخش‌های تاریک و تاثیرگذار داستان بود. اما در دنباله جدید، گیلین بیشتر به شخصیتی تبدیل شده است که وظیفه دارد خواهرش را همراهی کند و در لحظات مختلف او را به تصمیم‌گیری تشویق کند.

با وجود این مشکلات، هر زمان که فیلم فرصت کوتاهی برای گفت‌وگوی آرام میان سالی و گیلین پیدا می‌کند، کیفیت آن به شکل محسوسی افزایش می‌یابد. این لحظات نشان می‌دهند که چرا رابطه این دو شخصیت از ابتدا تا این اندازه برای طرفداران اهمیت داشته است.

یکی دیگر از مشکلات مهم فیلم، نحوه استفاده از شخصیت دکتر ایان رایت است. لی پیس از آن دسته بازیگرانی است که به واسطه کاریزما و توانایی‌اش در جان بخشیدن به شخصیت‌ها، می‌تواند به راحتی توجه مخاطب را جلب کند. با این حال، نقش او در این فیلم بیشتر بهانه‌ای برای ایجاد یک رابطه عاطفی احتمالی با سالی است تا شخصیتی مستقل با اهداف و انگیزه‌های مشخص.

رابطه میان سالی و رایت نیز از همین مشکل رنج می‌برد. فیلمنامه در برخی صحنه‌ها تلاش می‌کند میان آن‌ها نوعی کشش عاطفی ایجاد کند، اما تغییر ناگهانی لحن باعث می‌شود مشخص نباشد که این دو شخصیت واقعا به یکدیگر علاقه دارند یا صرفا در حال واکنش نشان دادن به رفتارهای یکدیگر هستند. در فیلم نخست، رابطه سالی با کارآگاه گری هالت با بازی ایدن کویین، به تدریج شکل می‌گرفت و احساسات میان آن‌ها باورپذیر بود. این بار اما فیلم نمی‌تواند همان گرما و صمیمیت را ایجاد کند. وقتی داستانی درباره قدرت عشق و تاثیر آن بر سرنوشت انسان‌ها روایت می‌شود، باورپذیر بودن رابطه عاطفی شخصیت‌های اصلی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند؛ موضوعی که Practical Magic 2 در آن چندان موفق نیست.

مشکل دیگر، جدا شدن بیش از اندازه شخصیت‌های اصلی از یکدیگر است. ساندرا بولاک، نیکول کیدمن، لی پیس و جویی کینگ بخش عمده‌ای از داستان را در انگلستان سپری می‌کنند، در حالی که شخصیت‌های دیگر در ماساچوست باقی می‌مانند. این جدایی باعث می‌شود فیلم عملا به دو روایت کوچک‌تر تقسیم شود که ارتباط عاطفی چندانی با یکدیگر ندارند. از طرف دیگر، سوزان بیر در مقام کارگردان نمی‌تواند از لوکیشن‌های انگلستان به اندازه کافی برای ساخت فضایی افسانه‌ای و رازآلود استفاده کند.

در سوی دیگر داستان، شخصیت‌های باقی‌مانده نیز سهم چندانی از روایت ندارند. آنتونیا با بازی میسی ویلیامز و گیدئون با بازی زولو ماریدوئنا در ماساچوست باقی می‌مانند و بخش‌هایی از داستان آن‌ها در محیطی محدود دنبال می‌شود. به ویژه آنتونیا، با وجود اینکه می‌توانست یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های نسل جدید خانواده اونز باشد، نقش کم‌رنگی در اتفاقات دارد. فیلم فرصت پرداختن به رابطه او با مادرش، نگاهش به میراث جادوگری خانواده و تصمیم‌های احتمالی‌اش در آینده را از دست می‌دهد. در عین حال، شخصیت‌های مسن‌تر خانواده نیز با سرنوشت‌هایی کلیشه‌ای روبه‌رو می‌شوند که بیشتر از آنکه حاصل تحول طبیعی داستان باشند، به نظر می‌رسد برای پیش بردن روایت در نظر گرفته شده‌اند. البته استاکرد چنینینگ و دایان ویست به واسطه تجربه و توانایی بازیگری خود، همچنان می‌توانند به صحنه‌هایشان جان ببخشند.

از نظر فضاسازی و موسیقی نیز Practical Magic 2 نمی‌تواند به طور کامل میراث قسمت نخست را حفظ کند. موسیقی آلن سیلوستری یکی از عناصر مهم در شکل‌گیری هویت فیلم 1998 بود و نقش قابل توجهی در ایجاد حس جادویی و خاطره‌انگیز آن داشت. در قسمت جدید، روپرت گرگسون-ویلیامز آهنگسازی را بر عهده گرفته است و به شکل محدودی به تم‌های موسیقی فیلم نخست اشاره می‌کند. با این حال، این ارجاعات نمی‌توانند همان تاثیر احساسی گذشته را ایجاد کنند.

در نهایت...

فیلم Practical Magic 2 را نمی‌توان دنباله‌ای کاملا ناموفق دانست. بازگشت ساندرا بولاک و نیکول کیدمن به نقش‌های سالی و گیلین، همچنان جذابیت خاص خود را دارد و لحظاتی که این دو بازیگر فرصت پیدا می‌کنند رابطه خواهرانه شخصیت‌هایشان را به نمایش بگذارند، یادآور دلیل محبوبیت فیلم نخست است. داستان نفرین خانوادگی، کتاب اسرارآمیز ماریا اونز و تلاش برای نجات گیدئون نیز ظرفیت کافی برای شکل دادن به ماجرایی جذاب را دارند. با این حال، فیلمنامه بیش از اندازه درگیر پیچیدگی‌های داستانی و اتفاقات پیاپی می‌شود و فرصت پرداختن به شخصیت‌هایی را که مخاطبان پس از سال‌ها دوباره ملاقات کرده‌اند، از دست می‌دهد. نتیجه، فیلمی است که می‌توانست با تمرکز بیشتر بر روابط خانوادگی، تغییرات شخصیت‌ها و فضای جادویی ماساچوست، دنباله‌ای به مراتب تاثیرگذارتر باشد.