تجربه روز اول GTA 6؛ آرامش قبل از طوفان
جیسون و لوسیا را بیخیال شوید، این بازی درباره لئونیداست!
تا زمان نگارش این متن، حدود 10 ساعتی بازی GTA 6 را تجربه کردهام و باورش سخت است که با همین مدت زمان تجربه بازی، میتوانم به اندازه یک بررسی کامل، متن بنویسم. رکوردشکنی بازی جدید راکستار در وبسایت متاکریتیک و قرار گرفتن آن کنار نام بزرگی مانند The Legend of Zelda: Ocarina of Time نشان از آن داشت که GTA 6 ظاهرا تمام انتظاراتی که از آن وجود داشت را برآورده کرده و نام خود را در تاریخ صنعت گیم ثبت کرده است. اما پس از تجربه کوتاه بازی، نظر من درباره آن چیست؟ در ادامه با من همراه باشید.
هشدار: بازی GTA 6 برای مخاطبان بزرگسال ساخته شده است و مناسب کودکان و نوجوانان نیست. این بازی در چند کشور با محدودیت فروش روبهرو شده است. خانوادهها باید ردهبندی سنی و محتوای بازی را جدی بگیرند.
پیش از هر چیزی باید اشاره کنم که این متن نقدی بر اثر نهایی نیست و صرفا واکنش اولیه نگارنده به ساعات ابتدایی GTA 6 است. در همین راستا تا جای ممکن تلاش دارم تا به نکات داستانی اشاره نکنم تا همچنان خوانندگان بتوانند از تجربه همزمان بازی یا داستان آن لذت ببرند.

پیش از انتشار بازی و با توجه به رویکرد راکستار گیمز در قبال بازی Red Dead Redemption 2، انتظار داشتم که بازی GTA 6 هم با توجه به داستانی که برای روایت انتخاب کرده، شروعی آرام و احتمالا کند داشته باشد. حدسی که باید بگویم کاملا درست از آب درآمد و شروع بازی GTA 6 شاید آرامترین افتتاحیه تاریخ مجموعه را رقم بزند. شروعی که روایتگر یک اشتباه ساده در یک دزدی کوچک است که باعث شده زندگی چندین نفر تحت تاثیر قرار گیرد.
باید بگویم در طول این ده ساعتی که مشغول به تجربه بازی بودهام، نه دزدی بزرگی را تجربه کردهام و نه حتی یک زدوخورد اکشن و سینمایی را به چشم دیدهام. اما آیا این نکته بدی برای بازی جدید راکستار است؟ پاسخ این سوال تا حد زیادی سلیقهای است اما من شخصا هیچ ایرادی به این رویکرد نمیتوانم بگیرم.
دنیای GTA 6 آنقدر پرجزئیات و عمیق است که اصلا نیازی نیست با صحنههای اکشن و لحظات نمادین، مخاطب را به وجد بیاورد. کافی است که بازیکن برای یک ساعت از مسیر انجام ماموریتهای اصلی خارج شود و در خیابانهای شهر بچرخد. زنده بودن شهر و شهروندانش به تنهایی شگفتانگیز است. باورش سخت است که روبهروی تلویزیون و در حالی که کنترلر کنسول در دست داریم، شهری را ببینیم که تمام شهروندانش در حال گذران ماجرایی در زندگی خود هستند. آن هم به عنوان کاراکترهایی که جز واکنش به سلام شما، هیچ کار دیگری نمیکنند.

هنگامی که داشتم در پیادهروهای شهر قدم میزدم، صدای زنگ خوردن یک تلفن همراه را شنیدم و تصور کردم که این گوشی همراه جیسون است که زنگ میخورد، اما ناگهان دیدم یک NPC گوشی را از جیب خود در آورد و با فردی دیگر مشغول به مکالمه شد. مکالمهای که عملا هیچ چیزی از آن برای پیشروی در بازی فایده نداشت، اما همین اتفاق ساده نشان میدهد جهان اطراف شما زنده است و کاراکترهای دیگر درست به مانند شما، اهدافی برای خود در نقشه بازی دارند.
از این مدل اتفاقات در جهان بازی کم نیستند. تازه باید بگویم که من در طول این ده ساعت، تنها در منطقه Keys حضور داشتم و هنوز به شهرهای بزرگی همچون وایس سیتی قدم نگذاشتهام. اما میزان اتفاقات تصادفی و جزئیات آنقدری در همین یک منطقه بازی زیاد بوده که به تنهایی برای من بزرگترین شگفتی بازی است.


اما برگردم به موضوع افتتاحیه آرام بازی که به نظر من رویکرد درستی از سوی سازندگان برای آشنایی بازیکن با مکانیزمهای مختلف بازی بوده است. GTA 6 برخی از پایه و اصول اولیه بازیهای جیتیای را کنار میگذارد و سازندگان تلاش دارند تا با ماموریتهای ساده و به قولی پیشپاافتاده این تغییرات را به بازیکنان نشان دهند.
به طور مثال، ماشینها دیگر به راحتی بازیهای دیگر قابل دسترس نیستند و نمیتوانید آنها را آزادانه بدزدید. حتی دزدیدن یک موتور ساده، توجه انپیسیها را جلب میکند و آنها لباس و ظاهر شما را به پلیس گزارش میدهند و شما باید هرچه سریعتر وضعیت ظاهر خود را تغییر دهید تا راحتتر در محیط بازی گشتوگذار کنید. یا گاهی اوقات باید حواستان به چراغ چشمکزن بنزین باشد و هر سری حداقل 40 دلار پول آماده برای بنزین داشته باشید. GTA 6 بیش از هر چیزی روی واقعگرایی تمرکز دارد؛ واقعگراییای که گاهی اوقات این حس را منتقل میکند شما بیشتر در حال تجربه یک اثر شبیهساز زندگی هستید تا یک جیتیای کلاسیک.
این رویکرد حتی در ماموریتهای بازی هم دیده میشود. تصور کنید در یک ماموریت، شما باید به دنبال یک گردنبند، یک دستهگل و لباس مناسب برای پارتنر خود باشید تا رابطه و پیوندی که وجود دارد را محکمتر کنید. خوشبختانه اتفاق مثبتی که رخ داده، آن است که این نوع ماموریتها به خوبی خودشان را با فرمول جیتیای هماهنگ کردند و شاهد یک فضای متفاوت و بهتر بگویم، شاهد روی دیگری از دنیای جیتیای هستیم.

بازی تلاش دارد تا بازیکن را به بخشی از لئونیدا تبدیل کند و وجود ریزترین جزئیات در فضای شهرها، به خوبی این اتفاق را رقم میزند. بازیکن پس از تماشای واکنش انپیسیها به اتفاقات شهر، نمیتواند چشمها را ببندد و به درخواست انواع و اقسام آدمها بیتوجهی کند. راکستار برای تکتک انپیسیها شخصیت ساخته و همین موضوع باعث میشود بازیکن بیش از پیش در جهانش غوطهور شود.
در طول این ده ساعت، آنقدر حوادث طبیعی، اتفاقات تصادفی و انپیسیهای عجیب (با درخواستهای عجیب!) دیدهام که حد نداشت. همین موضوع باعث شده تا به الان تنها در یک منطقه بازی مشغول به گشتوگذار باشم. تا به الان، GTA 6 عمیقترین تجربه من از حضور در یک شهر ویدیوگیمی بوده است. اما باید ببینم ابعاد این غوطهوری در مقیاسهای بزرگتر به چه شکل پیش میرود.
اما بازی حداقل تا به این لحظه، آنقدرها هم بینقص نیست. به لحاظ فنی بازی تلاش دارد تا پایداری خود روی 30 فریم بر ثانیه را حفظ کند. تجربه کلی بازی روان است، اما در محیطهای شلوغتر و به خصوص در فضاهای جنگلی، با افت فریم شدیدی مواجه میشوید. افت فریمی که گاهی اوقات حتی میتواند تجربه بازی را مختل کند. باگهای محیطی و فنی هم در بازی کم نیست. شخصا هنوز نتوانستم با سیستم ماشینسواری بازی به طور کامل کنار بیایم و دهها دلار تا به الان خرج صافکاری ماشین کردهام. گاهی اوقات ماشین به واسطه یک سنگ نسبتا کوچک از حرکت باز میایستد و هیچ راهی جز بارگذاری دوباره پیشروی بازیکن نیست.

هندلینگ ماشینها در GTA 6 تا حدودی مابین سیستم نسخههای IV و V است. وزن سنگین ماشینها کاملا احساس میشود و از طرفی همچنان رویکرد آرکیدی هم دیده میشود. با این حال قضاوت درباره این بخش را به بررسی نهایی میسپارم.
از طرفی نورپردازی بازی در شبهنگام هم تا به الان بزرگترین ضعفی بوده که در بازی دیدهام. جزئیات و محیط بازی در مواقع شب واقعا قابل تماشا نیست و تاریکی بیش از حدی بر فضا حاکم میشود. حتی نورپردازیهای مختلف در سطح شهر هم نتوانسته این مشکل را پنهان کند. با تغییر نور در تنظیمات بازی هم اتفاق بهتری رخ نمیدهد و تا به الان بزرگترین مشکل من با بازی، وضوح تصویر در مواقع تاریک و شب است.

از طرفی هرچقدر سیستم مالی بازی عمق دارد و بازیکن آزادانه میتواند انتخابهای مختلف برای تقسیم پول خود داشته باشد، در ساختار مراحل فرعی چندان تنوع خاصی ندیدهام. تا به الان انپیسیهای بازی هرکدام ماموریتهای منحصربهخودشان را دارند اما تجربه آنها حداقل به لحاظ طراحی مراحل، خلاقیتی ندارد و کمی از دیگر سیستمهای بازی عقب افتاده است. دقت کنید که تنها به ماموریتهای فرعی اشاره دارم. باقی سیستمها و فعالیتهای جانبی بازی آنقدر عمیق هستند که میتوانند به راحتی بخش بزرگی از تجربه نهایی بازیکن را شامل شود.
خانهها در بازی دیگر فقط یک مکان برای استراحت و ذخیرهسازی فعالیت بازیکن نیستند. عملا خانهها، نقش یک مینیگیم را در کل بازی ایفا میکنند. جایی که بازیکن میتواند با انواع و اقسام فعالیتهای مختلف مواجه شود که هرکدام به نوبه خود یک چالش جدید به همراه خواهند داشت. از ورزش و تاثیر آن بر سلامتی کاراکتر بگیرید، تا تماشای تلویزیون و حتی تجربه بازیهای ویدیویی. بله! در بازی یک کنسول بازی هم وجود دارد که از قضا راکستار برای آن حدود سه بازی با سبکهای مختلف طراحی کرده که میتوانید به تجربه آنها بنشینید و شگفتزده شوید.
اما اینجا باید به کاربرد عجیب تلفن همراه در بازی هم اشاره کنم. تلفن همراه کاراکترها در بازی صرفا یک وسیله ارتباطی نیستند، بلکه بخشی از بار گیمپلی بازی را به دوش میکشند. گاهی اوقات با تماشای ویدیوهای کوتاه در شبکه اجتماعی بازی، متوجه یک سرنخ برای انجام یک فعالیت فرعی میشوید. عجیبتر از آن، کامنتها و واکنش کاربران به محتوای شبکه اجتماعی است که به این سیستم عمق عجیبی داده است. از طرفی بخش بزرگی از دسترسی به ماموریتهای فرعی و حتی پیشروی مراحل اصلی از طریق تلفن همراه پیش میرود. حتی رابطه لوسیا و جیسون بسته به پیامی که به یکدیگر میدهند میتواند دستخوش تغییرات شود.

به همین خاطر، تلفن همراه نه یک وسیله جانبی، بلکه یک المان مهم در گیمپلی بازی است. اگرچه که یک لحظه در بازی وجود داشت که جیسون در مواجهه با یک انپیسی به او گفت که «این روزها همه سرها به سمت گوشی است» که باعث ناراحتی انپیسی مقابل خود شد.
سیستم تعامل با انپیسیها کاملا براساس ساختار ارتباطی بازی Red Dead Redemption 2 ساخته شده است. جایی که اینبار انپیسیها دیگر مثل قبل همیشه خوشبرخورد عمل نمیکنند و گاهی واکنشهای تندی به سلام ساده شما خواهند داشت. اما اینجا واکنش هر انپیسی نسبت به عمل شما متفاوت است و این موضوع کاملا میتواند تکاملدهنده سیستم تعامل رد دد باشد.

در کل، ذکر این نکته هم لازم است که بگویم GTA 6 بیشتر نقش تکاملی برای ساختاری را ایفا میکند که Red Dead Redemption 2 برای عمق دادن به جهان خود ساخته بود. تکاملی که حالا زنده بودن یک شهر ساده در یک ایالت را به عمقی باورنکردنی رسانده و باعث میشود بازیکن به درستی خودش را بخشی از شهر محسوب کند.
تا اینجا 1500 کلمه نوشتهام و از حد و حدودی که برای خود تعیین کرده بودم گذشتهام. بنابراین صحبت از داستان و کاراکترها را به بعد میسپاریم. بخشی که درباره آن هم حرف زیاد است، اما تا به الان کاملا زیر سایه کاراکتری بزرگتر یعنی لئونیدا قرار گرفته است. لئونیدا، یک شخصیت کامل در بازی است؛ شخصیتی که به شما واکنش میدهد و تجربه شما را منحصربهفرد میکند.
تا به الان، بزرگترین دستاورد جی تی ای 6 برای من، عمق شهر آن بوده است. همین حالا که دارم این متن را مینویسم، دارم به این فکر میکنم که هیچ پیشبینی دقیقی نمیتوانم از لئونیدا در ادامه تجربهام داشته باشم. وقتی وارد بازی شوم، گویا تمام مردم لئونیدا از خواب بیدار میشوند و زندگی خودشان را بیخبر از همه جا با من از سر میگیرند. اما تا به الان تنها بخش آرامی از بازی را تجربه کردهام. آرامشی که احساس میکنم طوفانهای لئونیدا بهزودی آن را میبلعند.
هشدار: بازی GTA 6 برای مخاطبان بزرگسال ساخته شده است و مناسب کودکان و نوجوانان نیست. این بازی در چند کشور با محدودیت فروش روبهرو شده است. خانوادهها باید ردهبندی سنی و محتوای بازی را جدی بگیرند.
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.